ΤΑ ΑΝΩΝΥΜΑ,
ΤΑ ΥΒΡΙΣΤΙΚ
Α
ΟΠ
ΩΣ ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΣΧΕΤΑ ΜΕ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΣΧΟΛΙΑ ΘΑ ΔΙΑΓΡΑΦΟΝΤΑΙ. ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ 19 - 12 - 2012 ΑΝΑΡΤΟΥΣΑΜΕ ΤΑ ΑΝΩΝΥΜΑ ΣΧΟΛΙΑ. ΑΠΟ ΚΕΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΑ ΔΙΑΓΡΑΦΟΥΜΕ.

Τελευταία Νέα του "Αντιαιρετικός"

Ευχαριστούμε όλες και όλους εσάς που αναδείξατε τον "Αντιαιρετικό" σε πεδίο ελεύθερης έκφρασης και διαλόγου. Ήδη τα σχόλια ξεπέρασαν τις 18.000!!!...ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ 19 - 12 - 2012 ΑΝΑΡΤΟΥΣΑΜΕ ΤΑ ΑΝΩΝΥΜΑ ΣΧΟΛΙΑ. ΑΠΟ ΚΕΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΑ ΔΙΑΓΡΑΦΟΥΜΕ.

22 Ιαν 2017

Οι Ιερές Εικόνες και η προτεσταντική προπαγάνδα

του Παναγιώτη



Περιεχόμενα

Όπως γνωρίζουμε, σχεδόν σε κάθε διάλογο που διεξάγεται με Προτεστάντες αναφέρονται και οι ισχυρισμοί τους κατά των Ιερών Εικόνων. H τακτική τους συνίσταται ουσιαστικά σε μια ακραία, επιθετική ρητορική σχετικά με την τιμή που αποδίδουμε στις Εικόνες, και παρά το γεγονός ότι έχουν απαντηθεί και εξηγηθεί αμέτρητες φορές τα ζητήματα αυτά, εκείνοι εξακολουθούν να παριστάνουν ότι δεν κατανοούν πόσο απλό και αγιογραφικά τεκμηριωμένο είναι το ζήτημα.
Έτσι, επαναλαμβάνουν μονότονα τη γνωστή τους… ιαχή περί «ειδωλολατρίας», και επικεντρώνονται στην περιφορά των εικόνων, στο αν και πώς τις ασπαζόμαστε ή στο γεγονός ότι αναγνωρίζουμε πως διαμέσου των εικόνων ο Θεός μπορεί και επιτελεί θαύματα. Επίσης, με λαϊκισμό και γενικεύσεις αναφέρονται και στο γνωστό σενάριο περί των βυζαντινών που υποτίθεται έξυναν το χρώμα από τις εικόνες για να το πιουν, λες και το δίδαξαν η Εκκλησία ή οι Πατέρες.
Πάντως, αν και δεν είναι απίθανο να υπήρξαν άνθρωποι που παρέκκλιναν προς τη λαϊκή παραθρησκευτικότητα, αξίζει να πούμε επ’ αυτού ότι η συγκεκριμένη κατηγορία, πηγάζει από μια επιστολή του αυτοκράτορα Μιχαήλ Β΄ (820-829) που αν και προσπάθησε να παραμείνει διαλλακτικός και μετριοπαθής, «ήτο εικονομάχος και υπεστήριζε την εικονομαχικήν παράταξιν»[1] και έφτασε στο ακραίο σημείο να μαστιγώσει και να εξορίσει «επί οκτώ όλα έτη»[2] έναν απεσταλμένο του εικονόφιλου Πάπα. Ο Μιχαήλ Β΄ λοιπόν, «διά να εξουδετερώση τον πάπαν, του οποίου εφοβείτο τας μετά των εικονολατρών συνεννοήσεις, ήλθεν εις διπλωματικάς επαφάς μετά του αυτοκράτορος της Δύσεως Λουδοβίκου του Ευσεβούς (814-840). Εις μακράν προς αυτόν επιστολήν απηρίθμησε τα κατά της λατρείας των εικόνων και εζήτησεν από τον Λουδοβίκον να υποστηρίξη τους βυζαντινούς πρέσβεις εις την προσπάθειάν των να πείσουν τον πάπαν Ευγένιον Β΄ (824-827) περί του ορθού των απόψεών του, διά να δοθή τέρμα εις τα κακά αυτά»[3]. Είναι λοιπόν πιθανόν, η επιστολή να περιέχει αρκετές υπερβολές ή γενικεύσεις, καθώς όχι μόνο εκφράζει τις εικονομαχικές θέσεις, αλλά στάλθηκε και με πολύ συγκεκριμένο σκοπό, να κατηγορηθούν οι Ορθόδοξοι ώστε να έχουν διπλωματικά οφέλη οι Εικονομάχοι.
Έτσι κι αλλιώς όμως, οι παρεκκλίσεις δεν ήταν ποτέ «προνόμιο» κάποιας συγκεκριμένης εποχής, αλλά υπήρχαν εξαρχής και καταγράφονται ακόμα και στην Καινή Διαθήκη για την Εκκλησία του 1ου αιώνα[4]. Κατά συνέπεια, δεν πρέπει να ενδίδουμε στον λαϊκισμό αλλά να μένουμε στην ουσία των ζητημάτων.

Ασφαλώς, είναι από μόνο του προβληματικό το γεγονός, ότι οι Προτεστάντες συνοδεύουν τις επιθέσεις τους με τον μύθο ότι αυτοί βρίσκονται στον «ορθό δρόμο» επειδή «ακολουθούν την Αγία Γραφή». Φυσικά, στην πραγματικότητα ενδιαφέρονται όχι για το τι λέει η Αγία Γραφή αλλά μόνο για όσα εδάφια θεωρούν ότι εξυπηρετούν τις εμμονές τους. Έτσι, τα χωρία που αναφέρονται στην θαυματουργή εικόνα του χάλκινου φιδιού (Αριθ. 21,7-9) και στις εικόνες των Χερουβίμ (Εξ. 25,18. Α΄ Βασ. 6,23-35), παρά το γεγονός ότι αποτελούν εντολές του Θεού, τα αγνοούν με διάφορες δικαιολογίες. Το ίδιο κάνουν με τη διαβεβαίωση της Αγίας Γραφής ότι η προσκύνηση μπροστά σε κάτι υλικό δεν είναι από μόνη της ειδωλολατρία και ούτε εμποδίζει την απόδοση της προσευχής στον Θεό, γι’ αυτό και ο πιστός Ιακώβ, «προσεκύνησεν επί το άκρον της ράβδου αυτού» (Εβρ. 11,21). Άρα, οι κατηγόριες τους περί δήθεν «προσκύνησης ειδώλων» και οι ισχυρισμοί περί «υπακοής» στην Αγία Γραφή είναι υποκριτικοί.
Άλλωστε, η Αγία Γραφή είναι μία, και αν οι Προτεστάντες ακολουθούσαν όντως την Αγία Γραφή, τότε δεν θα ήταν διασπασμένοι σε τόσες ομάδες, αλλά θα αποτελούσαν μία και μόνο ομάδα, όπως ένας είναι ο Χριστός και μία η Αλήθεια. Όμως κάθε προτεσταντική ομάδα είναι χωρισμένη από τις υπόλοιπες (και γνωρίζουμε ότι συχνά υπάρχει σοβαρή αντιπαλότητα μεταξύ τους) και κάθε μία θεωρεί για τον εαυτό της ότι «έχει την αλήθεια».
Οπότε ας μην γελιούνται: αυτό που ακολουθούν είναι οι ερμηνείες των ηγετών τους για το τί νομίζει καθένας από αυτούς ότι λέει η Αγία Γραφή γι’ αυτό και έχουν διασπαστεί παρά το γεγονός ότι η Γραφή είναι για όλους ίδια
Ως αποτέλεσμα, βλέπουμε στον προτεσταντισμό μια παράλογη εικόνα, σαν να βρίσκεται κάποιος περικυκλωμένος από ένα πλήθος ανθρώπων που ο καθένας του ψιθυρίζει: «φίλε, μην ακούς τους άλλους, μόνο εγώ έχω την αλήθεια και αυτό το βεβαιώνει η… ειλικρινής μελέτη της Αγίας Γραφής που γίνεται με πίστη και προσευχή»! Όταν όμως ισχυρίζονται όλοι ακριβώς το ίδιο, τότε προφανώς κάτι δεν πάει καλά…
Και δεν αρκεί η δικαιολογία των Προτεσταντών ότι στα «βασικά ζητήματα» πιστεύουν όλοι τα ίδια! Ο Χριστός είπε «μείνητε εν τω λόγω τω εμώκαι γνώσεσθε την αλήθειαν, και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς» (Ιω. 8,32). Δεν είπε τίποτα για τα… «βασικά». Αντιθέτως, το έθεσε πολύ αυστηρά ότι δεν υπάρχουν «βασικά» και μή, αλλά «ο μη ων μετ’ εμού κατ’ εμού εστι» (Λουκ. 11,23).
Κανείς λοιπόν δεν μπορεί να δεχτεί να παίξει με τη Σωτηρία του σπαταλώντας τον πολύτιμο χρόνο της επίγειας ζωής του, προσπαθώντας να ανακαλύψει σε τι ποσοστό πλάνης βρίσκεται η κάθε προτεσταντική ομάδα.

Και μια που ο λόγος για την Αγία Γραφή, αξίζει να θυμίσουμε ότι τον Κανόνα των 27 βιβλίων της Καινής Διαθήκης τον έμαθαν από την Εκκλησία η οποία βρίσκεται στη θέση της 15 ολόκληρους αιώνες πριν οι Προτεστάντες εμφανιστούν. Όταν λοιπόν υβρίζουν την Εκκλησία ως… «ειδωλολατρική» είναι σαν να υβρίζουν τον Θεό που την τίμησε τόσο ώστε μέσα στους κόλπους της να διαμορφωθεί, να προστατευθεί από τα Απόκρυφα και να οριστικοποιηθεί τον 4ο αιώνα ο Κανόνας των 27 βιβλίων ώστε να τα έχουν και εκείνοι σήμερα.
Αντιθέτως, ως προς την Παλαιά Διαθήκη οι Προτεστάντες αντί να ακολουθήσουν την Εκκλησία, υιοθέτησαν τον Κανόνα των… Ιουδαίων(!), τους οποίους η Γραφή ονομάζει αντίχριστους αλλά και άθεους διότι αρνήθηκαν τον Χριστό. Όπως λοιπόν είναι βέβαιο ότι έχουν την ορθή Καινή Διαθήκη, άλλο τόσο βέβαιο είναι ότι έχουν στρεβλό Κανόνα της Παλαιάς Διαθήκης και αυτό τους το εγγυάται το Α' Ιωάν. 2,22-23: «ούτός εστιν ο αντίχριστος, ο αρνούμενος τον πατέρα και τον υιόν· πας ο αρνούμενος τον υιόν ουδέ τον πατέρα έχει». Είναι αδύνατον να συλλάβει κανείς τη σκέψη των Προτεσταντών που θέλουν να λέγονται Χριστιανοί, κι όμως υιοθέτησαν ως Ιερά τους βιβλία μόνο αυτά που τους υπέδειξαν οι αρνητές του Χριστού και διώκτες της Εκκλησίας!
Ας αφήσουν λοιπόν τα μαθήματα προς την Εκκλησία και εμείς ας ασχοληθούμε με τις σοφιστείες τους επάνω στο ζήτημα των Εικόνων.
Στο σημείο αυτό να κάνουμε μια διευκρίνηση: όπως θα παρατηρήσουν οι αναγνώστες, επιμένουμε ιδιαίτερα στα όσα δίδαξαν οι Πατέρες του 4ου αιώνα, διότι αποτελούν τον κύριο στόχο των Προτεσταντών, οι οποίοι επιλέγοντας κομμένες φράσεις από τη διδασκαλία τους, προσπαθούν να τους παρουσιάσουν τους σε εμάς, σαν να συμφωνούν οι Πατέρες... με τους αιρετικούς!

Κατά τη διεξαγωγή διαλόγων με τους προτεστάντες, θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι το επιθετικό τους ερώτημα περί «Τιμής των Εικόνων» εμπεριέχει ένα λογικό άλμα και αυτό οφείλουμε να το λάβουμε σοβαρά υπόψη. Η «τιμή» και οι «Εικόνες» είναι δύο διαφορετικά ζητήματα, άρα για ποιον λόγο ξεκινούν τη συζήτηση με την «Τιμή των Εικόνων»; Έχουν μήπως οι Προτεστάντες Εικόνες ώστε ο διάλογος να περιστραφεί στο ποιος τις τιμά… καλύτερα;
Άρα λοιπόν, πρώτο και βασικό θέμα είναι να δούμε για ποιον λόγο οι Προτεστάντες  δεν έχουν καθόλου Εικόνες. Διότι, ενώ ισχυρίζονται ότι είναι Χριστιανοί, στο ζήτημα αυτό ταυτίζονται με τις δυαρχικής προέλευσης αντιλήψεις των Μανιχαίων[5], με το άθεο Ισλάμ και με τους αρνητές του Χριστού Ιουδαίους.
Ιστορικά είναι καταγεγραμμένο ότι η πρώτη, άνωθεν επιβαλλόμενη προσπάθεια εναντίωσης στις Ιερές Εικόνες έγινε επί του αιρετικού βυζαντινού αυτοκράτορα Αναστασίου Α΄ (491-518) ο οποίος όντας φιλο-μανιχαίος και φιλο-αρειανιστής[6] προσπάθησε να αφαιρέσει τις αγιογραφίες δημιουργώντας μεγάλη δυσαρέσκεια. Όπως γράφει ο χρονογράφος Θεοφάνης: «Μανιχαίον δε τινα ζωγράφονΑναστάσιος ήγαγεν … ος αλλότρια των εκκλησιαστικών αγίων εικόνων ετόλμησε γράψαι φασματώδη εν τω παλατίωκαι στάσις του λαού γέγονε μεγάλη»[7].
Επίσης, ο Ιωάννης Δαμασκηνός (680-754) εντοπίζει μανιχαϊκό υπόβαθρο και στους Εικονομάχους του 8ου αιώνα: «Κακίζεις την ύλην και άτιμον αποκαλείς. Τούτο και Μανιχαίοι, αλλ’ η θεία Γραφή καλήν ταύτην ανακηρύττει»[8].

Ταυτόχρονα, αντιρρήσεις κατά των Εικόνων εξέφραζαν και οι Ιουδαίοι, στους οποίους απάντησε στα τέλη του 6ου αιώνα ο Λεόντιος επίσκοπος Νεαπόλεως Κύπρου θυμίζοντας τους πόσες φορές η ύλη έγινε μέσο τέλεσης θαυμάτων στην Παλαιά Διαθήκη[9].
Συνολικά, ένας αριθμός ομάδων που εξαρχής είχαν πολεμήσει την Εκκλησία, παρουσιάστηκαν ως ομοϊδεάτες των Εικονομάχων. Όπως σημειώνει ο καθ. Ιωάννης Αναστασίου, εικονομάχοι ήταν «επίσης οι Παυλικιανοί που είχαν απορρίψει το σεβασμό στις εικόνες, το σταυρό και τους αγίους. Σ’ αυτούς προστέθηκαν και οι μωαμεθανοί Άραβες»[10].
Για τον λόγο αυτό λοιπόν, το ερώτημα των Προτεσταντών περί «Τιμής των Εικόνων» είναι παραπλανητικό, καθώς αυτό που πρέπει να διερευνηθεί πρώτο δεν είναι ο λόγος για τον οποίο εμείς αποδεχόμαστε τις Εικόνες, αλλά ο λόγος για τον οποίο οι Προτεστάντες ενώ θεωρούν εαυτούς Χριστιανούς, ταυτίζονται με Ιουδαίους, Μανιχαίους, Μουσουλμάνους και κάθε είδους αιρετικούς και άθεους κατά των Ιερών Εικόνων! Στα προηγούμενα μάλιστα, θα μπορούσε κανείς να συμπεριλάβει και κάποιες μονοφυσιτικές τάσεις.
Όπως σημειώνει ο δογματολόγος Νικόλαος Ματσούκας, «το ιδεολογικό υπόβαθρο των εικονομάχων, δίχως σοβαρές επιφυλάξεις, μπορεί να εξηγηθεί από τάσεις ανατολικών αντιλήψεων […] μπορεί να διακρίνει κανείς μονοφυσιτικές και ιουδαϊκές τάσεις. Αλλά το κύριο νεύρο παραμένει ο Μανιχαϊσμός, η άκρα υποτίμηση της ύλης, ο οξύς διαχωρισμός αισθητού και νοητού»[11].
Πράγματι, οι Εικονομάχοι, δεν ήταν απλά πολέμιοι των εικόνων, αλλά από τα σωζόμενα κείμενα τους διαπιστώνουμε ότι ήταν «δέκτες μιας επιβλητικής στην εποχή τους μανιχαϊστικής επίδρασης»[12] με αποτέλεσμα να έχουν υποτιμήσει ή και απορρίψει κάθε υλικό λειτουργικό σύμβολο[13].

Ασφαλώς, θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι η απόρριψη των Εικόνων από τους Προτεστάντες σχετίζεται με την απόρριψη της τιμής των Αγίων. Όμως, μιλώντας για «μονοφυσιτικές τάσεις» θα απορούσε κάποιος: εφόσον προσεύχονται στον Χριστό και ξέρουν τι είναι είδωλο και τι όχι, γιατί τότε δεν έχουν στους ναούς τους εικόνες του Ιησού κι ας μην τις τιμούν καθόλου; Και ενώ έχουν Σταυρούς, γιατί κατά κανόνα δεν υπάρχει επάνω ο Εσταυρωμένος; Μήπως τελικά οι προτεστάντες έχουν οδηγηθεί σε μια παραμορφωμένη Χριστολογία και αντιλαμβάνονται όπως οι μονοφυσίτες ότι η ανθρώπινη φύση του Χριστού απορροφάται από τη θεότητα και δεν μπορεί θεολογικά να εικονίζεται; Μήπως αντίστοιχα απορρίπτουν τη μεταμόρφωση της κτιστής φύσης των αγίων (Α΄ Κορ. 15,43-54) και έχουν την εντύπωση ότι τα λείψανα τους είναι απλώς κάποια «κατάλοιπα» και όχι το ίδιο το σώμα τους που πρόκειται να αναστηθεί;
Αν στα παραπάνω προσθέσουμε και το γεγονός ότι απορρίπτουν και τα Ιερά λείψανα, δεν θέλουν να φορούν Σταυρούς και αρνούνται πάση θυσία την ύπαρξη επίγειου υλικού θυσιαστηρίου, αρχίζουμε να υποπτευόμαστε (και θα πρέπει να αρχίσουν να το αντιλαμβάνονται και οι ίδιοι) ότι κάτι σοβαρό συμβαίνει στον προτεσταντισμό καθώς εκτός από «μονοφυσιτικές τάσεις» εκδηλώνει και μια πνευματοκρατία η οποία δεν έχει καμία σχέση με τον χριστιανισμό, αλλά αποτελεί επιρροή από αντιχριστιανικά, δυαρχικά συστήματα που απορρίπτουν ή υποβιβάζουν μεταφυσικά την ύλη.

Η Εκκλησία σε κάθε περίπτωση απορρίπτει αυτές τις αντιλήψεις ως Μανιχαϊκές. Δεν μπορεί να υπάρξει απόρριψη της εικονογραφίας με παρερμηνεία του «Θεόν ουδείς εώρακε πώποτε» (Ιω. 1,18), αφού γνωρίζουμε ότι «Θεός ην ο λόγος» (Ιω. 1,1) και «ο λόγος σάρξ εγένετο» (Ιω. 1,14). Κατά συνέπεια, δεν εικονογραφούμε την απρόσιτη φύση του Θεού αλλά το ότι «εφανερώθη εν σαρκί» (Α΄ Τιμ 3,16). Δεν μπορεί να αρνείται κάποιος την εικονογραφία, παρά μόνο αν έχει στρεβλή θεολογία για την ανθρώπινη φύση που προσέλαβε ο Χριστός.
 Όπως λέει ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, η Εκκλησία γνωρίζει, «Θεόν και Υιόν μόνον προαιώνιο […] περιγραπτόν σώματι, απερίγραπτον πνεύματι»[14]. Διότι αν δεν ήταν περιγραπτός κατά την ανθρώπινη φύση, πώς διαπέρασε το σώμα του η λόγχη, και πώς συνέβη «το ψηλαφηθήναι αυτόν μετά την ανάστασιν;»[15]. Δεν είναι δυνατόν να υπάρξει Σωτηρία αν δεν προσέλαβε πλήρως ο Χριστός την ανθρώπινη φύση: «Το γαρ απρόσληπτον, αθεράπευτον ο δε ήνωται τω θεώ, τούτο και σώζεται»[16].
Σύμφωνος με τη θεολογία των Πατέρων λοιπόν, ο 82ος Κανόνας της Πενθέκτης Οικ. Συνόδου σημειώνει ότι αγιογραφούμε «Χριστόν τον Θεόν ημών […] κατά τον ανθρώπινον χαρακτήρα»[17].

Κατά συνέπεια, μόνο εάν μια θεολογία είναι προβληματική όπως των Προτεσταντών μπορεί να οδηγήσει σε μια φοβία για την ύλη ή την εικονογραφία/αγιογραφία, την οποία αποδέχτηκαν όλοι οι μεγάλοι πατέρες της Εκκλησίας. Ήταν άραγε ο Εφραίμ ο Σύρος, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο Μέγας Βασίλειος, ο Γρηγόριος Νύσσης ή ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος ειδωλολάτρες που αποδέχονταν την αγιογράφηση των αγίων ή του Χριστού; Μήπως δεν ήξεραν οι Πατέρες να ξεχωρίσουν την… ειδωλολατρία από τη διδασκαλία του Χριστού; Δεν πολέμησαν την ειδωλολατρία ανυποχώρητα και με κάθε κόστος; Ή μήπως θα τους ξεγελούσε η υποτιθέμενη «συνήθεια» της αποδοχής των εικόνων στην εποχή τους, και θα την αποδέχονταν ακόμα και αν ήταν ειδωλολατρική; Όμως ο Χρυσόστομος δείχνει ότι οι Πατέρες ήταν πάντα σε εγρήγορση: «όπου αμαρτία τολμάται, έθους μή μνησθής αλλ’ εί μεν πονηρά τα γινόμενα, καν παλαιόν έθος ή, κατάλυσον» (PG 51,210). Άρα, κάθε θρησκευτική συνήθεια που είναι εσφαλμένη, όσο αρχαία κι αν είναι, πρέπει να κόβεται.
Δεν υπάρχει δηλαδή η παραμικρή δικαιολογία για τους προτεσταντικούς ισχυρισμούς και γι’ αυτό οφείλουν, το «πονηρό έθος» κατά των Εικόνων να το αποκόψουν διά παντός.
                                                          
Όπως ξέρουμε, το βασικό προτεσταντικό επιχείρημα περί «ειδωλολατρίας» αποτελεί ένα τέχνασμα που πραγματοποιείται με παρερμηνεία του εδαφίου Έξ. 20,4 «Ου ποιήσεις σεαυτώ είδωλον ουδέ παντός ομοίωμα», το οποίο κάποιες φορές το παραθέτουν μαζί με την αρχή του επόμενου εδαφίου: «Ου προσκυνήσεις αυτοίς, ουδέ μη λατρεύσεις αυτοίς» Έξ. 20,5.
Εδώ λοιπόν μας παρουσιάζουν τη Δεύτερη Εντολή του Δεκαλόγου σαν να ορίζει ότι κάθε είδους υλικό αντικείμενο προορισμένο για θρησκευτική χρήση, αποτελεί παράβαση θεϊκής εντολής.
Όμως, υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα: ο ισχυρισμός τους αναδεικνύεται από την Αγία Γραφή από αντιφατικός έως και βλάσφημος, όταν γνωρίζουμε πως ο ίδιος ο Θεός δίνει εντολή στους ανθρώπους να φτιάξουν ένα θρησκευτικής χρήσης ομοίωμα/εικόνα και αυτοί το κάνουν πράξη: «είπεν Κύριος πρός Μωυσήν Ποίησον σεαυτώ όφινπας ο δεδηγμένος ιδών αυτόν ζήσεται και εποίησεν Μωυσής όφιν χαλκούν» (Αριθ. 21,7-9).
Το χάλκινο φίδι, είναι μια θαυματουργή εικόνα που με τη δύναμη του Θεού θεραπεύει τους ανθρώπους, και την εντολή για τη δημιουργία της εικόνας αυτής την δίνει ο ίδιος ο Θεός και οι άνθρωποι την εκτελούν, διότι οι εντολές του Θεού που περιέχονται στην Αγία Γραφή, δίδονται για να τηρούνται και να εκτελούνται από εμάς και όχι για να αγνοούνται ή να θεωρούνται… «εξαιρέσεις»(!) όπως δικαιολογούνται συνήθως οι Προτεστάντες.
Κατά συνέπεια, δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν: είτε η Αγία Γραφή δίνει χαρακτηριστικά αντιφατικές εντολές, είτε οι Προτεστάντες μας κοροϊδεύουν. Και φυσικά, ισχύει το δεύτερο...
Διότι, αν η Δεύτερη Εντολή περί ειδωλολατρίας διατυπωθεί πλήρης, αποκαλύπτει την αιρετική σοφιστεία καθώς στη συνέχεια λέει: «εγώ γαρ ειμίθεός ζηλωτής» (Έξ. 20,5), δηλ. μην φτιάξετε ομοιώματα «διότι είμαι Θεός που δεν ανέχομαι άλλους θεούς και απαιτώ αποκλειστικότητα».
Άρα, το Έξ. 20,5 μας εξηγεί ότι η ύλη γενικά, μετατρέπεται σε αυτό που ονομάζουμε είδωλο/ειδωλολατρία, μόνο όταν κάποιος συνειδητά, αντικαταστήσει ή υποκαταστήσει τον Θεό, με την ύλη αυτή. Δεν αφορά γενικά και αόριστα την ύλη ή τις εικόνες. Αυτό επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι ο Θεός προτρέπει και επιτρέπει τη δημιουργία της θαυματουργής εικόνας του Χάλκινου Φιδιού αλλά και τις εικόνες αγγέλων (Εξ. 25,18 ή Α΄ Βασ. 6,23-35). Επίσης βλέπουμε ότι οι καταδίκες των ισραηλιτών οφείλονται όχι στη δημιουργία ομοιωμάτων αορίστως, αλλά στη δημιουργία υποκατάστατων του Θεού:
- «Ηλλάξαντο την δόξαν αυτών εν ομοιώματι μόσχου» (Ψαλμ. 105,20).
- «Ούτοι οι θεοί σου, Ισραήλ» (Έξοδ. 32,4) [δηλ. ο χρυσός μόσχος ονομάζεται πλέον «Θεός»].
Όπως λέει ο Απόστολος Παύλος: «Ουκ οφείλομεν νομίζειν» ότι «το θείον είναι όμοιον» «χρυσώ ή αργύρω ή λίθω, χαράγματι τέχνης και ενθυμήσεως ανθρώπου» (Πραξ. 17,29).

Άλλωστε, αν ήταν «ειδωλολατρία» η κάθε φορά που ο άνθρωπος προσέγγιζε την ύλη ως μέσο της προσευχής του προς τον Θεό και ως δίαυλο για το εκ Θεού θαύμα, τότε οι Προτεστάντες θα έπρεπε να απορρίψουν και την Αγία Γραφή διότι:
- Ο Θεός όπως είπαμε κάνει θαύματα με «μεσάζοντα» μια Εικόνα (Αριθ. 21,7-9).
- Ο Θεός κάνει θαύματα με «μεσάζοντα» ένα… ξύλο, όπως το ραβδί του Ααρών (Έξ. 7,20), του Μωυσή (Έξ. 4,17) ή του Ελισαίου (Δ΄ Βασ. 4,29).
- Ο Θεός κάνει θαύματα με «μεσάζοντα» ένα ρούχο (Δ΄ Βασ. 2,14 ή Ματθ. 14,36).
- Ο Θεός κάνει θαύματα με «μεσάζοντα» την… ανθρώπινη σκιά (Πραξ. 5,15).
- Ο Θεός κάνει θαύματα με «μεσάζοντα» τα Ιερά Λείψανα (Δ΄ Βασ. 13,21).
- Ο Θεός κάνει θαύματα με «μεσάζοντα» ένα μαντίλι (Πραξ. 19,12).

Πότε λοιπόν θα καταλάβουν ότι αυτή είναι η διδασκαλία της Γραφής και άρα η απέχθεια που έχουν για την ύλη και τη λειτουργία της ως διαύλου για την προσευχή και τα θαύματα του Θεού αποτελεί αίρεση; Μην μπερδεύονται οι Προτεστάντες από τις κοσμικές ωραιοποιήσεις της λέξης «πνεύμα» και νομίζουν πως όταν απαξιώνουν την ύλη είναι… «ανώτεροι άνθρωποι του πνεύματος»! Κάθε θεολογική υποτίμηση της ύλης είναι πνευματοκρατία και Μανιχαϊσμός, δηλαδή, αντιχριστιανισμός.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας που ήταν πραγματικοί ασκητές και πνευματικοί άνθρωποι, απεχθάνονταν τον Μανιχαϊσμό και υπερασπίζονταν την ύλη ως θρησκευτικό μέσο, και ο Γρηγόριος Νύσσης, με αφορμή το νερό του βαπτίσματος, μετά από πολλά παραδείγματα σημειώνει:
«Και θαμνός βάτου τω Μωϋσεί τα θεοφάνια έδειξε, και του Ελισαίου τα λείψανα νεκρόν ανέστησε, και πηλός τον τυφλόν τον εκ κοιλίας εφώτισε, και ταύτα πάντα ύλαι τυγχάνοντα άψυχοι και αναίσθητοι τοις μεγάλοις θαύμασιν εμεσίτευσαν την του θεού δεξάμενα δύναμιν»[18].
Δηλαδή:
Ο θάμνος του βάτου έδειξε στον Μωυσή τον Θεό, το λείψανο του Ελισσαίου ανάστησε κάποιον νεκρό και ο πηλός έδωσε το φως σε εκείνον που ήταν τυφλός από την κοιλιά της μάνας του. Όλα αυτά είναι υλικά άψυχα και αναίσθητα, μεσίτευσαν όμως για τα μεγάλα θαύματα, όταν δέχτηκαν τη δύναμη του Θεού.
Αυτά ισχύουν και για τις Εικόνες: ο Θεός α) δίνει εντολές δημιουργίας εικόνων για θρησκευτική χρήση), β) μας διδάσκει ότι διαμέσου μιας εικόνας ή οποιασδήποτε ύλης η προσευχή μπορεί να φτάσει στον Θεό και να πραγματοποιηθούν θαύματα όπως οι θεραπείες ανθρώπων, γ) όλα αυτά είναι απολύτως επιτρεπτά, εφόσον η ύλη δεν αντικαθιστά/υποκαθιστά τον Θεό.
Σύμφωνα με το γράμμα και το πνεύμα της Αγίας Γραφής, ο Όρος Πίστεως της 7ης Οικουμενικής Συνόδου απαγορεύει να αποδίδεται στις Εικόνες τιμή όμοια με «την κατά πίστιν ημών αληθινήν λατρείαν, ή πρέπει μόνη τη θεία φύσει», και μάλιστα, τους «τολμώντας ετέρως φρονείν ή διδάσκειν ... επισκόπους μεν όντας ή κληρικούς καθαιρείσθαι προστάζομεν, μονάζοντας δε ή λαϊκούς της κοινωνίας αφορίζεσθαι»[19].

Είναι προφανές λοιπόν ότι η Εκκλησία απαγορεύει με τρόπο απόλυτο να διατηρούν τα μέλη της διαφορετική γνώμη (‘φρονείν’) ή να διδάσκουν κάτι πέρα από αυτό που διδάσκει η Αγία Γραφή. Οι Προτεστάντες χρησιμοποιούν με παραπλανητικό τρόπο τα περί «ειδωλολατρίας» διότι γνωρίζουν πως ακόμα και ο πιο αφελής και επιφανειακός χριστιανός ξέρει τουλάχιστον ότι ο Θεός είναι «κάπου στον ουρανό». Επειδή λοιπόν δεν θα βρουν ανθρώπους με τόσο ακραίες ψευδαισθήσεις που να νομίζουν για τις Εικόνες το «ούτοι οι θεοί μου» -το οποίο αποτελεί την μοναδική αγιογραφική προϋπόθεση ειδωλολατρίας- έχουν καταφύγει στην παρερμηνεία του Έξ. 20,4-5.

Να πούμε καταρχάς ότι με το επίθετο «θαυματουργός», μπορεί κάποιος να θεωρήσει ότι δίδεται λάθος εντύπωση ως προς την προέλευση του θαύματος, το οποίο φυσικά πηγάζει μόνο από τον Θεό. Όμως, συναντάμε τη διατύπωση αυτή και στην Πατερική γραμματεία. Για παράδειγμα, ο Μέγας Βασίλειος χαρακτηρίζει την «ράβδον» του Μωυσή, ως «θαυμασίων ποιητικήν» (PG 31,305C) το οποίο φυσικά είναι λεκτικό σχήμα αφού στα έργα του ο Μέγας Βασίλειος δεν αποδέχεται καμία άλλη πηγή θαυμάτων εκτός από τον Τριαδικό Θεό.
Η έκφραση λοιπόν «θαυματουργή εικόνα», στην γλώσσα της Εκκλησίας έχει αποκλειστικά και μόνο την εξής έννοια: κάποιος πιστός, προσευχόμενος μπροστά στο εικονιζόμενο πρόσωπο μιας χριστιανικής Εικόνας, βιώνει κατόπιν ένα θαύμα.
Σε κάθε περίπτωση, το θαύμα που βιώνει ο άνθρωπος προέρχεται από τον Θεό και μόνο. Στην περίπτωση που στην αγιογραφία εικονίζεται κάποιος άγιος ή η Θεοτόκος, ο πιστός απευθύνεται προς αυτούς με τη συνείδηση ότι ουσιαστικά ζητά την βοήθεια ή την πρεσβεία τους για να δώσει το θαύμα ο Θεός.
Σύμφωνα με τη θεολογία της Αγίας Γραφής και των Πατέρων της Εκκλησίας σαφώς μπορούν να υπάρξουν θαυματουργές εικόνες, όπως υπάρχουν θαυματουργές εικόνες στην Παλαιά Διαθήκη (Αριθ. 21,7-9), θαυματουργά Ιερά Λείψανα (Δ΄ Βασ. 13,21) ακόμα και θαυματουργά μαντίλια (Πραξ. 19,12). Και όπως μια διήγηση της Αγίας Γραφής θερμαίνει την πίστη και την προσευχή μας, έτσι και μια χριστιανική Εικόνα μπορεί να κάνει το ίδιο και να έλθει το θαύμα.
Δεν έχει νόημα η ερώτηση αν μπορεί το θαύμα να γίνει και χωρίς τη βοήθεια Εικόνων. Φυσικά και μπορεί. Όμως, μπορεί να γίνει καί με τη βοήθεια των Εικόνων όπως μπορεί να γίνει με τα ραβδιά των προφητών, με τα Λείψανα των μαρτύρων ή με τα μαντίλια των αγίων. Και έχει σημασία να το αποδεχόμαστε αυτό διότι μόνο έτσι διαφοροποιούμαστε από τον Μανιχαϊσμό και την πνευματοκρατία.
Αυτό ακριβώς συνέβη με το χάλκινο φίδι που ο Θεός διέταξε τον Μωυσή να φτιάξει και να το τοποθετήσει σε μέρος που θα φαίνεται απ’ όλους. Μήπως δεν μπορούσαν οι ισραηλίτες απλά να προσευχηθούν; Φυσικά και μπορούσαν. Όμως ο Θεός γνώριζε ότι μια Εικόνα θα βοηθούσε τον λαό Του.
Η παγίδα του Μανιχαϊσμού φανερώνεται με την επίμονη άρνηση, ένα συνεχές «όχι» στις Εικόνες, στα Ιερά Λείψανα, κ.λπ. Δεν είναι δυνατόν να ζούμε στην ορθή κατεύθυνση λέγοντας «όχι», σε όλα αυτά που η Γραφή, η Εκκλησία και οι Πατέρες είπαν «Ναι».

Μία από τις πιο ακατανόητες αλλά και υποκριτικές μεθόδους των αιρετικών, είναι η χρήση επιλεγμένων φράσεων από δικούς μας Πατέρες της Εκκλησίας, τις οποίες αποκόπτουν από το πλήρες νόημα ή από το πλήρες έργο τους, προσπαθώντας να μας πείσουν ότι ταυτίζονται θεολογικά με τους… Προτεστάντες! Το πιο εξωφρενικό όμως είναι όταν παραχαράσσουν διάφορους Πατέρες του 4ου αιώνα, δηλαδή από μια περίοδο που η Εκκλησία ελεύθερη πλέον από διωγμούς έχει υποδείξει με σαφήνεια τους αιρετικούς[20].
Όμως, τι κοινό έχουν άραγε οι Προτεστάντες με τους δικούς μας Πατέρες της Εκκλησίας που τιμούν την Παναγία και τους Αγίους και προσεύχονται σε αυτούς;!
Ο Όσιος Εφραίμ κατά το, «πολύ ισχύει δέησις δικαίου ενεργουμένη» (Ιακ. 5,16) προσεύχεται για την πρεσβεία της Παναγίας: «Θεοτόκε Παρθένε, Μήτηρ Θεού, η ουράνιος πύλη και κιβωτός, σωτηρίαν σε κέκτημαι ασφαλή»[21]. Και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος μιλάει για την «Θεοτόκον την αγίαν Μαρίαν» (PG  37,177C) στην οποία από παλιά κατέφευγαν οι Χριστιανοί για βοήθεια: «την Παρθένον ικετεύουσα βοηθήσαι παρθένω κινδυνευούση» (PG  35,1181A).
Επίσης ο Όσιος Εφραίμ λέει, «έργον γαρ υμίν εστιν, άγιοι, πρεσβεύειν υπέρ αμαρτωλών» (‘’Έργα’’ 1, 357) ενώ ο Μέγας Βασίλειος μιλάει για τους 40 μάρτυρες που «πυρί παρεδόθησαν» (PG  31,521Α) και πλέον είναι «βοήθεια Χριστιανοίς» και «ο θλιβόμενος επί τους τεσσαράκοντα καταφεύγει» (PG  31,524Α) διότι έγιναν «κοινοί φύλακες του γένους των ανθρώπων» και «πρεσβευταί δυνατώτατοι» (PG  31,524C). Επίσης, μας προτρέπει στην τιμή των Αγίων: «ο τους διά πίστιν ηθληκότας τιμώνπολλής αρετής έχει την μαρτυρίαν» (PG 32,712Α). Παρακάτω άλλωστε, όταν θα μιλήσουμε για τις μαρτυρίες των Πατέρων υπέρ των Εικόνων θα δούμε πόσο τιμούσαν τους αγίους.

Τι κοινό έχουν οι Προτεστάντες με τους δικούς μας Πατέρες της Εκκλησίας που διδάσκουν να φορούν οι Χριστιανοί το φυλακτό του Σταυρού;!
Ο Όσιος Εφραίμ διηγείται την ιστορία όπου ο Σταυρός που φορούσε ένα νέο παιδί, έδιωξε τους δαίμονες: «θεασάμενος ο δαίμων το σημείον του σταυρού ό ημφίεστο το παιδίον, ουκ ετόλμησε τούτο αδικήσαι» (‘’Έργα’’ 6, 120). Και ο Γρηγόριος Νύσσης ο αδελφός του Μεγάλου Βασιλείου, εγκωμιάζοντας την ευσέβεια της αδελφής τους Μακρίνας, μας λέει για την αγία αυτή που πέθανε πάμφτωχη, με μοναδική της περιουσία ένα περιδέραιο στο οποίο κρέμονταν «σιδήρεοντου σταυρού φυλακτήριον» και ένα δαχτυλίδι στο οποίο «ο σταυρός εγκεχάρακτο» και σε μια υποδοχή κάτω από τον σταυρό, υπήρχε ένα τεμάχιο Τιμίου Ξύλου: «Κοίλος γαρ κατά την σφενδόνην εστίν ο δακτύλιος και εν αυτώ εκ του Ξύλου της Ζωής κατακέκρυπται»[22].
Μάλιστα την ιερότητα του Τιμίου Ξύλου και των τεμαχίων αυτού, την επιβεβαιώνει και ο Κύριλλος Ιεροσολύμων που γράφει ότι ο Χριστός «αληθώς γαρ εσταυρώθηκαν γαρ αρνήσωμαι νυνελέγχει με του σταυρού το ξύλον το κατά μικρόν εντεύθεν πάση τη οικουμένη λοιπόν διαδοθέν» (Κατηχήσεις Φωτιζομένων, ΙΓ΄.4).
Και όπως σημειώνει ο Χρυσόστομος, τα τεμάχια Τιμίου Ξύλου διασκορπίσθηκαν παντού ως φυλαχτά: «αυτό δε το ξύλον εκείνο, ένθα το άγιον ετάθη σώμα και ανεσκολοπίσθη, πώς εστι περιμάχητον άπασι; και μικρόν τι λαμβάνοντες εξ εκείνου πολλοί» (PG 48, 826).

Τι κοινό έχουν οι Προτεστάντες με τους δικούς μας Πατέρες της Εκκλησίας που τιμούν τα Ιερά Λείψανα των αγίων;!
Η τιμή τους είναι πανάρχαια όπως και η μεταφορά τους και η τοποθέτηση τους σε λειψανοθήκες και τη συναντάμε ήδη στον 2ο αιώνα, στο «Μαρτύριο Ιγνατίου»:
«Μόνα γαρ τα τραχύτερα των αγίων αυτού λειψάνων περιελείφθη, άτινα εις την Αντιόχειαν απεκομίσθη και εν ληνώ κατετέθη, θησαυρός ατίμητος, υπό της εν τω μάρτυρι χάριτος τη αγία εκκλησία καταλειφθέντα» (PG 5,985D-988A).
Αυτό που διδάσκει το Δ΄ Βασ. 13,21 για τα Λείψανα του Ελισαίου, το επαναλαμβάνει και ο Κύριλλος Ιεροσολύμων στις «Κατηχήσεις» του: «Και ψυχής μη παρούσης, έγκειται τις δύναμις τω των αγίων σώματι διά την εν τοσούτοις έτεσιν ενοικήσασαν εν αυτώ δικαίαν ψυχήν, ης υπηρέτημα γέγονεν» (Κατηχήσεις Φωτιζομένων, ΙΗ΄,16).
Και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος παροτρύνει τους πιστούς να λαμβάνουν τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος αγκαλιάζοντας τις λειψανοθήκες των αγίων: «Προσπέσωμεν αυτών τοις λειψάνοις, συμπλακώμεν αυτών ταις θήκαις, ίνα λάβωμεν την εν αυτοίς υπάρχουσαν χάριν» (PG 50,640).
Επίσης, ο Μ. Βασίλειος θεωρεί μεγάλη ευλογία τον ερχομό λειψάνων αγίων από άλλες περιοχές: «Καλώς δε ποιήσεις, εάν και λείψανα μαρτύρων τη πατρίδι εκπέμψη» (PG 32,613Β). Αλλά και ο Όσιος Εφραίμ διδάσκει την θαυματουργή δύναμη του Αγίου Πνεύματος που δρα μέσα από τα λείψανα των αγίων: «ώς ζώντες ένεργουσι, νοσούντας ιώμενοι, δαίμονας ελαύνοντες σύνεστι γάρ πάντοτε τοις αγίοις λειψάνοις χάρις του Άγίου Πνεύματος πάντα θαυματουργούσα» (‘’Έργα’’ 7, 166).

[ Σημείωση σχετικά με τα τεμάχια των Ιερών Λειψάνων
Η Εκκλησία αποδέχεται την ύπαρξη τεμαχίων Ιερών Λειψάνων. Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος αναφέρει σαφέστατα ότι η τιμή και προς το μικρότερο ακόμα τεμάχιο λειψάνου, ισοδυναμεί με την τιμή ολοκλήρου του σώματος: «Τοσούτον δ’ εστίν της αθλήσεως σέβας, ως και κόνιν βραχείαν, ή τι λείψανον οστών παλαιών, η τριχών μικρόν μέρος, ή και ρακώματ’, ή τι και ραντισμάτων σημείον, αρκείν εις όλου τιμήν ποτέ» (PG 37,734A).
Όμως οι Προτεστάντες στην προπαγάνδα τους παρουσιάζουν τα τεμάχια λειψάνων σαν αποτέλεσμα βανδαλισμού ή υποχρεωτικού μερισμού! Καταρχάς, εάν ίσχυε κάτι τέτοιο, δεν θα υπήρχαν ολόκληρα τα Ιερά Λείψανα, του αγίου Σπυρίδωνα, του αγίου Γερασίμου, του αγίου Διονυσίου Αιγίνης, του οσίου Παταπίου, του αγίου Ιωάννου του Ρώσου, του οσίου Λουκά, του αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως κ.λπ.
Άρα, τα τεμάχια λειψάνων προέκυψαν, και η μόνη ειρηνική και συμβατή με την τιμή προς τα Ιερά Λείψανα ερμηνεία για την ύπαρξη τους, προκύπτει από τις περιπτώσεις μετακομιδής Ιερών Λειψάνων, καθώς πολλά από τα οστά που ήταν θαμμένα για χρόνια θα είχαν ήδη αποχωριστεί μεταξύ τους.
Δεν είναι όμως δυνατόν να συνδυαστεί η τιμή που αποδίδουμε προς τα Ιερά Λείψανα με δήθεν «βανδαλισμούς» ή «βίαιη θραύση» όπως ισχυρίζονται οι αιρετικοί, σε μια επιχειρηματολογία που προκαλεί την αποστροφή...
Αντιθέτως, η μελέτη της Πατερικής και αγιολογικής γραμματείας αλλά και της Εκκλησιαστικής ιστορίας μας επιτρέπει να βγάλουμε συμπεράσματα σχετικά με το πώς προέκυπταν τα τεμάχια Ιερών Λειψάνων:
Καταρχάς, οι διηγήσεις δείχνουν ότι οι ειδωλολάτρες έχοντας αντιληφθεί τον σεβασμό για τα Λείψανα των Μαρτύρων, δεν τα απέδιναν στους Χριστιανούς, αλλά μόνο τα πωλούσαν. Όπως σημειώνει ο όσιος Εφραίμ στη διήγηση του για τον μεγαλομάρτυρα Βονιφάτιο, οι χριστιανοί πλησίασαν κάποιον ειδωλολάτρη, ακόλουθο του βασιλιά, και του είπαν: «Δώρησαι ημίν αυτόν» όμως ο ειδωλολάτρης απαντά ότι, «δωρεάν το λείψανον απολύσαι ού δύναμαι» και τελικά, «δεδωκότες αυτώ χρυσίον ικανόν, έλαβον το λείψανον του αγίου μάρτυρος Βονιφατίου» (‘’Έργα’’ 7, 197).
Κατά συνέπεια, είναι λογικό ότι εφόσον οι ειδωλολάτρες πωλούσαν τα λείψανα, ενδεχομένως να τα τεμάχιζαν κιόλας για να μεγιστοποιήσουν το κέρδος τους. Έτσι κι αλλιώς όμως, οι φριχτές διηγήσεις των Μαρτυρίων μας επιτρέπουν να συμπεράνουμε ότι τα τεμάχια αυτά αποτελούσαν εναπομείναντα τμήματα από τα βασανιστήρια ή από τα δόντια των θηρίων.
Επίσης, γνωρίζουμε ότι τεμάχια λειψάνων προέκυπταν από βανδαλισμούς που διέπρατταν ειδωλολάτρες στα κοιμητήρια ή στα υπάρχοντα λείψανα των αγίων, τα οποία όπως ξέρουμε, τα έκαιγαν ή τα έσπαγαν και κατόπιν τα πετούσαν στα απορρίμματα και στη θάλασσα απ’ όπου τα περιμάζευαν οι Χριστιανοί. ]

Τι κοινό έχουν οι Προτεστάντες με τους δικούς μας Πατέρες της Εκκλησίας που διδάσκουν την ειδική ιεροσύνη και την αποκλειστικότητα της στο επίγειο υλικό θυσιαστήριο;!
Ο Μέγας Βασίλειος λέει: «Καθ’ εκάστην εβδομάδα κοινωνούμεν, εν τη Κυριακή, εν τη Τετράδι και εν τη Παρασκευή και τω Σαββάτω και εν ταις άλλαις ημέραις, εάν ή μνήμη αγίου τινόςΆπαξ γαρ την θυσίαν του ιερέως τελειώσαντος και δεδωκότοςεν τη εκκλησία ο ιερεύς επιδίδωσι την μερίδα» (PG 32,484Β-485Β).
Και ο Γρηγόριος Νύσσης: «Εστι τράπεζα αγία, θυσιαστήριον άχραντον, ουκέτι παρά πάντων ψηλαφώμενον, αλλά μόνον των ιερέωνΟ άρτος πάλιν άρτος εστί τέως κοινός αλλ’ όταν αυτόν το μυστήριον ιερουργήση, σώμα Χριστού λέγεται και γίνεταιΟύτως ο οίνος ολίγου τινός άξια όντα προ της ευλογίας» (PG 46,581C).
Και επειδή οι Προτεστάντες επικαλούνται τον Επιφάνιο Κύπρου σαν… «δικό τους» στο ζήτημα των Εικόνων, θα παραθέσουμε τη διδασκαλία του περί Ιεροσύνης για την οποία λέει ότι: «αξίωμα το δε ιερατικόν» πέρασε «εν τη αγία του θεού εκκλησία», «από του κυρίου ημών Ιησού Χριστούότι αυτός αρχιερεύς και αρχιερέων πρύτανις» (PG 41,393Β). Δηλαδή, όχι μόνο δεν καταργήθηκε η Ιεροσύνη επειδή έγινε Αρχιερέας ο Χριστός, αλλά ακριβώς γι’ αυτό, λόγω του Χριστού, η Μυστηριακή Ιεροσύνη πέρασε στην Εκκλησία.

Επιπλέον, ο Επιφάνιος διδάσκει και τα μνημόσυνα τα οποία απεχθάνονται οι αιρετικοί: «ονόματα λέγειν των τελευτησάντωντι τούτου καιριώτερον και θαυμασιώτερον;ωφελεί δε και η υπέρ αυτών γινομένη ευχή …  υπέρ δικαίων ποιούμεθα την μνήμην και υπέρ αμαρτωλών» (PG 42,513Β).
Μάλιστα, ο όσιος Εφραίμ όχι μόνο αποδέχεται τα μνημόσυνα αλλά τα ζητά και για τον εαυτό του: «Και ηνίκα ποιήσω τριακοστήν, ποιήσατέ μου την μνήμην οι νεκροί εν ταις μνήμαις των προσφορών αίσθονται» (‘’Έργα’’ 7, 413-414).

Οι Πατέρες της Εκκλησίας λοιπόν, είναι αποκλειστικά και μόνο δικοί μας Πατέρες, των Χριστιανών και της Εκκλησίας:
- Τιμούν τους Αγίους και τη Θεοτόκο αποδεχόμενοι τις πρεσβείες τους όπως και η Εκκλησία.
- Αποδέχονται και τιμούν όπως και η Εκκλησία, τα Ιερά Λείψανα των αγίων.
- Αποδέχονται τα Μνημόσυνα όπως και η Εκκλησία.
- Αποδέχονται φυλακτά όπως τον Σταυρό και το Τίμιο Ξύλο όπως και η Εκκλησία.
- Αποδέχονται τη Μυστηριακή Ιεροσύνη και το επίγειο υλικό Θυσιαστήριο όπως και η Εκκλησία.

Ας πάψουν λοιπόν οι Προτεστάντες να παραχαράσσουν τα κείμενα και τη διδασκαλία των Πατέρων με (απο)κομμένες φράσεις. Διότι η συνειδητή παράθεση της μισής αλήθειας είναι ένα ολόκληρο ψέμα. Εφόσον οι Πατέρες διδάσκουν όλα αυτά που οι αιρετικοί τα θεωρούν «ειδωλολατρικά» και «σατανικά» ας τους αφήσουν ήσυχους και ας πάψουν επιτέλους να τους επικαλούνται, κοροϊδεύοντας τους αφελείς ότι δήθεν τους σέβονται.
Οι Πατέρες εκτός των Αγίων και της Θεοτόκου, σέβονται την κτίση ολόκληρη, όπως διδάσκει η Αγία Γραφή, διότι είναι δημιούργημα του Θεού και ποτέ δεν διανοήθηκαν να τολμήσουν να «απαγορεύσουν» στον Θεό να θαυματουργεί με όποιον τρόπο Εκείνος θέλει, ακόμα και διαμέσου της ύλης. Αντιθέτως, οι αιρετικοί απεχθάνονται μεταφυσικά την ύλη αφού η διδασκαλία τους είναι μή χριστιανική και αρχική της πηγή είναι η μυθολογία του Ιράν και ο Ζωροαστρισμός, ο οποίος με το ένδυμα του Μανιχαϊσμού επηρέασε πολλές «χριστιανικές» αιρέσεις και τις μόλυνε. Οι Προτεστάντες δυστυχώς δεν έχουν καταλάβει τη σοβαρότητα της πλάνης τους.



Ένα από τα γνωστά επιχειρήματα των αιρετικών ενάντια στις Εικόνες, είναι ότι αυτές ήταν Γνωστικής καταγωγής και προέρχονται δήθεν από τους Καρποκρατιανούς, μια αίρεση του 2ου αιώνα. Όμως, όπως σημειώνει ο Επιφάνιος Κύπρου, η Εικόνα του Χριστού που διέθεταν οι συγκεκριμένοι Γνωστικοί ήταν πολύ παλαιότερη και αποδιδόταν στον Πόντιο Πιλάτο: «εκτυπώματατου Ιησούυπό Ποντίου Πιλάτου γεγενήσθαι του αυτού Ιησού, ότε ενεδήμει τω των ανθρώπων γένει» (PG 41,373C). Αν και είναι δύσκολο να γίνει κατανοητός ο λόγος για τον οποίο ο Πιλάτος έφτιαξε μια εικόνα του Χριστού, πάντως μπορούμε να κρατήσουμε τη βεβαιότητα του Επιφανίου ότι η γνωστική αίρεση δεν δημιούργησε τις εικόνες αλλά τις βρήκε έτοιμες από παλαιότερα και απλά τις αναπαρήγαγε.
Όπως θα δούμε λοιπόν, η παλαιότερη χριστιανική εικόνα, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Ευσεβίου και του Σωζομενού ήταν ένας ανδριάντας του Χριστού τον οποίο έστησε η αιμορροούσα γυνή (Ματθ. 9,20-22) για να τιμήσει τον Κύριο που την θεράπευσε. Ο Ευσέβιος γράφει σχετικά:
«Την γαρ αιμορροούσαν, ην εκ των Ιερών ευαγγελίων προς τον Σωτήρος ημών του πάθους απαλλαγήν εύρασθαι μεμαθήκαμεν, ενθένδε έλεγον ορμάσθαι τον τε οίκον αυτής επί τής πόλεως δείκνυσθαι και της υπό του Σωτήρος εις αυτήν ευεργεσίας θαυμαστά τρόπαια παραμένειν […] ανδριάντα εικόνα του Ιησού φέρειν έλεγον, έμενε δε και εις ημάς, ως και όψει παραλαβείν επηδημήσαντας αυτούς τή πόλει. Και Θαυμαστόν ουδέν τους πάλαι εξ εθνών ευεργετηθέντας προς του Σωτήρος ημών ταύτα πεποιηκέναι, ότε και των αποστόλων αυτού τας εικόνας Παύλου και Πέτρου και αυτού δη του Χριστού διά χρωμάτων εν γραφαίς σωζομένας ιστορήσαμεν, ως εικός, των παλαιών απαραφυλάκτως οία σωτήρας εθνική συνηθεία παρ' εαυτοίς τούτον τιμάν ειωθότων τον τρόπον»[23].

Δηλαδή:
Έλεγαν για την αιμορροούσα γυνή, την οποία, όπως μάθαμε από τα ιερά ευαγγέλια, απάλλαξε από την ασθένεια της ο Σωτήρας μας, ότι καταγόταν από εδώ, και στην πόλη αυτή βρίσκεται η οικία της [ενν. στην Καισάρεια του Φιλίππου, στα βόρεια σύνορα του Ισραήλ με τη Συρία], στην οποία παραμένουν θαυμαστά μνημεία από την ευεργεσία που δέχθηκε από τον Σωτήρα […] Έλεγαν ότι ο ανδριάντας αυτός απεικόνιζε τον Ιησού και διατηρήθηκε μέχρι τα χρόνια μας, ώστε να τον έχουμε δει και εμείς οι ίδιοι όταν πήγαμε στην πόλη. Δεν είναι καθόλου περίεργο ότι οι από τα παλιά ευεργετηθέντες από τον Σωτήρα μας εθνικοί έχουν κάνει τέτοια πράγματα, αφού διηγηθήκαμε ότι σώζονται ζωγραφισμένες με χρώματα εικόνες των αποστόλων Του, Παύλου και Πέτρου, και του ίδιου του Χριστού μάλιστα, διότι είναι φυσικό οι παλαιοί να συνήθιζαν χωρίς υστεροβουλία να τους τιμούν κατά συνήθεια εθνική με τον τρόπο αυτό ως σωτήρες.

Επίσης, ο ιστορικός Σωζομενός γράφει ότι, «εν Καισαρεία τη Φιλίππουεπίσημον είναι Χριστού άγαλμα, ό του πάθους απαλλαγείσα ανέθηκεν η αιμορροούσα» και το άγαλμα αυτό καταστράφηκε από τους ειδωλολάτρες «επί Ιουλιανού» (PG 67,1280BC).

Ας εξετάσουμε τώρα προσεκτικά τη μαρτυρία του Ευσεβίου:
Καταρχάς από την επιστολή του «Προς Κωνσταντίαν Αυγούσταν» (PG 20,1545-1548) γνωρίζουμε ότι ο Ευσέβιος δεν ήταν υπέρ των Εικόνων. Παρά ταύτα όμως, μας δίνει μια εξαιρετική μαρτυρία για απεικονίσεις του Χριστού και των Αποστόλων ήδη από τον 1ο αιώνα, οι οποίες έγιναν σε εποχή που ζούσαν οι Απόστολοι αλλά και οι μαθητές τους, εικόνες που όπως λέει ο Ευσέβιος έγιναν με αγαθές προθέσεις και με σκοπό την τιμή προς τον Χριστό και τους Αποστόλους.
Αυτές οι εικόνες όμως, τι ήταν τελικά; Ειδωλολατρικές ή Χριστιανικές; Διότι η επιχειρηματολογία του Ευσεβίου μοιάζει παραπλανητική καθώς μιλάει για ανθρώπους που ευεργέτησε ο Χριστός, όμως μαζί με την αιμορροούσα γυνή τους εντάσσει σε κοινή ομάδα με ομοειδή χαρακτηριστικά ως «ευεργετηθέντες ειδωλολάτρες» που κατασκεύασαν εικόνες.
Όμως, το να ονομάζει κάποιος την αιμορροούσα «ευεργετηθείσα ειδωλολάτρισσα» είναι βλασφημία! Διότι πώς είναι δυνατόν να ονομάζουμε «ειδωλολάτρισσα» δηλαδή πιστή του σατανά, μια γυναίκα στην οποία ο Χριστός είπε «θάρσει θύγατερ, η πίστις σου σέσωκέν σε» (Ματθ. 9,20)! Μάλιστα, καθώς βλέπουμε στο Ματθ. 9,20-22, η αιμορροούσα πριν ακόμα θεραπευθεί προσέγγισε με πίστη τον Κύριο! Άρα, ο ίδιος ο Χριστός μας υποχρεώνει να χαρακτηρίσουμε τη γυναίκα ως πρώην εθνική και νυν ευεργετηθείσα χριστιανή. Μάλιστα, δεν έχουμε καμία απολύτως μαρτυρία ότι η γυναίκα μετά τη θεραπεία της έχασε την πίστη της και γι' αυτό η Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη της στις 12 Ιουλίου[24].
Αντιθέτως όμως, για τον Ευσέβιο ξέρουμε όχι μόνο ότι αντιπαθούσε τις εικόνες, αλλά και ότι τάχτηκε με τους αιρετικούς Αρειανιστές, αυτούς τους εγκληματίες που για πάνω από 40 χρόνια, μέχρι τον ερχομό του Μ. Θεοδοσίου αιματοκύλισαν την Εκκλησία και γνωρίζουμε καλά τις σπαρακτικές περιγραφές του Γρηγορίου του Θεολόγου που μιλάει για την «πονηρά βασιλεία» των αιρετικών αυτοκρατόρων και παρομοιάζει τους αιρετικούς με «λύκους βαρείς» που την «Εκκλησίαν σπαράττουσιν» και περιγράφει τις κακοποιήσεις και «τους θανάτους» «επισκόπων, φιλοσόφων, ανδρών, γυναικών, νέων, γεγηρακότων»[25].
Παρά το γεγονός λοιπόν ότι ο Ευσέβιος ήταν σπουδαίος ιστορικός, η Εκκλησία αμφισβήτησε τη θεολογία του που έκλινε στον αρειανισμό και τον παρέσυρε και στην αμφισβήτηση των Εικόνων. Γι’ αυτό στην 7η Οικουμενική Σύνοδο που συγκάλεσαν οι Ορθόδοξοι στα 787 μ.Χ., στο τέλος δηλαδή της πρώτης περιόδου του σφαγείου που ονομάστηκε Εικονομαχία, οι Πατέρες είπαν:
[ρωτά ο Πατριάρχης Ταράσιος τους Πατέρες της Συνόδου:] «Ίδωμεν ποίας δόξης εστίν ο Ευσέβιος … δεχόμεθα τούτον; Η αγία Σύνοδος είπε, μη γένοιτο δέσποτα»[26].

Κατά συνέπεια, δεν υπάρχει κανένας λόγος να δεχτούμε τη γνώμη του Ευσεβίου ότι η συγκεκριμένη εικονογραφία έγινε από «συνήθεια ειδωλολατρική» διότι συγκρούεται και με την Παράδοση, αλλά κυρίως με τη μαρτυρία του Χριστού που μας βεβαίωσε για την πίστη της αιμορροούσας. Επίσης, εάν οι χριστιανοί είχαν τις αντιλήψεις κατά των εικόνων που ονειρεύονται οι Προτεστάντες, τότε από ευσέβεια θα είχαν καταστρέψει τις απεικονίσεις αυτές γιατί θα τις θεωρούσαν σατανικές. Κι όμως οι απεικονίσεις δεν πειράχτηκαν ούτε με εντολή των Αποστόλων, ούτε με εντολή των μαθητών των Αποστόλων και επέζησαν τόσους αιώνες ώστε να τις έχει δει ο Ευσέβιος τον… 4ο αιώνα! Άρα, ο Ευσέβιος εξαιτίας των αιρετικών του φρονημάτων πήγε να διαψεύσει ακόμα και τον Χριστό και την αρχαία Εκκλησία…
Άλλωστε οι εικόνες που προαναφέραμε, του χάλκινου φιδιού και των χερουβίμ, δείχνουν ότι η συνήθεια της απεικονίσεως ήταν και βιβλική. Και ο Ευσέβιος δεν μπορεί να μην γνωρίζει την πρώιμη ανάπτυξη της Χριστιανικής τέχνης στις κατακόμβες[27] και στους κατ’ οίκον ναούς[28], όπως και το γεγονός ότι στα μέσα του 2ου αιώνα οι χριστιανοί έφεραν επάνω τους μυστικά χριστιανικά σύμβολα όπως η άγκυρα, το περιστέρι ή το ψάρι, καθώς μας λέει η εξαιρετική μαρτυρία του Κλήμη Αλεξανδρέα[29].
Σύμφωνα με τους Προτεστάντες, όλα αυτά είναι «ειδωλολατρία», όμως για κακή τους τύχη όλα τα συναντάμε εξαρχής, σε εποχές που οι ειδωλολάτρες τεμάχιζαν και έκαιγαν ζωντανούς τους Χριστιανούς, άρα η χριστιανική απέχθεια για κάθε τι ειδωλολατρικό ήταν δεδομένη. Δεν υπάρχει λοιπόν καμία διέξοδος για τους αιρετικούς ώστε να μετατρέψουν τον Μανιχαϊσμό τους σε χριστιανισμό. Οι αντιλήψεις τους δεν έχουν καμία σχέση με τον Χριστιανισμό που εξαρχής ήταν φιλικός με τις εικαστικές τέχνες.
Επιστρέφοντας μάλιστα στον Ευσέβιο, βλέπουμε και μια περίεργη αντιφατικότητα στις απόψεις του, καθώς στο έργο του «Βίος Κων/νου» μας περιγράφει με θαυμασμό και χωρίς καμία απολύτως κριτική(!) τις μεγαλοπρεπείς αγιογραφίες της Γέννησης και της Ανάληψης του Χριστού, οι οποίες κοσμούσαν ναούς στη Βηθλεέμ και στο Όρος των Ελαιών:
«Περί οικοδομής εκκλησιών εν Βηθλεέμ και τω όρει των ελαιών […] ταύτα φιλοτιμίαις εκόσμει τω μεν της πρώτης του σωτήρος θεοφανείας […] τω δε της εις ουρανούς αναλήψεως την επί της ακρωρείας μνήμην σεμνύνων»[30].

Τα στοιχεία λοιπόν αποδεικνύουν ότι η αρχαιότερη εικόνα του Χριστού για την οποία σώζεται μαρτυρία, ήταν χριστιανική και προήλθε από τα χέρια μιας γυναίκας που ο ίδιος ο Θεός θαύμασε την πίστη της και γι’ αυτό η Εκκλησία την τιμά ως αγία.

Σίγουρα οι Προτεστάντες βρίσκονται σε δύσκολη θέση όταν προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αιρετικά τους δόγματα με μια ευθεία σύγκρουση με την κοινή λογική και το αυτονόητο...
Μπορούν άραγε με αυτή την επιχειρηματολογία κατά των Εικόνων, να πείσουν κάποιον γονιό ότι κακώς ασπάζεται με αγάπη την εικόνα του παιδιού του, με την αιτιολογία ότι εκείνη τη στιγμή δεν αγαπά το παιδί αλλά το… φωτογραφικό χαρτί;! Θα τολμούσαν ποτέ να πουν κάτι τόσο παράλογο σε κάποιον που κοιτάει με αγάπη μια φωτογραφία της οικογένειας του που έχει μαζί του;
Οι Προτεστάντες άραγε, κουβαλούν ποτέ φωτογραφίες των αγαπημένων τους προσώπων; Αν ναι, μπορούν να ξεχωρίσουν στο μυαλό τους ότι εκείνη τη στιγμή η σκέψη τους δεν βρίσκεται στο φωτογραφικό χαρτί, αλλά στο εικονιζόμενο πρόσωπο; Κι αν η φωτογραφία εικονίζει τα μέρη που έζησαν τα παιδικά τους χρόνια, αντιλαμβάνονται ότι τα αισθήματα που νιώθουν, δεν οφείλονται στο… υλικό της εικόνας, αλλά σε αυτά που εικονίζονται;
Εάν λοιπόν τα αντιλαμβάνονται αυτά, γιατί έχουν αναπτύξει μια τόσο φαιδρή επιχειρηματολογία, λες και η Εκκλησία αποτελείται από ανόητους που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν το… υλικό μιας εικόνας από το εικονιζόμενο πρόσωπο ή συμβάν;! Δεν αισθάνονται αμηχανία όταν τους βάζουν να πολεμούν την κοινή λογική και το αυτονόητο;

Αντιθέτως, η Εκκλησία, σύμφωνα με τον Όρο Πίστεως της 7ης Οικ. Συνόδου, επιμένει σε αυτό που ο καθένας μπορεί να κατανοήσει: δεν υπάρχει το παραμικρό περιθώριο για «ειδωλολατρία» διότι ο σεβασμός που αποδίδεται στα εικονιζόμενα ιερά πρόσωπα, δεν αφορά την ύλη της Εικόνας, αλλά «η γαρ της εικόνος τιμή επί το πρωτότυπον διαβαίνει, και ο προσκυνών την εικόνα, προσκυνεί εν αυτή του εγγραφομένου την υπόστασιν»[31].
Ενδεικτικό της θεολογίας που αποδέχεται η Εκκλησία είναι και αυτό που αναφέρει από τον 6ο αιώνα ο Λεόντιος Νεαπόλεως Κύπρου στον Ε΄ Λόγο του «Κατά Ιουδαίων», που περιλαμβάνεται και στα πρακτικά της 7ης Οικουμενικής Συνόδου ξεκαθαρίζοντας το θέμα της διάκρισης εικόνας και πρωτοτύπου:
«Ουδέ παρ’ ημίν ως θεοί προσκυνούνται οι των αγίων χαρακτήρες, και εικόνες και τύποι, εί γαρ ως Θεόν προσεκύνουν το ξύλον της εικόνος, έμελον πάντως και τα λοιπά ξύλα προσκυνείν. Έως μεν έστι συμπεπεδημένα τα δύο ξύλα του σταυρού, προσκυνώ τον τύπον διά Χριστόν τον εν αυτώ σταυρωθέντα επάν δε διαιρεθώσιν εξ αλλήλων, ρίπτω αυτά και κατακαίω»[32].
Η τοποθέτηση είναι σαφής: Ισχυρίζονται οι αιρετικοί ότι η Εκκλησία τιμά τα «ξύλα» ως θεούς. Τότε λοιπόν γιατί δεν τιμά με τον ίδιο τρόπο όλα τα ξύλα της φύσης;! Είναι σαφές πώς ούτε το υλικό, ούτε το χρώμα της Εικόνας, ούτε κάποια τυχαία παράσταση τιμάται, παρά μόνο τα συγκεκριμένα, χριστιανικά πρωτότυπα που εικονίζονται.  Όπως λέει ο Λεόντιος Νεαπόλεως Κύπρου, όταν σχηματίσουμε τον Σταυρό με δύο οποιαδήποτε ξύλα, τότε σεβόμαστε το εικονιζόμενο πρωτότυπο, δηλαδή τον Σταυρό του Πάθους του Χριστού. Από τη στιγμή όμως που τα δύο αυτά ξύλα θα χωριστούν, τότε δεν σημαίνουν τίποτα, δεν έχουν ουδεμία αξία πλέον και μπορούμε να τα καίμε όπως κάθε ξύλο.

Γενικά, θα πρέπει να γίνει κατανοητό πως η Εκκλησία διατύπωσε τις προϋποθέσεις περί τιμής και ασπασμού των Εικόνων επειδή προηγήθηκαν οι αιρετικές παραχαράξεις. Πρώτα οι αιρετικοί είπαν ότι απεχθάνονται τις Εικόνες, και μετά η Εκκλησία διατύπωσε την ορθή διδασκαλία.
Σκοπός των Εικόνων σύμφωνα με τον Όρο Πίστεως της 7ης Οικουμενικής  Συνόδου είναι: «Οι ταύτας θεώμενοι διανίστανται προς την των πρωτοτύπων μνήμην τε και επιπόθησιν»[33]. Και σύμφωνα με τον 82ο Κανόνας της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου, η αγιογράφηση του Χριστού γίνεται «προς μνήμην της εν σαρκί πολιτείας, του τε πάθους αυτού και του σωτηρίου θανάτου και της εντεύθεν γενομένης τω κόσμω απολυτρώσεως»[34].
Κατά τον Ιωάννη Δαμασκηνό, οι Εικόνες, σαν τα βιβλία, περιγράφουν πρόσωπα και καταστάσεις: «όπερ τοις γράμμασι μεμνημένοις η βίβλος, τούτο και τοις αγραμμάτοις η εικών»[35]. Και αλλού: «οι μεν τω λόγω κοσμούντες, οι δε τοις πίναξιν εγχαράσσοντεςο λόγος της Ιστορίας διά της ακοής παρίστησι, ταύτα γραφική σιωπώσα διά μιμήσεως δείκνυσι» (PG 94,1268Α).

Κατά συνέπεια, οι Εικόνες έχουν σκοπό να μας διδάσκουν, να μας υπενθυμίζουν και να μας παρακινούν σε μίμηση. Γι’ αυτό υπάρχουν. Ακόμα και ο ασπασμός των Εικόνων δεν αποτελεί δόγμα με την έννοια της υποχρέωσης, διότι αν ήταν δόγμα, τότε δεν θα φτιάχνονταν αγιογραφίες στην οροφή των ναών ή σε μεγάλο ύψος όπου δεν φτάνει κανείς να τις ασπαστεί. Η Εκκλησία λοιπόν απλώς αποδέχεται τις Εικόνες και η τιμή ή ο ασπασμός προς αυτές προκύπτουν αυτονόητα με τις προϋποθέσεις της κοινής λογικής που αναφέρει η 7η Οικουμενική Σύνοδος: «η της εικόνος τιμή επί το πρωτότυπον διαβαίνει». Καθώς λοιπόν βλέπουμε τον Χριστό, τη Σταύρωση Του, τους Αγίους ή τα μαρτύρια τους, συγκινούμαστε με τα αγαπημένα πρόσωπα και αυτό θερμαίνει την πίστη και την προσευχή μας.
Αντιθέτως, οι αιρετικοί αποστρέφονται τις Εικόνες και τη θρησκευτική χρήση της ύλης διότι τους έχουν παρασύρει σε Μανιχαϊκές  αντιλήψεις.

Όπως είπαμε, η θεολογία των Πατέρων υπέρ των εικόνων δεν προβάλλει τίποτα περισσότερο από το αυτονόητο που όλοι αντιλαμβανόμαστε κοιτώντας τις εικόνες των αγαπημένων μας προσώπων, κάτι που ουδεμία σχέση έχει με «ειδωλολατρία». Αυτή η σχέση που έχει η εικόνα με το πρωτότυπο της, περιγράφεται από τον Μέγα Βασίλειο με την περίφημη φράση:
«Η της εικόνος τιμή επί το πρωτότυπον διαβαίνει» (PG 32,149C).
Το ίδιο ακριβώς διδάσκει και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος:
«Αύτη γαρ εικόνος φύσις μίμημα είναι του αρχετύπου» (PG 36,129Β).
Και το ίδιο μας λέει και ο Κύριλλος Αλεξανδρείας:
«Αι γαρ εικόνες αεί προς τα αρχέτυπα την εμφέρειαν έχουσιν» (PG 75,52Α).

Από εδώ λοιπόν προκύπτει αυτονόητα η τιμή προς τις χριστιανικές Εικόνες καθώς η αποδοχή των αγιογραφιών από τους Πατέρες είναι δεδομένη.
Ο Μέγας Βασίλειος, στον λόγο του για τον μάρτυρα Βαρλαάμ, τοποθετεί χωρίς κανέναν ενδοιασμό τον άγιο και τον Χριστό μέσα σε μια αγιογραφία:
«Αλλά τί παιδικοίς ελαττώ τον αριστέα ψελλίσμασι; Ταις μεγαλοπρεπεστέραις τοίνυν τον εις αυτόν ύμνον παραχωρήσωμεν γλώτταις, τας μεγαλοφωνοτέρας των διδασκάλων επ΄ αυτώ καλέσωμεν σάλπιγγας. Ανάστητέ μοι νυν, ω λαμπροί των αθλητικών κατορθωμάτων ζωγράφοι· την του στρατηγού κολοβωθείσαν εικόνα ταις υμετέραις μεγαλύνατε τέχναις. Αμαυρότερον παρ΄ εμού τον στεφανίτην γραφέντα τοις της υμετέρας σοφίας περιλάμψατε χρώμασιν […] Ίδω της χειρός προς το πυρ ακριβέστερον παρ’ υμών γραφομένην την πάλην, ίδω φαιδρότερον επί της υμετέρας τον παλαιστήν γεγραμμένον εικόνος. Κλαυσάτωσαν δαίμονες, και νυν ταις του μάρτυρος εν υμίν αριστείαις πληττόμενοι. […] Εγγραφέσθω τω πίνακι και ο των παλαισμάτων αγωνοθέτης Χριστός· Ω η δόξα εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν»[36].

Όπως βλέπουμε, ο Μέγας Βασίλειος κάνει ακριβώς τη σύνδεση λόγου και εικόνας όπως ο Ιωάννης Δαμασκηνός. Μάλιστα, ο Μ. Βασίλειος χαρακτηρίζει τα δικά του λόγια ως «παιδικά ψελλίσματα» ενώ το έργο των αγιογράφων το ονομάζει «μεγαλοπρεπή γλώσσα» και «μεγαλόφωνη σάλπιγγα». Ζητάει λοιπόν από τους ζωγράφους να λαμπρύνουν με τα χρώματα τους την εικόνα του Βαρλαάμ, να φανεί με ακρίβεια η πάλη με τη φωτιά, να φανεί λαμπρότερος επάνω στον πίνακα ζωγραφισμένος ο «παλαιστής» μάρτυρας και έτσι θα χτυπηθούν και οι δαίμονες από τα ζωγραφισμένα κατορθώματα του. Και τελικά ζητάει από τους αγιογράφους: Ζωγραφίστε στον πίνακα και τον Χριστό!

Η αγιογραφία λοιπόν όχι μόνο εγκωμιάζεται από τον Μέγα Βασίλειο ως ανώτερη από τα λόγια, όμως μπορεί να περιλαμβάνει τους Αγίους και τον Χριστό ακόμα. Αν λοιπόν η αγιογραφία των Αγίων και του Χριστού αποτελεί «είδωλο» όπως λένε οι αιρετικοί, τότε ο Μέγας Βασίλειος μετατρέπεται σε υπερασπιστή των ειδώλων... Επειδή όμως ξέρουν ότι κάτι τέτοιο προσβάλλει τη νοημοσύνη όλων μας, τουλάχιστον, ας σταματήσουν να τον επικαλούνται οι Προτεστάντες, διότι έχουμε βαρεθεί να τους ακούμε, να μας κάνουν μαθήματα για το τι πίστευε για τις Εικόνες ο… Μέγας Βασίλειος!

[ Λόγω των διαφόρων απόψεων που υπάρχουν για την Επιστολή αρ. 360 του Μ. Βασιλείου δεν θα την επικαλεστούμε. Πάντως, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι είναι μια επιστολή που αρκετοί επιστήμονες αποδέχονται ως γνήσια πόσο μάλλον όταν αποδεικνύεται ότι η επιστολή αυτή ήταν γνωστή σε Ανατολή και Δύση κατά τον 8ο αιώνα, χωρίς την παραμικρή αμφιβολία ως προς τη γνησιότητα της, και παρατίθεται λέξη προς λέξη στα Πρακτικά της 7ης Οικουμενικής Συνόδου, όχι μόνο από τους Πατέρες της Ανατολής (βλ. Mansi 13,72E-73A)  αλλά και από τους Δυτικούς, καθώς την παραθέτουν μεταφρασμένη στα ελληνικά οι λατίνοι εκπρόσωποι του Πάπα Αδριανού (βλ. Mansi 12,1066CD) ]

Συνεχίζοντας, βλέπουμε ότι την ίδια ακριβώς θέση με τον Μ. Βασίλειο υπέρ των Εικόνων, έχει και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος:
«Πανταχού την εικόνα την αγίαν εκείνην [του αγίου Μελετίου] διεχάραξαν πολλοί, ως μη μόνον ακούειν της αγίας προσηγορίας εκείνης, αλλά και οράν αυτού πανταχού του σώματος τον τύπον, και διπλήν τινα της αποδημίας έχειν παραμυθίαν»[37].

Εδώ βλέπουμε να διατυπώνεται η θεολογία της Πενθέκτης και της 7ης Οικουμενικής Συνόδου που αναφέρονται στην επί των «πρωτοτύπων μνήμην τε και επιπόθησιν».

Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος επίσης περιγράφει εικόνες της εποχής του στις οποίες αποτυπώθηκαν τα βασανιστήρια των μαρτύρων από τους ειδωλολάτρες:
«Διοκλητιανός, ο πρώτος ενυβρίσας ΧριστιανοίςΜαξιμιανόςΜαξιμίνος͵ ο μετ΄ εκείνους͵ και υπέρ εκείνους διώκτης ου τα σύμβολα της επί τούτω πληγής αι εικόνες φέρουσιν έτι δημοσία προκείμεναι͵ και στηλιτεύουσαι την λώβην του σώματος»[38].

Ο Μεθόδιος Ολύμπου αναφέρεται στην τιμή εικόνων με Αγγέλους και ότι μέσω αυτών δοξάζεται ο Θεός:
«Τας μεν από χρυσού κατεσκευασμένας εικόνας των αυτού αγγέλων, τας αρχάς και τας εξουσίας, εις τιμήν και δόξαν αυτού ποιούμεν»[39].

Επίσης, ο Γρηγόριος Νύσσης μας μιλά για το όφελος που προκύπτει από τις Εικόνες των αγίων:
«Επέχρωσε δε και ζωγράφοςεν εικόνι διαγραψάμενος, τας αριστείας του μάρτυρος, τας ενστάσεις, τας αλγηδόναςτης ανθρωπίνης μορφής το εκτύπωμα, πάντα ημών ως εν βιβλίω τινί γλωττοφόρω δια χρωμάτων τεχνουργησάμενοςκαι γραφή σιωπώσα εν τοίχω λαλείν, και τα μέγιστα ωφελείν»[40].

Και πάλι βλέπουμε την σύνδεση λόγου και εικόνας όπου η Εικόνα όχι μόνο δεν θεωρείται «είδωλο» αλλά αντιθέτως «τα μέγιστα ωφελείν». Θα γινόμασταν γραφικοί αν θεωρούσαμε ότι υπάρχει Πατέρας της Εκκλησίας που θα έλεγε ότι προκύπτει «ωφέλεια» από τα σατανικά είδωλα…

Ο όσιος Εφραίμ ο Σύρος μας περιγράφει την σπουδαιότητα του έργου της αγιογραφίας και διδάσκει στους αγιογράφους να προσεύχονται πρώτα στον Θεό ώστε να μπορέσουν να φτιάξουν Εικόνα άξια προς αυτό που εικονογραφούν:
«Χρώματα δε μη έχων άξια της εικόνος, μηδέ πάλιν δάκτυλον δυνάμενον τυπώσαι εν αυτή τη εικόνι χαρακτήρα τέλειονχάριν τούτων προσπίπτει ικετεύων δάκρυσι Δεσπότην των απάντων, Χριστόν τον βασιλέα ίνα αυτός ο Θεός ο αγαθός και άγιος χαρίσηται ατεχνεί σοφίαν και σύνεσιν και δύναμιν, αναστήσαι εικόνα μεγίστην και αξίαν προς αυτήν την άθλησιν των αγίων Μαρτύρων»[41].

Έτσι λοιπόν, ο αγιογράφος, μην έχοντας χρώματα αντάξια με την εικόνα, ούτε το χέρι το ικανό να παραστήσει τέλεια την εικόνα, πρέπει γονατιστός και με δάκρυα να παρακαλεί τον Θεό να του χαρίσει τη σοφία, τη σύνεση και τη δύναμη, ώστε να αναπαραστήσει μια εικόνα αντάξια με τα κατορθώματα των αγίων Μαρτύρων.
Άραγε, οι Προτεστάντες πιστεύουν ότι ο όσιος Εφραίμ παρακαλά τον Θεό για να δώσει δύναμη στον αγιογράφο ώστε να φτιάξει ένα ωραίο… «είδωλο»;!

Επιπλέον ο όσιος Εφραίμ περιγράφει την συγκίνηση που ένιωθε κάθε φορά που έβλεπε μια εικόνα με τη Θυσία του Αβραάμ:
«Εντεύθεν ο Αβραάμ λαβών δέσμιον παίδα, ου ναρκά την χείρα, ουκ εξίσταται τον νουν. Οσάκις είδον τούτου του παιδός τας εικόνας, ουδέποτε ίσχυσα αδακρυτί παρελθείν, εναργώς μοι της τέχνης υπ’ όψιν αγαγούσης τη ιστορία ταύτη σαφή κατανόησιν»[42].

Παρατηρούμε επίσης ότι ο όσιος Εφραίμ επαινεί την αγιογραφία διότι μεταδίδει με ακρίβεια τη βιβλική γνώση.
Μάλιστα ο Γρηγόριος ο Θεολόγος (όπως και παραπάνω ο Ευσέβιος) μας βεβαιώνει και για την εικονογράφηση των ναών:
«Tον νεών[=ναόν] τούτον, ον Θεώ τε ήγειρε και ημίνκιόνων δε και στοών κάλλεσι διωρόφων εις ύψος αιρόμενον, και τοις υπέρ αυτών πλάσμασιν ου λειπομένοις της φύσεως»[43].
Που σημαίνει:
Τον ναό αυτόν, που ανήγειρε για τον Θεό και για εμάςμε το κάλλος των κιόνων του και των διωρόφων στοών, με εικονογραφία που δεν υπολείπεται από την φύση[44].

Άλλωστε, η αποδοχή των Εικόνων μπορεί να αποδειχτεί και με άλλο τρόπο. Εάν οι Εικόνες ήταν «ειδωλολατρικές» και άρα «σατανικές», δεν θα μπορούσαν να σταθούν τόσα παραδείγματα που χρησιμοποιούν οι Πατέρες στις ομιλίες τους και αναφέρονται σε ζωγράφους, αγάλματα ή αγιογραφίες. Δεν είναι δυνατόν οι ευσεβείς Πατέρες να απευθύνονται σε ακροατές Χριστιανούς και να προσπαθούν να παρακινήσουν προς την ευσέβεια ένα πλήθος πιστών, με παραδείγματα που συνδέουν τον Θεό με κάτι αισχρό και βλάσφημο όπως ένα σατανικό είδωλο!
Για παράδειγμα ο Μ. Βασίλειος σε μια ομιλία του παραλληλίζει τον εαυτό του με… αγιογράφο και λέει ότι θα θυμίσει την αρετή των Μαρτύρων με τρόπο που θα είναι σαν οι ακροατές να έχουν μπροστά στα μάτια τους εικόνες από τις πράξεις των αγίων, δηλαδή, αγιογραφίες!
«Ζωγράφοι διασημαίνουσιντοις πίναξιν εγχαράττοντες και πολλούς επήγειραν προς ανδρίανγραφική[=ζωγραφική] σιωπώσα δια μιμήσεως δείκνυσιν. Ούτω δη και ημείς αναμνήσωμεν της αρετής των ανδρών τους παρόνταςοιονεί υπ’ όψιν αυτών αγαγόντες τας πράξεις, κινήσωμεν προς την μίμησιν»[45].
Παρόμοια και ο Χρυσόστομος διδάσκει μέσω… αγιογραφίας:
«Εν τοις τοίχοις της ημετέρας διανοίας ζωγραφήσωμεν των μαρτύρων τας τιμωρίας»[46].

Όπως βλέπουμε λοιπόν, οι Πατέρες, όπως δέχονται τους Αγίους, τη Θεοτόκο, τα Ιερά Λείψανα, τα Μνημόσυνα, τους Σταυρούς, τη Μυστηριακή Ιεροσύνη ή το επίγειο υλικό Θυσιαστήριο, έτσι δέχονται και τις Ιερές Εικόνες. Έτσι ακριβώς δέχονται και τον Νηπιοβαπτισμό, όπως αποδείξαμε σε άλλη σειρά άρθρων.
Οι Πατέρες δέχονται όλα αυτά που δέχεται και διδάσκει η Ορθόδοξη Εκκλησία. Διότι, όποιος νιώθει αποστροφή για οποιαδήποτε θρησκευτική χρήση της ύλης, αυτό σημαίνει ότι έχει διαβρωθεί από πνευματοκρατία και μανιχαϊκές αντιλήψεις. Ας σταματήσουν λοιπόν οι Προτεστάντες να ζουν με ψευδαισθήσεις ότι είναι τάχα «χριστιανοί του πνεύματος» διότι βρίσκονται σε πλάνη βαθιά, σαν τον αλαζόνα Φαρισαίο…

Δείξαμε παραπάνω ότι οι Προτεστάντες αντιμετωπίζουν πρόβλημα όταν προσπαθούν να εμφανίσουν ως «δικό τους» στο ζήτημα των Εικόνων τον Επιφάνιο, καθώς κανένας «δικός τους» δεν διδάσκει υπέρ των Μνημοσύνων ή της Μυστηριακής ιεροσύνης τα οποία οι αιρετικοί μισούν και αποστρέφονται. Άραγε τους αρκεί ένας «σύμμαχος» που κατ’ αυτούς είναι… «λιγάκι πλανεμένος» και δέχεται Μνημόσυνα και Ιεροσύνη, ακόμα κι αν δεχτούμε ότι αρνείται τις Εικόνες;
Γενικά, έχουν γραφτεί πολλά για την περίπτωση του Επιφανίου και για το αν όντως ήταν κατά των Εικόνων όπως τον παρουσιάζουν κάποια κείμενα που του αποδίδονται. Πάντως, παρά το γεγονός ότι οι εικονομάχοι στη σύνοδο της Ιέρειας αξιώνουν ότι ο Επιφάνιος υπήρξε ομοϊδεάτης τους, οι Πατέρες της 7ης Οικουμενικής Συνόδου τους διαψεύδουν, θεωρώντας ότι τα έργα που επικαλούνται ήταν ψευδεπίγραφα (βλ. Mansi 13,292DE). Εκτός αυτού, αναπτύσσουν και μια επιχειρηματολογία που δείχνει ότι υπάρχουν πολλά κενά και αντιφάσεις στους ισχυρισμούς των εικονομάχων[47].
Άλλωστε, τον Επιφάνιο υπερασπίστηκε και ο Θεόδωρος Στουδίτης μιλώντας για νόθα κείμενα[48], αλλά και ο Ιωάννης Δαμασκηνός που τάσσεται κατά της αυθεντικότητας των εικονοφοβικών κειμένων που αποδόθηκαν στον Επιφάνιο, με το εξής επιχείρημα:
«Λέγεις τον μακάριον Επιφάνιον τρανώς τας παρ’ ημίν απαγορεύσαι εικόνας, γνώθι, ως επίπλαστος ο λόγος άλλου τινός τω του θείου Επιφανίου χρησαμένου ονόματι, οία πολλά συμβαίνει γίνεσθαι […] μάρτυς η αυτού εκκλησία εικόσι καλλωπιζομένη, έως ου ο άγριος και ανήμερος Λέων έβρυξεν» (PG 94,1304C-1305A).

Αναρωτιέται δηλαδή ο Ιωάννης Δαμασκηνός, πώς είναι δυνατόν ο Επιφάνιος να ήταν Εικονομάχος και ταυτόχρονα η συμπεριφορά του ποιμνίου του να δείχνει ότι την υποτιθέμενη διδασκαλία του για τις Εικόνες δεν την ήξεραν ούτε οι μαθητές του, οι οποίοι μόλις πέθανε του αφιέρωσαν Εκκλησία με την… εικόνα του[49]!
                                                    
Η ισχυρότερη όμως απάντηση της Εκκλησίας στους αιρετικούς δεν είναι η υπεράσπιση του Επιφανίου, αλλά το ακριβώς αντίθετο: ακόμα κι αν ο Επιφάνιος, ως εξαίρεση στον κανόνα των Πατερικών θέσεων υπέρ των Εικόνων, είχε γράψει κάποια εικονοφοβικά κείμενα, η Εκκλησία απορρίπτει οτιδήποτε αντιτίθεται στην Αποστολική Παράδοση. Για την Εκκλησία δεν υπάρχει αλάθητο για κανέναν μεμονωμένο άνθρωπο, όποιος κι αν ήταν αυτός. Στο «Συνοδικόν της Ορθοδοξίας» για παράδειγμα, ο Γρηγόριος Νύσσης τιμάται με την επωνυμία «πατήρ πατέρων». Κι όμως, αυτό δεν εμπόδισε την Εκκλησία να απορρίψει την προσωπική θεολογική του θέση που είναι γνωστή ως «Περί των πάντων αποκατάσταση».
Όμως, ο Γρηγόριος Νύσσης κράτησε την τιμητική του θέση ανάμεσα στους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας, διότι, όπως το διατυπώνει εξαιρετικά ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, είναι άλλο πράγμα το σφάλμα και άλλο η αίρεση, η οποία πηγάζει από τον εγωισμό και με «πεισμονήν» οδηγεί σε σύγκρουση με την Εκκλησία[50].
Αυτό ισχύει και για τον Επιφάνιο, το έργο και η διδασκαλία του οποίου ήταν γνωστά και γι’ αυτό άλλωστε απόρησαν όλοι με τους ισχυρισμούς των εικονομάχων. Όμως, όπως λέει ο Ιωάννης Δαμασκηνός, ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι ο Επιφάνιος έσφαλε και έγραψε εικονοφοβικά κείμενα, λόγω του λοιπού του έργου παραμένει ένας ορθόδοξος διδάσκαλος, απλώς απορρίπτονται οι παράδοξες  διδασκαλίες του περί των Εικόνων, διότι, «ουδέ λόγος εις, δυνατός όλης Εκκλησίας ανατρέψαι παράδοσιν» (PG 94,1257CD).

Κατά συνέπεια, αν θέλουν οι αιρετικοί ας θεωρούν τον Επιφάνιο εικονομάχο διότι για την Εκκλησία οποιαδήποτε μεμονωμένη διαφοροποίηση απλώς απορρίπτεται. Αυτό είναι το ασφαλές, διαχρονικό κριτήριο της Εκκλησίας που εξουδετερώνει τις αυθαιρεσίες και τις αιρέσεις:
- «Ου νόμος εκκλησίας, το σπάνιον» (Γρηγόριος Θεολόγος, PG 36,352D).
- «Ουδέ λόγος είς δυνατός όλης Εκκλησίας ανατρέψαι παράδοσιν» (Ιωάννης Δαμασκηνός, PG 94,1257CD).
- «Μυρίοι [Πατέρες]δε ούκ εφθέγξαντο» (Μ. Φώτιος, PG 102,809ΒC).

Καθώς λοιπόν η περίπτωση του Επιφανίου ή ψευδο-Επιφανίου, ήταν μεμονωμένη, οι Ορθόδοξοι απορούσαν με το θράσος των εικονομάχων λέγοντας τους ότι, τολμάτε να επικαλείστε τον «Επιφάνιο», στην εποχή του οποίου όμως στάθηκαν «οι άγιοι Πατέρες» ως «περίβολοι αρραγείς της Εκκλησίας» (Mansi 13,293E). Πώς λοιπόν θα δεχτούμε εμείς τέτοια «φαλσογραφηθέντα[=νόθα κείμενα] κατά της Εκκλησίας» όταν οι Πατέρες «ουκ εδέξαντο» το παραμικρό «κατά των σεπτών εικόνων» (Mansi 13,296A);
Το κυριότερο όμως είναι ότι τα εικονοφοβικά κείμενα που υποτίθεται έγραψε ο Επιφάνιος, επιβεβαιώνουν όλα όσα προείπαμε:
α) Στο κείμενο «Λόγος του αγίου Επιφανίου κατά των επιτηδευόντων ποιείν εικόνας» που επικαλούνται οι Προτεστάντες, ο ίδιος ο «Επιφάνιος» περιγράφει την επικρατούσα θέση της Εκκλησίας στην εποχή του: «τας εικόνας των αγίων ποιούμεν εις μνημόσυνον και τιμήν αυτών»[51]. Επιπλέον, στην «Επιστολή προς Θεοδόσιον τον βασιλέα»[52] ο «Επιφάνιος» ομολογεί ότι αγιογραφούνται, η του «Χριστού εικόνα», οι εικόνες των «Αβραάμ και Ισαάκ και Ιακώβ», εικόνες με τους «Μωυσέα τε και τους προφήτας», εικόνες με τους «Πέτρον», «Ανδρέαν», «Ιάκωβον», «Ιωάννην» και «τους λοιπούς αποστόλους»!
Έχουμε δηλαδή μια εξαιρετική μαρτυρία για την καθολική αποδοχή της αγιογραφίας και μάλιστα από εικονοφοβική πηγή, η οποία επιβεβαιώνει απόλυτα όλες τις προαναφερόμενες μαρτυρίες των Πατέρων υπέρ των αγιογραφιών

β) Το χειρότερο όμως για τους Προτεστάντες είναι η ομολογία του «Επιφανίου», που κλείνοντας την επιστολή «προς Θεοδόσιον τον βασιλέα», γράφει: «Πολλάκις λαλήσας τοις συλλειτουργοίς μου περιαιρεθήναι τας εικόνας ουκ εδέχθην παρ' αυτών ουδέ προς βραχύ ακούσαι της εμής φωνής ηνέσχοντο»[53].

Δηλαδή, ο «Επιφάνιος» παραδέχεται ότι παρά τις προσπάθειες του, δεν μπόρεσε να παρασύρει κανέναν στην κακοδοξία της εικονομαχίας και σύσσωμη η Εκκλησία παρέμεινε υπέρ των Εικόνων ακολουθώντας πιστά την Αποστολική Παράδοση!
Κατά συνέπεια, ακόμα και τα εικονοφοβικά κείμενα που επικαλούνται οι Προτεστάντες καταρρίπτουν τους ισχυρισμούς τους.

[ Στο σημείο αυτό θα κάνουμε μια παρένθεση σχετικά με τη Σύνοδο της Ελβίρας του 306 μ.Χ. Τη Σύνοδο αυτή επικαλούνται συχνά οι Προτεστάντες με έναν τρόπο σαν να ήταν κάποια Οικουμενική Σύνοδος που απαγόρεψε σε όλες τις Εκκλησίες τις Εικόνες… Φυσικά, δεν ήταν παρά μια τοπική σύνοδος, η οποία μάλιστα «εμφανίζεται ως εξαίρεση στον κανόνα ότι ουδεμία σύνοδος έθεσε ποτέ εν αμφιβολία το θεσμό των ιερών εικόνων»[54]. Ο 36ος Κανόνας που εξέδωσε αναφέρεται στις Εικόνες, όμως δεν υπάρχουν άλλες πηγές που να βοηθούν στην κατανόηση του. Έτσι, είναι δύσκολο να ερμηνευτούν τα αίτια έκδοσης της συγκεκριμένης απόφασης διότι σκοπός της σύγκλισης της Συνόδου «δεν ήταν η λήψη απόφασης για την ορθότητα ή μη του θεσμού των ιερών εικόνων ούτε για άλλα δογματικά θέματα, αλλά η επίλυση ζητημάτων διοικητικής φύσεως για την τοπική εκκλησία»[55]. Ακόμα περισσότερο όμως παρουσιάζεται δυσερμήνευτη αυτή η συγκεκριμένη απόφαση, από το γεγονός ότι δεν την αξιοποίησαν οι Εικονομάχοι ούτε στην ψευδοσύνοδο της Ιέρειας (754), ούτε στην εικονομαχική σύνοδο του 815[56]. Ο καθ. Παναγιώτης Τρεμπέλας θεωρεί ότι οι μαρτυρίες για ύπαρξη εικόνων στη Δύση είναι τόσο πολλές που καταρρίπτουν την υπόθεση ότι δήθεν η Σύνοδος της Ελβίρας είχε ως έργο την απαγόρευση τους. Για το λόγο αυτό, θεωρεί πιθανότερο ότι η σύνοδος έθεσε απλώς κάποια τοπικά μέτρα που αφορούσαν εικόνες άτεχνες ή κακώς αποδιδόμενες[57]. Κατ’ άλλους όμως, ο 36ος κανόνας της Ελβίρας, «προήλθεν εκ προνοίας προς αποφυγήν της κατά τους διωγμούς καταστροφής των εικόνων υπό των διωκτών»[58], δηλαδή να μην υπάρχουν εικόνες στους ναούς ώστε να μην βανδαλιστούν και διαπομπευθούν από τους ειδωλολάτρες. Σε κάθε περίπτωση πάντως, το γεγονός ότι αγνόησαν και δεν χρησιμοποίησαν τη Σύνοδο της Ελβίρας οι εικονομάχοι στην επιχειρηματολογία τους, διαψεύδει τους Προτεστάντες και μας βεβαιώνει ότι το έργο της συνόδου δεν είχε εικονομαχικό χαρακτήρα.]

Κλείνοντας θα πρέπει να αναφέρουμε μερικά πράγματα για την 7η Οικουμενική Σύνοδο, την οποία πάντα κατηγορούν οι Προτεστάντες επειδή επανέφερε[59] τις Ιερές Εικόνες που είχαν απαγορεύσει οι Εικονομάχοι.
Είναι χαρακτηριστική η αμέλεια και η αδιαφορία των Προτεσταντών για την ιστορία, καθώς διεξάγουν ακόμα και σήμερα συζητήσεις, στηριζόμενοι στο πολύ παλαιό και ξεπερασμένο στο ζήτημα της Εικονομαχίας, έργο του Κων/νου Παπαρρηγόπουλου.
Το έργο του Παπαρρηγόπουλου μετρά 170 χρόνια ζωής. Όποιος ασχολείται με την ιστορία, γνωρίζει ότι κανείς δεν συμμετέχει σε συζήτηση με δευτερογενή βιβλιογραφία τόσο παλιά διότι είναι απόδειξη επιστημονικής ανεπάρκειας και έλλειψης σοβαρότητας, ειδικά όταν η επιστήμη της βυζαντινολογίας έχει πραγματοποιήσει εντυπωσιακή πρόοδο από τότε. Άλλωστε, οι θέσεις του Παπαρρηγόπουλου για την Εικονομαχία ως δήθεν… «κοινωνική μεταρρύθμιση» έχουν πάει στον κάλαθο των αχρήστων εδώ και πολλά χρόνια ως ανεδαφικές και ατεκμηρίωτες. Βεβαίως, επειδή ο Παπαρρηγόπουλος διατηρούσε το κύρος του για αρκετές δεκαετίες και η Ελλάδα δεν είχε αναπτύξει ακόμα συστηματικά τις βυζαντινές σπουδές, παρέσυρε πολλούς στις απόψεις του, και ανάμεσα τους και τον… άγιο Νεκτάριο Αιγίνης ο οποίος μορφωμένος και πολυγράφος, σεβάστηκε την επικρατούσα τότε άποψη του εθνικού μας ιστορικού.
Φυσικά, όπως σημειώνει ο Διονύσιος Ζακυθηνός, η θεωρία που βλέπει την Εικονομαχία ως «προοδευτική κοινωνική μεταρρύθμιση» είναι εκτός πραγματικότητας:
«Κατά την σκοτεινήν εποχήν της προπαρασκευής και τους πρώτους χρόνους της έριδος η [Εικονομαχική] κίνησις ουδέν το ‘ορθολογικόν’, το ‘φιλελεύθερον’, το ‘ανακαινιστικόν’, το ‘επαναστατικόν’ παρουσιάζει. Όλως τουναντίον, μεταβάλλεται εις φορέα πνεύματος αυστηρόν και ροπών αντιπνευματικών»[60].
Άλλωστε, μια μεταρρύθμιση δεν μπορεί να εμφανίζεται από το πουθενά. Για να υπάρξει μεταρρύθμιση θα πρέπει να φανεί η προετοιμασία της και ο στόχος της, όμως πουθενά στις πηγές δεν υπάρχει κάτι που να δείχνει ότι η Εικονομαχία εξυπηρετούσε μια κοινωνική απαίτηση:
«Μάταια όμως ψάχνει κανείς να βρει προεικονομαχικά κείμενα ή αναλύσεις, οι οποίες να φωτίζουν και να εξηγούν για ποιούς λόγους επιχειρήθηκε η εικονομαχία και ποιο ήταν το ιστορικό αίτημα που εκπλήρωνε»[61].
Και βεβαίως, δεν μπορεί να ονομαστεί «κοινωνική μεταρρύθμιση» οτιδήποτε γίνεται ερήμην της…  κοινωνίας και με μια εμμονή που προκαλεί πολύ κακό για το τίποτα:
«Ουδέν άμεσον σκοπόν οιασδήποτε φύσεως εξυπηρέτει [η Εικονομαχία], η δ’ εμμονή εις αυτήν μετά την διαπιστωθείσαν αντίθεσιν της μεγάλης πλειοψηφίας των λαϊκών μαζών και πιθανώς και των πνευματικών ηγετών των ήτο ασυγχώρητον σφάλμα»[62].
Μάλιστα, σύμφωνα με τον ιστορικό Stephen Gero, «η Βυζαντινή Εικονομαχία, ήταν στην πραγματικότητα μια αυτοκρατορική αίρεσητο κλειδί για την κατανόηση της προέλευσης της εξακολουθεί να είναι ο ίδιος ο αυτοκράτορας Λέοντας»[63].
Αυτό επιβεβαιώνεται και από τις πηγές, καθώς ο Λέοντας Γ΄ δεν είχε ιδέα από κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, αλλά αντιθέτως ήταν θύμα θρησκευτικών δεισιδαιμονιών κατά των Εικόνων και έλεγε π.χ. ότι σεισμοί που είχαν γίνει στην περιοχή της Σαντορίνης και της Θηρασίας, οφειλόταν στο ότι υπήρχαν εικόνες και αποτελούσαν «θείας οργής μηνύματα» (PG 100,964ΑB). Και το γεγονός ότι το Βυζάντιο γνώριζε στρατιωτικές ήττες, πάλι το απέδιδε στο «προσκυνείσθαι τας εικόνας, και άλλο ουδέν» («Συγγραφή χρονογραφίου, τα κατά Λέοντος» PG 108,1024C).
Το αστείο μάλιστα είναι ότι ο Παπαρρηγόπουλος ομολογεί ότι η Εικονομαχία ήταν άνωθεν επιβαλλόμενη χωρίς λαϊκά στηρίγματα, κι όμως, την ονομάζει… «κοινωνική μεταρρύθμιση»:
«Η πολεμία της μεταρρυθμίσεως μερίςανέκαθεν ήτο πολυάριθμος, διότι περιελάμβανεν εκτός των μοναχών, όλον τον κοινόν λαόν , και όλας τας γυναίκας»[64].

Προσέχουμε πώς φαίνεται η ηλικία του ιστορικού έργου, το οποίο προέρχεται από μια εποχή που το να έχεις την υποστήριξη των γυναικών ήταν κάτι… αρνητικό!

Η συστηματική μελέτη των βυζαντινών πηγών διέψευσε ως φαντασιοπληξία και την θεωρία ότι δήθεν η Εικονομαχία στόχευε στην εκκλησιαστική περιουσία. Όπως γράφει η καθ. Αικατερίνη Χριστοφιλοπούλου, οι καταστροφικές επιθέσεις που έγιναν στα Ορθόδοξα μοναστήρια ήταν πράξη δευτερογενής, δηλαδή, πρώτα ο Λέοντας Γ΄ διαπίστωσε ότι η εμμονή του με τις Εικόνες θα έχει ανυποχώρητο αντίπαλο τους μοναχούς και μετά ξεκίνησε τις ανελέητες επιθέσεις εναντίον τους: 
«Η ιστοριογραφία του ΙΘ΄ αι.ανεζήτει εις την εικονομαχίαν κοινωνικάς προεκτάσεις» όμως «κατά την άρχουσαν σήμερον γνώμην, τόσον η αντιμοναχική πολιτική, όσον και τα εις βάρος της εκκλησιαστικής περιουσίας υπό της πολιτείας ληφθέντα μέτρα υπήρξαν φαινόμενα δευτερογενή, όλως ξένα προς τον πρωτογενή χαρακτήρα του διωγμού των εικόνων»[65].

Θα λέγαμε μάλιστα, ότι πιο επιπόλαιη θεωρία από αυτήν δεν θα μπορούσε να υπάρξει, διότι σε ποια λογική στηρίζεται η άποψη ότι για να πάρει κάποιος την εκκλησιαστική περιουσία θα έπρεπε οπωσδήποτε να έχει πρόβλημα με τις… Εικόνες;!

Η ουσία όμως είναι ότι η Εικονομαχία καταγράφτηκε ως σφαγείο, ειδικά στην περίοδο του Κων/νου Ε΄ του Κοπρώνυμου του οποίου «το βίαιο καθεστώς» εξελίχθηκε σε «ωμή τρομοκρατία»[66], «διωγμό εναντίον των εικονοφίλων» και «εκστρατεία εναντίον του μοναχισμού»[67], με αποτέλεσμα οι σφαγές των μοναχών να φτάσουν στο σημείο να απειλήσουν «εκ θεμελίων την ύπαρξίν του [μοναχισμού]»[68].
Όπως γράφει ο Χρονογράφος Θεοφάνης, οι Εικονομάχοι «παντοίοις υπερακμάσας κακοίς ούχ ήττον Διοκλητιανού και των πάλαι τυράννων» (PG 108,905Α) δηλαδή το λουτρό αίματος που δημιούργησαν κατά των Ορθοδόξων μπορούσε να συγκριθεί μόνο με τους διωγμούς του Διοκλητιανού! Ειδικά οι μοναχοί υπέφεραν τα πάνδεινα καθώς οι Εικονομάχοι προκειμένου να κάμψουν την αντίσταση τους, τους μαστίγωναν, τους βασάνιζαν, τους τύφλωναν ή τους έκαιγαν ζωντανούς: «Και πολλούς μεν των μοναχών διά μαστίγων ανήλωσεν, έστι δε ους διά ξίφους, αναρίθμητους δε ετύφλωσεν. Και των μεν τας υπήνας κηρελαίω αλείφων ύφηπτε πυρ» (PG 108,900Β).
Όπως σημειώνει ο καθ. Μάρκος Σιώτης ασκώντας και κριτική στις απαράδεκτες θέσεις του Παπαρρηγόπουλου[69] υπέρ των Εικονομάχων:
«[Στην Εικονομαχία] διαπράττωνται και τα πλέον φρικιαστικά εγκλήματα. Αυτά και μόνον δεν δικαιολογούν την υπέρ αμφοτερων τούτων των αυτοκρατορων εύφημον κρισιν του συντάκτου της εθνικής ημών ιστορίας»[70].

Μέσα λοιπόν από το σφαγείο της εικονομαχικής παραφροσύνης, η Ορθοδοξία επιβιώνει, διατηρεί την Αποστολική Παράδοση, και στο τέλος της Α΄ περιόδου της Εικονομαχίας, πραγματοποιείται η 7η Οικουμενική Σύνοδος, μια Σύνοδος μαρτύρων και ομολογητών που δεν δίστασαν να δώσουν και τη ζωή τους για να διατηρήσουν αλώβητη τη διδασκαλία της Εκκλησίας.
Όμως, παρά το γεγονός ότι ο Χριστός λέει, «πας ος αν ομολογήση εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων, και ο υιός του ανθρώπου ομολογήσει εν αυτώ έμπροσθεν των αγγέλων του θεού» (Λουκ. 12,8) οι Προτεστάντες όχι μόνο υπερηφανεύονται ότι είναι θρησκευτικοί απόγονοι των ανθρωποκτόνων και άρα αντίχριστων Εικονομάχων (Ιω. 8,44), αλλά υβρίζουν και την 7η Οικουμενική Σύνοδο που συγκρότησαν οι μάρτυρες και ομολογητές της περιόδου της Εικονομαχίας...

Κατόπιν βεβαίως, η Εικονομαχία αναζωπυρώνεται, περνάει στην Β΄ περίοδο της, η Εκκλησία διώκεται και πάλι, όμως για δεύτερη φορά παραμένει ακλόνητη και έτσι αναστηλώνονται οριστικά οι Ιερές Εικόνες το 843 μ.Χ. Μάλιστα, όπως γράφει ο καθ. Ιωάννης Αναστασίου, «η επαναφορά των εικόνων έγινε», «διά της ενδημούσης εν Κων/πόλει συνόδου την 11 Μαρτίου 843» και μάλιστα «άνευ πολλής αντιδράσεως» ενώ «δεν επηκολούθησαν διωγμοί εικονομάχων»[71]. Κατά συνέπεια, η ήττα των αντίχριστων Εικονομάχων ήταν όχι μόνο θρησκευτική αλλά και ηθική. Σε ανάμνηση της αναστύλωσης των Εικόνων και της ειρηνικής νίκης της Εκκλησίας απέναντι στους αιμοβόρους Εικονομάχους, θεσπίστηκε η λεγόμενη «Κυριακής της 'Ορθοδοξίας» που εορτάζεται την Α΄ Κυριακή των Νηστειών.

Τέλος, να πούμε ότι οι Προτεστάντες δεν επιχειρούν μόνο να συγκαλύψουν την αλήθεια για το ανθρωποκτόνο έργο της Εικονομαχίας, αλλά επιπλέον, διατρανώνουν και τη θρησκευτική τους συγγένεια με μια άλλη μια ομάδα Εικονομάχων, τους μανιχαϊκής προέλευσης Παυλικιανούς.
Οι Παυλικιανοί από την πρώτη στιγμή (650 μ.Χ.) μπήκαν στο Βυζάντιο ως σύμμαχοι των Αράβων και γι’ αυτό εξαρχής αντιμετωπίστηκαν με καχυποψία. Ήταν μια οργανωμένη αίρεση με πολλές εσωτερικές και βίαιες διαμάχες και αφού κατάφεραν να διευρύνουν την επιρροή τους με την ανεκτικότητα της Α΄ περιόδου της Εικονομαχίας, δημιούργησαν τελικά ολόκληρο στράτευμα και κατάντησαν μια γάγγραινα για το Βυζάντιο το οποίο αποφάσισε να τους εκδιώξει μετά από σκληρές και φονικές μάχες. Ήταν πλέον ένας οργανωμένος στρατός και ζούσαν με το πλιάτσικο και το δουλεμπόριο εις βάρος των αθώων πολιτών, ανδρών, γυναικών, και βρεφών ακόμα…

Παραθέτουμε λοιπόν ένα σχόλιο του καθ. Ιωάννη Αναστασίου, από την γνωστή του μονογραφία για την αίρεση αυτή, που την πραγματική της ιστορία καλύπτει μια γλυκανάλατη συναισθηματικότητα και παχυλή άγνοια:
«Οι Παυλικιανοίέπαιξαν προδοτικόν ρόλον κατά του Βυζαντίουως και κατά των Ορθοδόξων κατοίκων προθύμως, ως και άλλοτε συνειργάσθησαν μετά των εχθρώνεν Θράκηταχέως εξετράπησαν εις τυράννουςπιέζοντες τους Ορθοδόξους και συμμαχούντες μετά των εχθρών του Βυζαντίουευρίσκοντο εις την πρώτην γραμμήν του μίσους και του πολέμου κατά της Εκκλησίας και του Βυζαντίου. Αι υπηρεσίαι τας οποίας προσέφερον ήσαν ελάχιστοι και αι βλάβαι τας οποίας προεκάλεσαν πολύ μεγάλαι»[72].
Οι Παυλικιανοί αποτέλεσαν «ωργανωμένην στρατιωτικήν δύναμιν» και «συνειργάζοντο μετά των Αράβων και κατέστρεφον εδάφη της αυτοκρατορίας»[73]. Και εκτός από το πλιάτσικο, αγαπημένη τους ασχολία ήταν και το δουλεμπόριο με τους μουσουλμάνους και ο αρχηγός των Παυλικιανών «Σέργιος κατηγορείται οτι απέσπασε βρέφη από τας αγκάλας των μητέρων τους και άλλα εξ’ αυτών εθανάτωσεν άλλα δε απεμπόλησεν εις τους Άραβαςπολλούς έκαμε ν’ αποθάνουν εις φυλακάςΚαι αιχμαλώτους τους οποίους συνελάμβανον ηνάγκαζον να αρνηθούν την Ορθοδοξίας και να γίνουν Παυλικιανοί»[74].

Δυστυχώς, αντίθετα με την πραγματική ιστορία, στον αιρετικό ή αθεϊστικό λαϊκισμό, οι Παυλικιανοί παρουσιάζονται ως «άκακα πρόβατα» ή θύματα και υποστηρίζεται έτσι ένα παράλογο σχήμα όπου το Βυζάντιο, ένα κράτος με τεράστιες αμυντικές ανάγκες, εμφανίζεται να δαπανά τόσους πολύτιμους οικονομικούς και στρατιωτικούς πόρους σε μακροχρόνιες εκστρατείες για να κυνηγάει τους… «φιλήσυχους πολίτες» του! Είναι να απορεί κανείς πώς καταφέρνει η ιδεοληψία να σφραγίζει την κοινή λογική των ανθρώπων…

Στο παρόν άρθρο απαντήθηκαν οι πιο συνηθισμένοι ισχυρισμοί της προτεσταντικής προπαγάνδας κατά των Ιερών Εικόνων. Δυστυχώς, διαπιστώνουμε ότι οι Προτεστάντες αντί να μελετούν σοβαρά, προτιμούν να αντιγράφουν ό,τι βρουν πρόχειρα στο διαδίκτυο. Εμείς πάντως κάνουμε το ανθρωπίνως δυνατό και παρουσιάζουμε την πραγματικότητα τεκμηριωμένη. Όσοι είναι καλοπροαίρετοι ας τα μελετήσουν. Από εκεί και πέρα εμείς μπορούμε μόνο να ευχόμαστε και τα υπόλοιπα είναι στο χέρι του Θεού.



[1] Καραγιαννόπουλος Ιωάννης, «Ιστορία Βυζαντινού Κράτους», τόμ. Β΄, Βάνιας, Θεσσαλονίκη 1993, σελ. 223.
[2] Καραγιαννόπουλος Ιωάννης, «Ιστορία», ό.π.
[3] Καραγιαννόπουλος Ιωάννης, «Ιστορία … », στο ίδιο, σελ. 224.
[4] Βλ. Πραξ. 15,24 / Γαλ. 3,1 / Ιούδα 4 / Α΄ Τιμ. 1,3-5 / Α΄ Κορ. 11,19 / Β΄ Πετρ. 2,1-3 κ.ά.
[5] Ιδρυτής του Μανιχαϊσμού, ήταν ο Μάνης (216-277 μ.Χ.), γεννημένος στη Σελεύκεια, επί του ποταμού Τίγρη. Ο Μανιχαϊσμός ήταν μια θρησκεία που στηρίχτηκε στη δυαρχική μυθολογία της ιρανικής θρησκευτικής σκέψης και έτσι, υιοθετούσε στο σύστημά της δύο Αρχές, απόλυτα διαχωρισμένες και κινούμενες η μία ενάντια στην άλλη. Η μία περιελάμβανε το απόλυτα Καλό και η άλλη το απόλυτα Κακό. Το φως είναι καλό και ταυτίζεται με τον Θεό. Το σκοτάδι είναι κακό και ταυτίζεται με την ύλη. Αυτή η υπερκόσμια σύγκρουση εκδηλώθηκε και στον κόσμο και φυσικά στον άνθρωπο, του οποίου η ψυχή από τη φύση της ήταν συνδεδεμένη με το αγαθό, ενώ το σώμα και η ύλη, με το κακό.
[6] Βλ. Θεόδωρος Αναγνώστης, «Εκκλησιαστική Ιστορία», Migne Patrologiae Graeca (PG) 86,185C-188A: «Μανιχαίοι δε και Αρειανοί έχαιρον Αναστασίω».
[7] Θεοφάνους, «Χρονογραφία», PG 108,353A.
[8] Ιωάννης Δαμασκηνός, «Προς τους διαβάλλοντας τας αγίας εικόνας», Β΄, PG 94,1297ΒC.
[9] Βλ. «Λεοντίου επισκόπου Νεαπόλεως της Κύπρου, εκ του πέμπτου Λόγου υπέρ της Χριστιανών απολογίας κατά Ιουδαίων, και περί εικόνων των αγίων», PG 93,1597A-1609A.
[10] Αναστασίου Ιωάννης, «Εκκλησιαστική Ιστορία», τόμ. Α΄, Θεσσαλονίκη 1983, σελ. 405.
[11] Ματσούκας Νίκος, «Θεολογία κτισιολογία εκκλησιολογία κατά τον Μέγαν Αθανάσιον», Πουρναράς, Θεσσαλονίκη 2001, σελ. 221-222.
[12] Γεωργιάδης Κωνσταντίνος, «Πηγές και Θεολογία της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου» (διδακτ. διατριβή), ΑΠΘ, Θεσσαλονίκη 2011, σελ. 205.
[13] Βλ. Γεωργιάδης Κωνσταντίνος, «Πηγές και Θεολογία …», ό.π., 203-205, σημ. 295. Επ’ αυτού του σημείου ο Κων/νος Γεωργιάδης κάνει μια πολύ χρήσιμη ανάλυση της θεολογίας των Εικονομάχων αποδεικνύοντας την επιρροή τους από δυαρχικές αντιλήψεις που οδηγούν σε πνευματοκρατία και υποτίμηση της ύλης.
[14] Γρηγόριος Θεολόγος, «Επιστολή προς Κληδόνιον», PG  37,177Β.
[15] «Επιστολή προς Κληδόνιον», PG  37,181A.
[16] «Επιστολή προς Κληδόνιον», PG  37, 181C-184A.
[17] «Πηδάλιον», σελ. 292.
[18] Γρηγόριος Νύσσης, «Εις την ημέραν των Φώτων», PG 46, 584B.
[19] Καρμίρης Ιωάννης, «Τα δογματικά και συμβολικά μνημεία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας», τόμ. Α΄, 2η έκδ., Αθήνα 1960, σελ. 240-241.
[20] Εδώ οφείλουμε να πούμε ότι οι Προτεστάντες δεν έχουν καταλάβει για ποιον λόγο έγιναν οι Οικουμενικές Σύνοδοι και μέσα στην άγνοια τους έχουν πει απίθανα πράγματα, λες και η Εκκλησία έμαθε τι… πιστεύει για τον Χριστό, τον 4ο αιώνα! Μα είναι δυνατόν να δεχόμαστε ότι η Εκκλησία είχε ανάγκη τις Συνόδους για να «αναζητήσει» την αλήθεια ή για να γνωρίσει ποιος ήταν ο… Χριστός;! Η Εκκλησία βίωσε από την πρώτη στιγμή τον Χριστό ως τέλειο Θεό και Άνθρωπο και έτσι γνώριζε την πλήρη αλήθεια εξαρχής. Όπως ορθά σημειώνει για την Α΄ Οικ. Σύνοδο ο Μ. Αθανάσιος: «Οι μεν ουν εν τη Νικαία συνελθόντεςουχ εαυτοίς πλάσαντες επενόησαν ταύτας [τις αποφάσεις] … αλλ’ άνωθεν παρά των πρό αυτών παραλαβόντες ειρήκασι» («Περί της εν Νικαία Συνόδου» PG 25, 460Β). Επίσης, ο Σωκράτης Σχολαστικός γράφει ότι η Εκκλησία κατείχε πλήρως την «άνωθεν μεν και εξ αρχής εκ των Αποστόλων παραδοθείσαν πίστιν, εν δε τη κατά Νικαίαν συνόδω βεβαιωθείσαν» (Εκκλησιαστική Ιστορία 5,6. PG 67,572C-573Α). Γιατί όμως χρειάστηκαν να γίνουν αυτά; Μα διότι εμφανίζονταν οι αιρετικοί. Όπως ξέρουμε, οι καινοτομίες των αιρετικών ήταν αυτές που ανάγκαζαν την Εκκλησία να τους απαντά με τις Συνόδους. Ερχόταν ο Άρειος ή ο Νεστόριος κ.λπ. με την αιρετική διδασκαλία που ο καθένας είχε σκαρφιστεί, και επειδή έπαιρναν κόσμο στον λαιμό τους, η Εκκλησία τους απαντούσε βεβαιώνοντας κάθε φορά την Αποστολική διδασκαλία χτυπώντας με ακρίβεια τους ισχυρισμούς τους.
[21] Όσιος Εφραίμ ο Σύρος, «Έργα» (μτφρ., σχόλια - Κων. Φραντζολάς), τόμ. 6, εκδ. «Το Περιβόλι της Παναγίας», Θεσσαλονίκη 1995, σελ. 351 (στο εξής: «Έργα»).
[22] Γρηγορίου Νύσσης, «Εις τον βίον της Οσίας Μακρινής αδελφής του Μεγάλου Βασιλείου» PG 46, 989CD.
[23] Εκκλησιαστική Ιστορία 7,18.
[24] Βλ. Ευστρατιάδης Σωφρόνιος, «Αγιολόγιον της Ορθοδόξου Εκκλησίας», Αποστολική Διακονία, Αθήνα 1935, σελ. 80.
[25] Γρηγόριος ο Θεολόγος, «Εις Ηρώνα τον φιλόσοφον», PG 35,1209C.
[26] Mansi 13,176Ε-177Α.
[27] Για παράδειγμα, ο συμβολισμός της Ανάστασης του Χριστού με την εικόνα του Ιωνά και του κήτους, που εμφανίζεται «σε νωπογραφίες των κατακομβών της Ρώμης τον 2ο αιώνα μ.Χ.» (βλ. «Καινή Κτίση, Η Θέση του κόσμου στην Ορθόδοξη οπτική», έκδοση του περιοδ. «Σύναξη», Αθήνα 2003, σελ. 6).
[28] Συλλογικό έργο, «Ιστορία της Ορθοδοξίας», τόμ. 1. «Οι απαρχές του Χριστιανισμού», έκδ. ROAD, Αθήνα 2008, σελ. 417. Βλ. και ολόκληρο το κεφ. 10, αφιερωμένο στην πρωτοχριστιανική τέχνη, σελ. 404-429.
[29] Κλήμης Αλεξανδρέας, «Παιδαγωγός» 3,11,59 (PG 8,633).
[30] Ευσέβιος, «Εις Βίον Κων/νου» 3,41. PG 20,1101Α.
[31] Καρμίρης Ιωάννης, «Τα δογματικά …», ό.π., σελ. 240.
[32] Πράξη δ΄, Mansi 13,49D.
[33] Καρμίρης Ιωάννης, «Τα δογματικά …», ό.π., σελ. 240.
[34] «Πηδάλιον», σελ. 292.
[35] «Λόγος προς τούς διαβάλλοντας τας αγίας εικόνας», Α', PG 94,1248C.
[36] «Εις Βαρλαάμ τον Μάρτυρα», PG 31,489Α.
[37] «Εις τον εν αγίοις πατέρα ημών Μελέτιον», PG 50,516.
[38] «Κατά Ιουλιανού», PG 35,629Β.
[39] «Περί Αναστάσεως», PG 18,289Β.
[40] «Εγκώμιο εις τον μέγαν μάρτυραν Θεόδωρον», PG 46,737D.
[41] «Έργα» 7, 176-177.
[42] «Έργα» 7, 229.
[43] «Επιτάφιος εις τον πατέρα», PG 35,1037Β.
[44] βλ. μετάφραση στη σειρά ΕΠΕ, αρ. 48: Γρηγόριος Θεολόγος, Άπαντα αρ. 6, σελ. 338-339.
[45] «Εις τους αγίους τεσσαράκοντα μάρτυρας», PG 31,509C.
[46] «Εγκώμιον εις τους αγίους πάντας, τους εν όλω τω κόσμω μαρτυρήσαντας», PG 50,712.
[47] Mansi 13,293Β-296Α και Νικηφόρου Κων/πόλεως, «Απολογητικός μικρός», PG 100, 837BC. Βλ. και Γεωργιάδης Κωνσταντίνος, «Πηγές και θεολογία …», ό.π., σελ. 169-171.
[48] Βλ. Αντιρρητικός II,48. PG 99,388Β.
[49] Βλ. και Νικολαΐδης Νίκος, «Η Τριαδολογική Διδασκαλία του Αγίου Επιφάνιου Κύπρου» (διδακτ. διατριβή), Θεσσαλονίκη 1996, σελ. 19.
[50] Νικόδημος Αγιορείτης, «Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού», τόμ. Β΄, Αθήνησι 1868, σελ. 256β.
[51] [Ψηφιακή βιβλιοθήκη] TLG, «Tractatus contra eos qui imagines faciunt» 2.1.
[52] TLG, βλ. σποραδικά στην «Epistula ad Theodosium imperatorem».
[53] TLG, «Epistula ad Theodosium imperatorem», 28.6-8.
[54] Γεωργιάδης Κωνσταντίνος, «Πηγές και Θεολογία …», ό.π., σελ. 149.
[55] Γεωργιάδης Κωνσταντίνος, «Πηγές και Θεολογία …», στο ίδιο.
[56] Γεωργιάδης Κωνσταντίνος, «Πηγές και Θεολογία …», στο ίδιο.
[57] Παν. Τρεμπέλας, «Δογματική», τόμ. 3, σελ. 405.
[58] Γρηγόριος Παπαμιχαήλ, Εκκλησιαστικός Φάρος, 15 (1916), σελ. 130.
[59] Η 7η Οικουμενική Σύνοδος επανέφερε τις Εικόνες το 787, στο τέλος της Α΄ περιόδου της Εικονομαχίας η οποία ξεκίνησε με τον Λέοντα Γ΄. Κατόπιν η Εικονομαχία αναβίωσε με τον αυτοκράτορα Λέοντα Ε΄ και κράτησε μέχρι το 843 οπότε και συνεκλήθη η Ενδημούσα Σύνοδος Κων/πόλεως υπό τον πατριάρχη Μεθόδιο και ανανέωσε τις αποφάσεις του 787.
[60] Ζακυθηνός Διονύσιος, «Βυζαντινή Ιστορία 324-1071», εκδ. Δωδώνη, Αθήνα-Γιάννινα 1989 (c1972), σελ. 196.
[61] Παντελεήμων Τσορμπατζόγλου, «Η φύση και η προοπτική της Εικονομαχίας», Θεολογία 1995, τεύχ. 4 (1995), σελ. 735.
[62] Καραγιαννόπουλος Ιωάννης, «Ιστορία», Β΄, ό.π., σελ. 157.
[63] Στο πρωτότυπο: «Byzantine iconoclasmwas indeed an imperial heresy, born in the purple, in the royal palacethe key of understanding the origin of Byzantine iconoclasm is still the person of the emperor Leo himself» (Stephen Gero, «Byzantine Iconoclasm during the Reign of Leo III», CSCO, Peeters Publishers 1973, σελ. 131).
[64] Παπαρρηγόπουλος Κων/νος, «Ιστορία του ελληνικού έθνους», τόμ. 3Β΄, σελ. 108.
[65] Χριστοφιλοπούλου Αικατερίνη, «Βυζαντινή ιστορία (610-867)», τόμ. Β1΄, 2η έκδ., Βάνιας, Θεσσαλονίκη 1998, σελ. 105-106.
[66] Ostrogorsky Georg, «Ιστορία του Βυζαντινού Κράτους», τόμ. Β΄, 7η έκδ., Ιστορικές Εκδόσεις Στέφανος Δ. Βασιλόπουλος, Αθήνα 2002, σελ. 42.
[67] Ostrogorsky Georg, «Ιστορία …», ό.π., σελ. 41.
[68] Καραγιαννόπουλος Ιωάννης, «Ιστορία … », Β΄, ό.π., σελ. 133.
[69] Ο ανεκδιήγητος Παπαρρηγόπουλος αντί να κατακρίνει τον αιμοβόρο Κων/νο Ε΄ για τα εγκλήματα και τις σφαγές που διέπραξε, θυμώνει με ταθύματα, επειδή του έβγαλαν το προσωνύμιο «Κοπρώνυμος»! (Βλ. «Ιστορία του ελληνικού έθνους», τόμ. 3Β', σελ. 62-63).
[70] Σιώτης Μάρκος, «Ιστορία και θεολογία των ιερών εικόνων», Αθήνα 1990, σελ. 133.
[71] Αναστασίου Ιωάννης, «Οι Παυλικιανοί», Αθήναι 1959, σελ. 73.
[72] Αναστασίου Ιωάννης, «Οι Παυλικιανοί», ό.π.
[73] Αναστασίου Ιωάννης, «Οι Παυλικιανοί», στο ίδιο, σελ. 67.
[74] Αναστασίου Ιωάννης, «Οι Παυλικιανοί», στο ίδιο, σελ. 68. 

45 σχόλια:

ΕΛΛΗΝΑΣ ΤΗΣ ΟΛΛΑΝΔΙΑΣ είπε...

Αγαπητέ Παναγιώτη

Παρόλο που καλυψατε σχεδόν όλο το θέμα ,εν τούτοις υπάρχουν και κάποια πράγματα που έμειναν ακάλυπτα.
Βέβαια το ερώτημα ή η αντίρρηση δεν φωτογραφίζει έναν προτεστάντη ή έναν αιρετικό,διότι είναι και θέμα κοινής λογικής.

Όταν οι πιστοί προσκυνανε τότε η προσκύνηση είναι όπως λέτε τιμητική ,ως προς το πρόσωπο. Ωραία λοιπόν.

Όταν όμως φιλάνε και ξαναφιλανε μία εικόνα τότε αγαπητέ δεν έχουμε τίποτα τιμητικό ,έχουμε έκφραση λατρείας και εδώ νομίζω μπαίνει ο πιστός στην πράξη της ειδωλολατρίας ,ως προς την εικόνα.

Όταν γίνανε τα θαύματα που αναφέρατε ,αυτά γίνανε με αποδέκτη προσκύνησης και λατρείας και πίστης τον Θεό και αυτό είχαν επισημάνει,τόσο ο Παύλος στους πιστους όσο και ο άγγελος στον Ιωαννη.

Όταν την σήμερον ημέρα περιφέρονται εικόνες ,όπως αυτή της Αγίας Βαρβάρας με τιμές αρχηγού κράτους και της αποδίδεται ο τίτλος της προστάτιδας του πυροβολικού της Ελλάδας ,ενώ την έχουν ως προστάτιδα του πυροβολικού την Αγία και οι ομοδοξοι της Βουλγαρίας σε μία αψιμαχία με ποιου το μέρος θα είναι η Αγία;

Την ρώτησαν την Αγία εάν θα ήθελε να της αποδίδονται αυτού του είδους οι ποιτικοποιημενες και στρατιωτικοποιημενες τιμές με την συμμετοχή της εκκλησιας;

Γράφετε ότι η προσκύνηση των ιερών εικόνων και άλλων φυσικά αντικειμένων είναι τιμτικη και μεταφέρεται από την εικόνα στον Άγιο .

Ωραία αγαπητέ αυτό να το καταλάβουμε ,όταν όμως οι πιστοί πρέπει να προσκυνήσουν την παντόφλα ενός Αγίου και όχι μόνο ,η τιμητική προσκύνηση πηγαίνει στο πόδι του Αγίου ή παραμένει στη παντόφλα;

Ανώνυμος είπε...

Σύμφωνα με την Αγία Γραφή, τίποτα το θαυματουργό, είτε αυτό ήταν μαντίλι, είτε οστά, είτε ρούχο είτε κάποιο αντικείμενο, δεν έτυχε μαζικής προσκύνησης. Ούτε καν διαφυλάχτηκε ως ιερό κειμήλιο, με εξαίρεση τη ράβδο του Ααρών και το μάννα εξ ουρανού. Τα οστά του Ελισαίου αν και θαυματουργά δεν φρόντισαν να τα διαφυλάξουν, ούτε τα προσκύνησαν ποτέ.
Οι μαθητές και οι απόστολοι δεν φύλαξαν κανένα απολύτως από τα αντικείμενα που χρησιμοποιούσε ο Ιησούς ή τα ρούχα που φορούσε και στο σύνολό της η Κ.Δ. αρνείται την παραμικρή αναφορά σε προσωπικά αντικείμενα του Ιησού ή την περιγραφή του προσώπου του. Αλήθεια, πώς σας φαίνεται αυτό; Κανένας μαθητής του Ιησού δεν μπήκε στον κόπο να διαφυλάξει κάποιο από τα προσωπικά αντικείμενα του Ιησού. Κανένας δεν μπήκε στον κόπο να μας περιγράψει εμφανισιακά τον Ιησού. Τόσο αδιάφορη ήταν η εικόνα του.

Ο βασιλιάς Εζεκίας ο οποίος «εποίησε το ευθές εν οφθαλμοίς Κυρίου» κατέστρεψε τον θαυματουργό χάλκινο όφι. Γιατί άραγε; Οι Ισραηλίτες, «θυμιώντες αυτώ», τι ακριβώς έκαναν που δεν το κάνουν οι χριστιανοί στις εικόνες;

@ Κατά συνέπεια, δεν υπάρχει κανένας λόγος να δεχτούμε τη γνώμη του Ευσεβίου ότι η συγκεκριμένη εικονογραφία έγινε από «συνήθεια ειδωλολατρική» διότι συγκρούεται και με την Παράδοση, αλλά κυρίως με τη μαρτυρία του Χριστού που μας βεβαίωσε για την πίστη της αιμορροούσας. @

Δεν πρόκειται για γνώμη του Ευσέβιου αλλά για κοινή παραδοχή εκκλησιαστικών πατέρων και της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου, όπως αναφέρει ο Νικόδημος:

«ήτο συγκατάβασις του Θεού, όστις διά αγαθότητα εδέχθη αυτό συγκαταβαίνων εις την ατελή γνώσιν της γυναικός, και ότι αυτό ήτο αναστήλωσις και παρατήρησις όχι της χάριτος του Ευαγγελίου αλλά του Νόμου του παλαιού [...] Ου μόνον δε του παλαιού Νόμου αλλά και της των Ελλήνων συνηθείας ήτο το να αναστηλούσιν ανδριάντας και αγάλματα».
Και στη συνέχεια λέει «Οράς εδώ τρία πράγματα: πρώτον ότι η αναστήλωσις του ανδριάντου του Χριστού ήτο εθνική και κατά συγκατάβασιν εδέξατο αυτήν ο Κύριος προς καιρόν, και δεύτερον ότι δεν πρέπει να κατασκευάζωνται οι ανδριάντες, και τρίτον, ευαγέστερον και σεμνότερον είναι το, όχι δι’ ανδριάντων, αλλά διά χρωμάτων εν γραφαίς να εικονίζωνται αι σεπταί εικόνες».

Αυτά βέβαια τα έλεγαν για να αποκλείσουν τη χρήση των αγαλμάτων και όχι των εικόνων. Τα αγάλματα ήταν ταυτισμένα με την ειδωλολατρία και οι χριστιανοί (σχεδόν στο σύνολό τους πρώην εθνικοί) έπρεπε να διαφοροποιηθούν ώστε να αποφύγουν τον κίνδυνο ειδωλολατρίας λόγω της ομοιότητας. Αργότερα όμως φαντάζει κάπως παράλογο να αποκλείεται η τρισδιάστατη απεικόνιση (γλυπτό) ενώ η απεικόνιση δύο διαστάσεων (εικόνα) να γίνεται όχι απλώς δεκτή αλλά υποχρεωτική.

Το γεγονός ότι υπήρχε διακόσμιση με αγιογραφικά θέματα στα πρωτοχριστιανικά χρόνια δεν σημαίνει ότι υπήρχε και προσκύνηση. Μην το παραβλέπετε αυτό. Καμία αντίρρηση οι ναοί να είναι γεμάτοι με εικόνες με χρήση ανάλογη με αυτή των βιτρώ ή έστω για να «ανοίγεται δι’ αυτών ο νους προς θεογνωσίαν».

Αρχικά οι εικόνες έπαιζαν το ρόλο των βιβλίων («βιβλία λέγονται οι εικόνες, των σοφών και των αμαθών»), αποτελούσαν δηλαδή μέσο διδασκαλίας για τους αναλφάβητους ...«διδάσκουσι τους μη ειδότας γράμματα, προφητείας Προφητών και Οσίων αγώνας, Μαρτύρων άθλα, τα πάθη και τα θαύματα του Χριστού».
Πλέον όμως δεν τίθεται θέμα αναλφάβητων ώστε να παρέχουν τέτοιου είδους εξυπηρέτηση. Κοινώς εξέλειπε η αιτία ύπαρξης των εικόνων και το βασικό επιχείρημα των υποστηρικτών τους. Βέβαια κάποιοι θα πουν ότι η αιτία ύπαρξης των εικόνων είναι η επιθυμία του ανθρώπου -ιδιαίτερα του πιστού ανθρώπου που κατακλύζεται από συναισθήματα- να εκφραστεί μέσω της τέχνης και η επιθυμία αυτή είναι τόσο μεγάλη και τόσο αδήριτη που δεν μπορεί να την καταπνίξει με τίποτα. Αργά ή γρήγορα θα την εκφράσει. Και φυσικά ο χριστιανισμός δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς μόλις ο φόβος ολίσθησης στην ειδωλολατρία υποχώρησε.


Filos.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ είπε...

Αγαπητέ ΕΛΛΗΝΑ ΤΗΣ ΟΛΛΑΝΔΙΑΣ

1) Νομίζω ότι στο άρθρο αναφέρεται εκτεταμένα στο τι σημαίνει ειδωλολατρία.

2) Τα θαύματα έγιναν με μεσάζοντα την ύλη και αυτό συμβαίνει με τις Εικόνες. Όποιος αισθάνεται αντιπάθεια για την ύλη ως μεσάζοντα για το θαύμα, τότε έχει μεγαλύτερη σχέση με τον μανιχαϊσμό παρά με τον χριστιανισμό. Όποιος λέει ότι "των άλλων" τα θαύματα με την ύλη έχουν πρόβλημα, αυτό οφείλεται στο ότι διαφημίζει την δική του πίστη. Δεν γράφτηκε το άρθρο με την βεβαιότητα ότι θα αλλάξει κάποιος Προτεστάντης μυαλό. Απλά είναι μια αναδρομή στα προτεσταντικά παραμύθια που έχουν εφευρεθεί για να καλύψουν την πνευματοκρατία και τοπν μανιχαϊσμό τους.

3) Όταν οι άνθρωποι στρατιώτες και μή, πολεμούν και προσεύχονται στον Χριστό, με ποιου το μέρος είναι ο Χριστός;

4) Γιατί να έχει αντίρρηση η Αγία; Ο Παύλος λέει ότι "Ου γαρ εστιν εξουσία ει μη υπό Θεού" (Ρωμ. 13,1-2). Τι λεξιλόγιο είναι το "ποιτικοποιημενες και στρατιωτικοποιημενες"; Συζήτηση με τον αντιεξουσιαστικό αγώνα κάνουμε;

5) Αν δεχτούμε το λογικό, ότι ο Απόστολος Παύλος με το μαντίλι, εκτός από τον ιδρώτα του που λέει η Γραφή, μπορεί όντως να σκούπισε κάποια φορά τη μύτη του, θα μπορούσε και ένας άθεος να λαϊκίσει μιλώντας για το "θαυματουργό περιεχόμενο της μύτης του Παύλου". Έτσι κι εσύ προσπαθείς να λαϊκίσεις. Δικαίωμα σου.



Filos
- Φυσικά και έτυχαν μαζικής προσκύνησης. Η διήγηση με τα μαντίλια άνετα μπορεί να περιλαμβάνει πλήθος κόσμου. Η απευθείας κίνηση προς τα μαντίλια είναι ακριβώς απευθείας τιμητική προσκύνηση του μαντιλιού.

- Η περικοπή δεν αναφέρει ότι τα επέστρεψαν τα μαντίλια, και είναι λογικό να τα φύλαξαν αν μπόρεσαν για να θεραπεύσουν κι άλλους.

- Η κατασκευή εικόνων είναι θεία εντολή, και η μετατροπή μιας εικόνας σε είδωλο απαγορευμένη. Τα έγραψα ήδη.

- Προσωπικά θεωρώ αστείο, να πηγαίνουν οι άνθρωποι να πιάσουν το ρούχο του Ιησού για να θεραπευθούν, και αν κάποια στιγμή το είχαν στα χέρια τους, θα το πέταγαν.

- Η Γραφή δεν κάνει προσωπογραφίες γενικά.

- Η αμορροούσα ήταν χριστιανή, έφτιαξε την εικόνα ως χριστιανή και η εικόνα είναι χριστιανική. Δεν μπορώ να επαναλαμβάνω όσα έχω ήδη γράψει.

- Επαναλαμβάνω ότι ήδη τα έχω γράψει, "μνήμην τε και επιπόθησιν". Δεν ξέρω γιατί αναφέρεσαι στα βιβλία, αλλά και για εμένα που ξέρω κάποια γράμματα, μου είναι απολύτρως αναγκαίες οι Εικόνες και ως βιβλία.

ΕΛΛΗΝΑΣ ΤΗΣ ΟΛΛΑΝΔΙΑΣ είπε...

Αγαπητέ Παναγιώτη

Δεν σχολιάζω για να αποτρέψω αυτά που πλέον είναι κατεστημένο ,ούτε οι θέσεις μου έχουν ταύτιση με κάποιον χώρο όπως υπαινισσεσται για το απλό λόγο,διότι δεν θα μου επιτρέποταν να γράψω.
Ότι γράφω είναι το δικό μου σκεπτικό με τις όποιες γνώσεις διαθέτω και αυτές αναλύω και παραθέτω. Ελπίζω να έγινα αντιληπτός και να μην ξαναρχίζουμε τα ίδια.

Εκτός όμως αγαπητέ εάν δεν δέχεστε σχόλια.

Λέτε,τα θαύματα έγιναν με μεσάζοντα την ύλη και αυτό συμβαίνει με τις εικόνες.

Μα αγαπητέ, δεν προσκυνούν οι πιστοί μόνο τις θαυματουργες εικόνες, που αποδεικνύουν ότι ο Άγιος είναι ενεργός μέσω αυτής ,αλλά όλες τις εικόνες που βλέπουν μπροστά τους,είτε στην εκκλησία είτε άλλου και το κάνουν τις περισσότερες φορές χωρίς η διάνοια τους να επικοινωνεί με τον Άγιο που προσκυνανε παρά μόνο την εικόνα και αυτό εσείς το λέτε πίστη.

Ο Χριστός δεν έχει στρατό αγαπητέ ,είτε οι στρατιώτες προσεύχονται είτε όχι .
Είπε μαχαιρά έδωσες και μαχαιρα θα λάβεις ,καθώς και άλλα αντιπολεμικά ενώ σήμερα έχουμε για κάθε στρατιωτικό σώμα και έναν άγιο προστάτη.

Λέτε γιατί να έχει αντίρρηση η Αγία ?
Μα σοβαρολογειτε αγαπητέ Παναγιώτη ,την κάνατε στρατηγό και διάσημη και αγνοητε την γνώμη της για ταπεινοφροσύνη και θέωση ?

Θαύματα κάνουν και οι καθολικοί ακόμη και ο Saibaba ,οπότε με αυτήν την έννοια επιστρατεύει ο καθένας ότι μπορεί, για να πείσει ότι, εγω έχω την αλήθεια .

Ο Ιησούς είπε ,δεν ήρθα να καταργήσω τον Νόμο αλλά να τον συμπληρώσω ,που σημαίνει ότι η εντολή : Ου ποιήσεις σεαυτόν είδωλο ουδέ παντός ομοίωμα παραμένει σε ισχύ και είναι απαραβατη ,αλλοίωση αγαπητέ μπαίνουμε σε αντίφαση.

Τέλος δεν λαικιζω όταν αναφέρομαι σε χοντρά λάθη που τα αποκαλείτε θαύματα.
Στην Κύπρο με τις ευλογίες της εκεί εκκλησίας προσπάθησαν να αγιοποίησουν τις σαγιονάρες του Αγίου Παϊσίου ,ενώ σε άλλη ενορία της Ελλάδας οι πιστοί σταυροκοποιουντο με ένα καστανό που είχε δώσει ο Άγιος Παισιος στον ιερέα προ εικοσιπενταετιας και το θεώρησε ιερό.
Αυτό εσείς το λέτε λαϊκισμό. Ήμασταν.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ είπε...

Δεν υπάρχει κάποιο αντιστρατιωτικό κλίμα στην Κ.Δ. και καλώς ο στρατός έχει αγίους που τους σέβεται.

Ένας εκατόνταρχος χαρακτηρίζεται ευσεβής και ένας στρατιώτης, επίσης (Πραξ. 10,1-7).

Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος δίνει συμβουλές σωτηρίας σε στρατιώτες και δεν τους λέει καν ότι ότι η ιδιότητά τους είναι ασύμβατη με την πίστη (Λουκ. 3,14).

Σε άλλον Εκατόνταρχο ο Ιησούς ούτε έκανε λόγο για το ασύμβατο με την πίστη και μάλιστα, θαύμασε την πίστη του, παρά το γεγονός ότι ο αξιωματικός δηλώνει ότι "διοικεί στρατιώτες" και αυτό σημαίνει, όπως και για όλους τους προαναφερόμενους στρατιωτικούς, ότι έχουν δώσει ή έχουν δεχτεί εντολές που κόστισαν σε κάποιους ανθρώπους τη ζωή στη διάρκεια του πολέμου (Ματθ. 8,5-10).

Ο Απόστολος Παύλος είπε ότι η από Θεού εξουσία φέρει μάχαιρα και την χρησιμοποιεί (Ρωμ. 13,3-4). Άραγε ο Παύλος διδάσκει ενάντια στην διδασκαλία του Χριστού που λέει, "οι λαβόντες μάχαιραν εν μαχαίρη αποθανούνται" ή μήπως διδάσκουν κάτι διαφορετικό;

Η συζήτηση που κάνουμε είναι σαν να λέμε ότι αν έχω στο αυτοκίνητο ή στη δουλειά φωτογραφίες των παιδιών μου και τις κοιτάω 50 φορές την ημέρα, οφείλω να έχω συναισθήματα για τα παιδιά μου μόνο τις 1-2 φορές και τις άλλες 48 όχι.
Δεν γίνεται όμως. Αυτό σημαίνει ότι η τιμή πηγαίνει στο εικονιζόμενο πρωτότυπο.

Ο Χριστιανός όποτε βλέπει εικόνα, ίσως και πολλές φορές την ημέρα κάνει τον σταυρό του από αγάπη και σεβασμό και σαν αίτημα "δέησις δικαίου ενεργουμένης" στον άγιο.

Αυτό που λες για την Αγία Βαρβάρα, είναι ακριβώς δείγμα της ταπεινοφροσύνης των αγίων να θεωρούν ότι υπάρχουν άγιοι που πρέπει να τιμώνται και ανάμεσα σε αυτούς δεν υπάρχει περίπτωση να ανήκουν οι ίδιοι. Ο όσιος Εφραίμ θεωρούσε τον εαυτό του ένα τίποτα, εντούτοις μιλούσε με χαρά και δοξολογία για τις μεγαλύτερες δυνατές τιμές που έγιναν στο λείψανο ενός μάρτυρα.

Γενικά όπως ορίζει και η Κ.Δ. οφείλουμε να έχουμε πάντα το νου μας μήπως υπάρχουν απάτες. Θέλει όμως προσοχή μην παρασυρόμαστε από τυχόν απάτες και απορρίπτουμε τα ορθά. Ίδια δικαιολογία με κάποιους σημερινούς ανθρώπους είχε και ο Τερτυλλιανός, που θα μπορούσε να είναι μεγάλος Πατέρας της Εκκλησίας, όμως, αν και έζησε στην εποχή των διωγμών, σηκώθηκε κι έφυγε από την Εκκλησία για να πάει στους αιρετικούς μοντανιστές, από τους οποίους ΦΥΣΙΚΑ απογοητεύτηκε και πάλι.

Ανώνυμος είπε...

Το πλήθος, δεν είχε μαζευτεί για να προσκυνήσει τα μαντίλια αλλά για να θεραπευτεί. Δεν αναζητούσε μαντίλια προσόψια ή άλλα αντικείμενα του Παύλου αλλά το ίδιο τον Παύλο. Ήταν αδιάφορο με τι θα τους θεράπευε. Ίσως και με τίποτα. Ίσως μόνο με μια φράση του. Όπως ο Χριστός, που ενώ θεράπευσε έναν τυφλό «πτύσας εις τα όμματα αυτού και επιθείς τας χείρας αυτώ», κάποιον άλλον τυφλό τον θεράπευσε χωρίς καν να τον αγγίξει, λέγοντας μόνο «ύπαγε, η πίστις σου σέσωκε σε».
Ο ίδιος ο Παύλος αν και πολυγραφότατος δεν κάνει καμιά αναφορά στα μαντίλια του. Η Κ.Δ. λέει: «Δυνάμεις τε ου τας τυχούσας εποίει ο Θεός διά των χειρών Παύλου». Αυτό και μόνο δεν αφήνει κανένα περιθώριο για να τύχουν οποιασδήποτε προσοχής -πόσο μάλλον ιεροποίησης και προσκύνησης- μαντίλια ή άλλα αντικείμενα που χρησιμοποιήθηκαν για να επιτευχθούν τα θαύματα. Κανένας ασθενής δεν ευχαριστεί το νυστέρι του χειρουργού.

@ Η περικοπή δεν αναφέρει ότι τα επέστρεψαν τα μαντίλια, και είναι λογικό να τα φύλαξαν αν μπόρεσαν για να θεραπεύσουν κι άλλους. @

Γιατί να τα φύλαξαν; Ο Παύλος αδυνατούσε να κάνει θαύματα χωρίς τα μαντίλια; Ο Παύλος θεράπευσε έναν παράλυτο απλώς λέγοντάς του «ανάστηθι επί τους πόδας σου ορθός». Ούτε τον ακούμπησε ούτε τον χάιδεψε με κανένα μαντίλι.

@ Προσωπικά θεωρώ αστείο, να πηγαίνουν οι άνθρωποι να πιάσουν το ρούχο του Ιησού για να θεραπευθούν, και αν κάποια στιγμή το είχαν στα χέρια τους, θα το πέταγαν. @

Αστείο είναι να πιστεύεις ότι αυτό που σε θεραπεύει είναι η επαφή με το ρούχο. Αστείο είναι να πιστεύεις πως όποιος προλάβει να το αγγίξει θεραπεύεται ενώ οι υπόλοιποι με εξίσου θερμή πίστη θα σταθούν άτυχοι. Αστείο είναι να πιστεύεις πως αγγίζοντας ένα ιμάτιο που φορούσε ο Ιησούς, θα θεραπευτείς.

Το θέμα δεν είναι τι θα έκαναν οι άνθρωποι αλλά το ότι απουσιάζει από την Κ.Δ. οποιαδήποτε αναφορά σε προσωπικά αντικείμενα του Ιησού. Δεν υπάρχει καμία μαρτυρία ότι οι πρωτοχριστιανικές εκκλησίες είτε προσπάθησαν να αποκτήσουν είτε είχαν στην κατοχή τους και προσκυνούσαν οποιοδήποτε αντικειμένο του Ιησού.


@ Η Γραφή δεν κάνει προσωπογραφίες γενικά. @

My point exactly.


@ Η αμορροούσα ήταν χριστιανή, έφτιαξε την εικόνα ως χριστιανή και η εικόνα είναι χριστιανική. Δεν μπορώ να επαναλαμβάνω όσα έχω ήδη γράψει. @

Σύμφωνα με το Πηδάλιο και την Ζ’ οικουμενική σύνοδο, επειδή ακριβώς είχε καλές προθέσεις, της συγχωρέθηκε η αστοχία της να εκφράσει την ευγνωμοσύνη της στον Χριστό με τον τρόπο των εθνικών.


@ Δεν ξέρω γιατί αναφέρεσαι στα βιβλία, αλλά και για εμένα που ξέρω κάποια γράμματα, μου είναι απολύτως αναγκαίες οι Εικόνες και ως βιβλία. @

Κατανοητό αλλά δεν βλέπω το λόγο να προσκυνάτε μια εικόνα και να την αντιμετωπίζετε ως “αυτόχρημα αρχέτυπον” φλερτάροντας με την ειδωλοποίησή της.


Έλληνα της Ολλανδίας, συγγνώμη αλλά γιατί υποτιμάς τις σαγιονάρες (σαν αυτές που δίνει ο Ελληνικός Στρατός στους νεοσύλλεκτους) του αγίου Παϊσίου; Η παντόφλα του αγίου Σπυρίδωνος που πρόσφατα έγινε δεκτή με τιμές στο Άγιον Ορος είναι ιερότερη επειδή είναι χειροποίητη και πλουμιστή ή ο Παΐσιος είναι κατώτερος ως άγιος;

Filos.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ είπε...

Έχουμε ξανακάνει μακρούς και χωρίς νόημα διαλόγους.

Οπότε, το να λες "γιατί τα μαντίλια", "γιατί τα ρούχα", και "δεν τους έδωσαν σημασία" και "τι να τα κάνουν" και αν "ευχαριστούν το... νυστέρι" κ.λπ. κ.λ.π., επειδή όλα αναφέρονται, τα χωρία είναι στην Γραφή και όλα αναλύονται στο άρθρο, αν θες διάβασε τα, αν θες όχι, δεν με απασχολεί ιδιαίτερα να πω την αλήθεια.

Ανώνυμος είπε...

Τα διάβασα πριν σχολιάσω. Και αυτό που ξέρω είναι ότι τον χάλκινο όφι, την προτύπωση του Ιησού Χριστού, τον πέταξε στα σκουπίδια ο Εζεκίας επειδή οι Ισραηλίτες έκαναν ό,τι κάνετε κι εσείς στις εικόνες.
Επίσης όλη αυτή η ιστορία με τις εικόνες και τα κειμήλια, ήταν εντελώς άγνωστη στην πρωτοχριστιανική Εκκλησία με εξαίρεση ίσως κάποιες απεικονίσεις καθαρά διακοσμητικού και κατηχητικού χαρακτήρα (η πρώτη χριστιανική προσωπογραφία είναι των αρχών του 4ου αι.) και σε καμία περίπτωση δεν ετύγχαναν προσκύνησης. Πόσο μάλλον να τις θεωρούν αυτόχρημα αρχέτυπες δηλαδή ως τον ίδιο τον εικονιζόμενο.
Οι πρώην εθνικοί ήταν οι προσήλυτοι του χριστιανισμού. Άνθρωποι που η ζωή τους ήταν γεμάτη απεικονίσεις και μάλιστα τρισδιάστατες. Κάποια πράγματα, βαθιά ριζωμένα στον ψυχισμό του ανθρώπου δύσκολα ξεριζώνονται. Ποτέ ο χριστιανισμός δεν κατάφερε να ξεκόψει τους πιστούς από συνήθειες όπως το να απεικονίζουν αυτό που λατρεύουν. Έτσι έκανε την ανάγκη φιλότιμο και το ενστερνίστηκε με πρόφαση την ανθρώπινη φύση του Ιησού κλπ. κλπ.

Η Αγία Γραφή λέει ότι ο Παύλος αρνήθηκε την προσκύνηση. Το ίδιο και ο άγγελος στην Αποκάλυψη. Αν κάπου λέει ότι μπορείτε όμως να προσκυνάτε ένα ζωγραφισμένο κομμάτι ξύλο, να με παραπέμψετε γιατί το αγνοώ.

Filos.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ είπε...

Επειδή ανέφερα πριν τους "χωρίς νόημα διαλόγους" με τον Filos, παρατήρησα άλλο ένα μαργαριτάρι της επιχειρηματολογίας του ανθρώπου αυτού και το αναφέρω τώρα διότι δεν είχα καταλάβει τι "θέλει να πει ο ποιητής".

Κατάφερε λοιπόν ο Filos, σε δύο συνεχόμενα μηνύματα να γράψει δυο απόψεις 180 μοιρών η μία από την άλλη.

Πρώτον, πάει να κάνει τον έξυπνο σε αυτό που του γράφω, "η Γραφή δεν κάνει προσωπογραφίες γενικά" (δηλ. η Γραφή αν και περιγράφει σαφέστατα την ανθρώπινη φύση του Χριστού (έχει χέρια, πόδια, μάτια, περπατά, μιλά, βλέπει, τρώει, είναι πράος, έχει προφανώς μια ευγενική φυσιογνωμία αφού τα παιδιά επιθυμούν να τον πλησιάζουν κ.λπ.), αλλά δεν ασχολείται με λεπτομέρειες των χαρακτηριστικών των προσώπων, όπως και πανθομολογουμένως και η αγιογραφία άλλωστε).

Και απαντάει:
- "My point exactly".

Ενώ πριν λίγο είχε γράψει:
"Καμία αντίρρηση οι ναοί να είναι γεμάτοι με εικόνες με χρήση ανάλογη με αυτή των βιτρώ ή έστω για να «ανοίγεται δι’ αυτών ο νους προς θεογνωσίαν»".

Χαιρετίσματα δηλαδή...

ΕΛΛΗΝΑΣ ΤΗΣ ΟΛΛΑΝΔΙΑΣ είπε...

Αγαπητέ Παναγιώτη

Τα παράξενα της εικονολατρειας είναι πολλά και δεν θα αναφερθώ σε όλα γιατί εσείς τα βλέπετε από άλλη οπτική .

Θα αναφερθώ μόνο σε ένα περιστατικό που είδα πριν από 5 χρόνια στην εκκλησία της Παναγίας της Τήνου.

Μας είπαν να πάμε να γεμίσουμε τα μπουκαλάκια με αγιασμένο νερό στο υπόγειο και όταν πήγαμε είχε κόσμο στην σειρά που γεμίζανε νερό ΑΓΙΑΣΜΕΝΟ από βρύσες του δικτύου παροχής νερού του νησιού.

Μια γυναίκα έκανε παρατηρήσεις να μην αφήνουν ανοιχτές τις βρύσες και χύνετε το Αγιασμένο νερό στην αποχέτευση.

Εγώ σοκαρίστηκα αγαπητέ διότι ρώτησα και μου το βεβαίωσε ότι ήταν του δικτύου .
Είναι αγιασμός ξαναρωτησα και μου απάντησε καταφατικά.

Το νερό λοιπόν συγκοινωνουσε με τις δεξαμενές του νησιού και ως εκ τούτου όλο ήταν αγιασμένο ακόμα και αυτό που έπεφτε στις τουαλέτες.

Οι άγιοι του νησιού η δεν τα σκέφτηκαν καλά η δεν τους πολυνοιαζει τι σκέφτομαι εγώ.

Αγαπητέ Filos

Δυστυχώς από ότι φαίνεται οι πιστοί δεν μπορούν να διακρίνουν το ιερό και άγιο στο ταπεινό.
Ή πίστη επιβάλλει No comments.

Και ποιος να τους εξήγηση ότι επειδή δεν είμαι οσφυοκαμπτης δεν είμαι και άπιστος.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ είπε...

"να με παραπέμψετε γιατί το αγνοώ"

Επειδή το αγνοείς γι' αυτό σε παραπέμπουμε στο άρθρο για να το δεις άμα το διαβάσεις.

Από εκεί και πέρα, επίσης αναφέρονται στο άρθρο τα περί "Sola Scriptura" και το τραγελαφικό αυτό, αλλά και άγραφο δόγμα.

Άνθρωποι που έχουν θεσπίσει ένα άγραφο δόγμα, ασχολούνται δήθεν με το τι λέει κατά γράμμα η Γραφή. Τι να τους πει κανείς από εκεί και πέρα. Προφανώς έχουν καιρό για χάσιμο, αντίθετα από εμάς.

Επί της ουσίας το άρθρο χτυπάει ακριβώς την προτεσταντική υποκρισία και το βασικό πλαίσιο της γνωστής τους προπαγάνδας.

Νικόλαος είπε...

Κατ' αρχάς συγχαρητήρια, Παναγιώτη, για το άρθρο σου και για την υπομονή σου!

Δεύτερον. Σκάω πλάκα που σκανδαλίζεστε με το πώς προσκυνούν τις εικόνες οι γριούλες, πού χύνεται ο αγιασμός, τι έγιναν οι παντόφλες του αγίου Παϊσίου κ.λπ. κ.λπ. Σκάω πλάκα και με τον εαυτό μου που σκανδαλίζεται με εσάς.

Λοιπόν, θα είχε γέλιο να ήμασταν και στην εποχή του Χριστού. Να λέει ένας τρελός σε μια ειδωλολάτρισσα «πόσο μεγάλη είναι η πίστη σου», σε κάποια ευκολόπιστη που αντί να ακούει το κήρυγμα, κοίταγε να πιάσει χιτώνες «η πίστη σου σε έσωσε» και σε έναν καθεστωτικό στρατιωτικό «τέτοια πίστη δεν βρήκα στο Ισραήλ», πολύ πριν γεννηθεί η αγία Βαρβάρα και δημιουργηθούν οι «ανθρώπινες» παραδόσεις μας.

Ανώνυμος είπε...

Η Παναγία τύφλωσε έναν καλόγερο επειδή με τα αναμμένα κεριά του, περνώντας καθημερινά μπροστά από μια εικόνα της, την γέμιζε κάπνα. Πρόκειται για την εικόνα της Θεοτόκου της Γοργοεπηκόου, η οποία διαθέτει και δική της εορτή, την 1η Οκτωβρίου. Μια εικόνα διαθέτει δική της εορτή. Γιατί όχι αφού μερικούς αιώνες πριν, οι εικόνες μπορούσαν να βαπτίζουν χριστιανούς, να γίνονται ανάδοχοι. Ναι, οι εικόνες.
Προσέξτε ότι σύμφωνα με το μεγαλυνάριον, τα θαύματα τα τελεί η εικόνα:

«Γοργοϋπηκόου την θαυμαστήν και σεπτήν Εικόνα, προσκυνήσωμεν αδελφοί, θαύματα τελούσαν και βρύουσαν ιάσεις και ταύτην μετά πόθου κατασπασώμεθα.»

Υπάρχουν και άλλες εικόνες της Παναγίας που έχουν τη δική τους εορτή καθώς και τρεις εικόνες-μαντίλια με το πρόσωπο του Χριστού. Για παράδειγμα η εικόνα της Παναγίας της Χρυσαφίτισσας, η οποία ειδικεύεται σε νευρολογικές και ψυχολογικές παθήσεις, εορτάζουσα την επομένη της Κυριακής του Θωμά. Στα απολυτίκια ο πιστός απευθύνεται στη Μαριάμ τη Χρυσαφίτισσα λες και πρόκειται για κάποιο άλλο πρόσωπο και όχι για τη γνωστή Παναγία:
«Χαίρε Χρυσαφίτισσα Μαριάμ της Μονεμβασίας ..».
Υπάρχει και τάφος που γιορτάζει, αυτός του Ιωάννη του Θεολόγου και συγκεκριμένα όχι ο τάφος αλλά η σκόνη που αναδύεται από αυτόν. Ναι, εκτός από ιερά λείψανα και ιερές εικόνες, έχουμε και αγία σκόνη «της αγίας κόνεως της εκπορευομένης εκ του τάφου του Ιωάννου του Θεολόγου» η οποία εορτάζει στις 8 Μαΐου.

Τελικά φαίνεται ότι για την Ορθοδοξία το «ανάστηθι, καγώ αυτός άνθρωπος είμι» του Πέτρου προς στον Κορνήλιο όταν αυτός «πεσών επί τους πόδας προσεκύνησεν» θα πρέπει να ερμηνεύεται ως «γονάτιζε και προσκύνα, από ανθρώπους ζωντανούς, νεκρούς ή τεμάχια αυτών (ακόμη και το δόντι της αγίας Απολλωνίας) μέχρι εικόνες, ζώνες, παντόφλες, ξύλα πέτρες και σκόνες».

Filos.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ είπε...

Νικόλαε σ' ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια! Να' σαι πάντα καλά!

Κι εγώ εύχομαι να μπορέσει κάποιος που θα διαβάσει το άρθρο να διακρίνει ανάμεσα στο πείσμα και την εμμονή και στην νηφάλια αποδοχή της ύλης για θρησκευτικούς σκοπούς από την Γραφή.

ΕΛ!ΗΝΑΣ ΤΒΣ ΟΛΛΑΝΔΙΑΣ είπε...

Αγαπητέ Νίκολαε
Εξισώνεις τα θαυματα του Ιησού με αυτά που διαχρονικά γίνονται στο όνομα του με ματζουνια.

Το γέλιο κάνει καλό και μιας και το απολαμβάνετε με τα ανέκδοτα που λέμε να σας αναφέρω και κάποια άλλα.

Έξι ενορίες διαθέτουν από μία Καρα του Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου.
Ίσως καθιερωθεί νεα γιορτή για τον Άγιο ως Λερναιος.
Ρίξε γέλιο αγαπητέ Νικολάε.

Στο Βυζάντιο 5 ενορίες είχαν από ένα θαυματουργό στήθος μιας Αγίας.
Ρίξε γέλιο αγαπητέ Νίκολαε.

Στο Αγρίνιο ο προστάτης άγιος είναι ο Χριστόφορος ο Κυνοκέφαλος.
Όταν προσκυνούν οι πιστοί την εικόνα του αγαπητέ Νικολάε του μιλάνε ή γαβγίζουν?

Εδώ Νικολαε γελάνε.

Και ένα λινκ για περισσότερο γέλιο.


https://roides.wordpress.com/2012/01/24/24jan12/
Ή θα βάλετε
Πόσα κεφάλια είχε ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος.

Με αυτά που θα διαβάσετε θα ξεκαρδιστητε από το γέλιο.

Νικόλαος είπε...

Αγαπητέ, τα ξέρετε πολύ καλά βλέπω ό,τι έχει σχέση με τα λείψανα. Κάτι σαν τον προστάτη του Λούθηρου, τον Φρειδερίκο τον Σοφό που κατείχε τεράστια συλλογή. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ είπε...

Τα λείψανα που κατείχε ο Φρειδερίκος ο Σοφός ήταν στον αριθμό 5.005
Όταν όμως προστάτευε τον Λούθηρο, τότε ο "αγνός" ιδρυτής του προτεσταντισμού αγάπησε τον Φρειδερίκο παρά τα λείψανα που κατείχε.

Και βεβαίως, όταν είδε το θρησκευτικό του οικοδόμημα να οδεύει στην καταστροφή, ο Λούθηρος που κατά τα άλλα τον "ενοχλούσαν" τα παπικά συγχωροχάρτια, προσκύνησε μια χαρά την εξουσία, συμμάχησε με τους Φεουδάρχες ενάντια στους χωρικούς και παρότρυνε στα 1525 τους πιστούς του να δολοφονούν με κάθε τρόπο τους επαναστατημένους,καθώς δίδασκε ότι το να δολοφονείς επαναστάτες, είναι το ίδιο καλό με το να σβήνεις μια φωτιά...

Αν και είναι πασίγνωστα αυτά, ένα λινκ ενδεικτικό: https://goo.gl/4rshgV

Τι καλό μπορεί να ιδρύσει ένας τέτοιος άνθρωπος με πνεύμα ανθρωποκτόνο (Ιω. 8,44) κανείς δεν ξέρει...

ΕΛΛΗΝΑΣ ΤΗΣ ΟΛΛΑΝΔΙΑΣ είπε...

Αγαπητέ Παναγιώτη

Όπως βλέπετε και εσείς, για να σταθεί κάθε θρησκευτικό οικοδόμημα, επιστρατεύει κάθε είδους πρακτικές και αλχημείες.

Εγώ εστιαζομαι ,ως προς την συζήτηση, σε σε ότι είναι αντίθετό τουλάχιστον από πλευράς ηθικής.

Δεν μπορείς να πουλάς φύκια για μεταξωτές κορδέλες .

Δεν δικαιολογούνται οι πράξεις μας επειδή οι άλλοι κάνουν χειρότερα.

Ανώνυμος είπε...

«μη προσκυνήσης τοις έργοις των χειρών σου» [Μιχ. 5:12]

Όχι μόνο προσκυνούν τα έργα των χεριών τους αλλά ταυτίζουν την εικόνα με τον εικονιζόμενο:

«Ομοιοτρόπως γαρ λεκτέον ότι Χριστός λέγεται και η του Χριστού εικών και ου δύο Χριστοί, ούτε γαρ κανταύθα το κράτος σχίζεται ούτε η δόξα μερίζεται».

Έτσι γίνεται κατανοητό τι εννοούν όταν λένε ότι η προσκύνηση μεταβαίνει στο πρωτότυπο.

Σύμφωνα με την Ορθοδοξία η θεία χάρη ανήκει ουσιωδώς στη φύση του Θεού, ταυτίζεται με τη θεία ενέργεια. Προέρχεται από την άκτιστη θεία ουσία και παραμένει αδιάσπαστα ενωμένη με αυτήν. Η θεία χάρη λοιπόν επιφοιτά στις εικόνες:

«Μετά τρόμου πρέπει να προσκυνούμεν τας αγίας εικόνας και να πιστεύωμεν ότι χάρις θεία επιφοιτά εις αυτάς».

Το αστείο είναι ότι μέμφονται τους αρχαίους Έλληνες που πίστευαν ότι οι θεοί κατοικούν στα αγάλματα.

Ακόμη πιο αστείο είναι το γεγονός ότι οι πιστοί μετακινούνται από τη μία άκρη της Ελλάδας στην άλλη ή μεταφέρουν μια εικόνα ακόμη και από άλλη χώρα ώστε να την προσκυνήσουν, ενώ σύμφωνα με την Ζ’ οικουμενική ...

«Δεν πρέπει να νομίζει τινάς μίαν εικόναν αγιωτέραν παρά την άλλην, ούτε να ελπίζη περισσότερον εις τη μίαν παρά εις την άλλην».

Θυμίζοντας τους Ρωμαίους αυτοκράτορες, απαιτούν την προσκύνηση των εικόνων:

«Όσοι έχουν τας αγίας εικόνας εις ενθύμησιν μόνον, και όχι και εις το να τας ασπάζωται, ημίφαυλοι είναι ψευδαλήθεις».

Μέμφονται τους αρχαίους Έλληνες που πίστευαν ότι τα περίφημα διοπετή αγάλματα έπεφταν από τον ουρανό, με αποστολέα τον ίδιο τον Δία, ενώ έχουν αντίστοιχα τις δικές τους “αχειροποίητες” και αχειρότευκτες εικόνες.

Υποτίθεται ότι «η φύσις της Αγίας Τριάδος ως αόρατος και ανείδεος ουκ εικονίζεται». Δεν μπόρεσαν όμως να αντισταθούν ούτε και σ’ αυτόν τον πειρασμό κι έτσι περιφέρουν εικόνες της τριάδας, με τον Χριστό, τον ασπρομάλλη Θεό-Πατέρα και το περιστέρι- άγιο πνεύμα.

Κάποτε τα έλεγε και ένας δικός τους άνθρωπος, ο Θεόκλητος Ιωαννίνων. Εννοείται ότι τα αντανακλαστικά -κατηγορίες για προτεσταντισμό- είχαν λειτουργήσει αστραπιαία.

«Ο πιστός κατά παγανιστικό τρόπο αποζητά την επέμβαση της εικόνας, πράγμα που τον κάνει ειδωλολάτρη. Δεν λέει “με βοήθησε η Παναγία”, λέει “με βοήθησε η Παναγία η Ιεροσολυμίτισσα”. Αυτό είναι ειδωλολατρία όσο και αν θέλουμε να το εξαγνίσουμε. Είναι αρρωστημένη πίστη.
Δυστυχώς, ο χριστιανισμός έχει φορτωθεί παρά πολύ με ειδωλολατρισμό. Πρέπει όσοι ευαγγελίζονται τον λόγο του Θεού να μπορούν να στενοχωρήσουν μερικούς χριστιανούς λέγοντάς τους την αλήθεια. Δυστυχώς, η ιστορία με τα κειμήλια είναι παλιά. Από τότε που η Εκκλησία έγινε θρησκεία και από τότε που η Αποκάλυψη έγινε χριστιανισμός».

Ο διαγωνισμός για το ποιος έχει στην κατοχή του τα περισσότερα ή τα σπουδαιότερα λείψανα κρατά αιώνες τώρα:

“…θήκας δε πολλάς λειψάνων έχεις,
Προκοπίου μάρτυρος χείρας δέκα,
Θεοδώρου δε πέντε γνάθους.
Νέστορος άχρι των οκτώ πόδας,
Γεωργίου δε τέσσαρας κάρας,
πέντε μαστούς Βαρβάρας αθλοφόρου,
Δημητρίου καλάμους είκοσι σκελών.
Λέγεις ο σεμνός και Θέκλας της πρωτάθλου
οδόντας εξήκοντα-φευ πλάνην- έχειν.
Προδρόμου λευκάς τρίχας…”
[Χριστόφορος ο Μυτηλιναίος 11ος αι.]

Το κορυφαίο λείωανο μακράν όμως πρέπει να είναι το αίμα του Χριστού που έχει στην κατοχή της η εκκλησία “Βασιλική του Aγίου Aίματος” σε μια πόλη του Βελγίου, ένα αιματοβαμμένο πανί που χρησιμοποιήθηκε από τον Ιωσήφ τον Αριμαθαίας κατά την διάρκεια της προετοιμασίας του σώματος του Χριστού για ταφή. Δεν ξέρω αν υπάρχουν κάπου φτερά από το περιστέρι-άγιο πνεύμα που έκανε την εμφάνισή του κατά την βάπτιση του Ιησού, όλα τα άλλα τα έχουν εξαντλήσει. Ειδικά τον 11ο και 12ο αι. υπήρξε μια τεράστια παραγωγή ιερών κειμηλίων και λειψάνων.

Filos.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ είπε...

ΣΧΟΛΙΟ 1
---------

ΓΚΑΦΑ ΤΟΥ Filos
Χαίρομαι που επαναλαμβάνεις το χιλιομασημένο τέχνασμα για τον Θεόκλητο, διότι δείχνεις ότι τον σέβεσαι...

Ήδη όμως έχει απαντηθεί το κόλπο σας, διότι ο Θεόκλητος, μαζί με πλήθος ιεραρχών υπογράφει την εγκύκλιο αρ. 2742 του έτους 2002, όπου τους Προτεστάντες σας χαρακτηρίζει ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ και ΠΛΑΝΕΜΕΝΟΥΣ.

Τουλάχιστον, άκουσε τον μακαριστό Θεόκλητο αφού έκανες την πατάτα να δηλώσεις ότι σέβεσαι τις δηλώσεις του...

ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΕΙ Ο "ΠΟΙΗΤΗΣ" Filos;
"«μη προσκυνήσης τοις έργοις των χειρών σου» [Μιχ. 5,12]"


Βρε αθεόφοβε, αμέσως πριν δεν λέει για ΕΙΔΩΛΑ και ΜΑΓΟΥΣ; Δεν τα είπαμε ΟΛΑ για την ειδωλολατρία; Σε τι ελπίζεις; Ποιον θα κοροϊδέψεις;


ΒΑΘΙΑ ΑΓΝΟΙA ΤΟΥ Filos
Διαβάζουμε και γελάμε:
"η ΦΥΣΙΣ της Αγίας Τριάδος ως αόρατος και ανείδεος ουκ εικονίζεται"

Έχεις δει εσύ βρε άνθρωπε, να εικονίζεται η ΦΥΣΗ της Αγίας Τριάδας; Ποιος είδε την φύση Της για να την εικονίσει;! και ας πούμε ότι κάποιος, ισχυρίζεται ότι απεικόνισε την ΦΥΣΗ Της: ποιος είδε ποτέ τη Φύση της Αγίας Τριάδας για να καταλάβει ότι το εικονιζόμενο είναι η ΦΥΣΗ Της;

Μιλάμε για ανεκδιήγητους...

Η Αγία Τριάδα ΑΣΦΑΛΩΣ και Εικονίζεται ως προς τον τρόπο που εικονίζεται στην Γραφή με βάση την ερμηνεία της Εκκλησίας:
Ως "Φιλοξενία του Αβραάμ" ή "Τρεις παίδες εν καμίνω" ή ως προς το όραμα του "Παλαιού των Ημερών".

Δεν εικονίζεται η... ΦΥΣΗ της Αγίας Τριάδας!!!

ΑΠΑΤΗ του Filos αρ.1
Δίνει κομμένη τη φράση, η οποία ολόκληρη λέει:
"Μετά τρόμου πρέπει νά προσκυνούμεν τας αγίας εικόνας, και να πιστεύωμεν ότι χάρις θεία επιφοιτά εις αυτάς, ΗΤΙΣ ΜΕΤΑΔΙΔΕΙ εις ημάς τον αγιασμόν"

Όπως ακριβώς συμβαίνει με όλες τις περιπτώσεις που τελέστηκαν θαύματα μέσω της ύλης τα οποία αναφέρουμε.

Και μάλιστα, στην ίδια παράγραφο αναφέρεται επεξηγηματικά παρακάτω, ότι οι Εικόνες:

"Παρακινούσι τους ορώντας αυτάς να επικαλούνται μετά πίστεως και ελπίδος, τον μεν θεόν ως Σωτήρα, τους δε Αγίους ως μεσίτας εις θεόν ίνα διά της πρεσβείας αυτών δώη αυτοίς πάντα τα προς σωτηρίαν αιτήματα".

Δηλαδή, από πράγματα που ΗΔΗ αναφέρουμε στο άρθρο και το είπαμε 100 φορές, πάει ο Filos και βρίσκει παραθέσεις που λένε ακριβώς Ό,ΤΙ λέει και το άρθρο, αλλά τα παρουσιάζει κομμένα για να μας δουλέψει ότι τα πράγματα είναι "κάπως αλλιώς"...

Όπως βλέπουν όλοι, η παραχάραξη και η απάτη, όπως πάντα αποδεικύεται το μοναδικό όπλο των αιρετικών...

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ είπε...

ΣΧΟΛΙΟ 2
---------

ΑΠΑΤΗ του Filos αρ.2
Λέει:
"Όχι μόνο προσκυνούν τα έργα των χεριών τους αλλά ταυτίζουν την εικόνα με τον εικονιζόμενο, Χριστός λέγεται και η του Χριστού εικών και ου δύο Χριστοί"

Φυσικά αυτές οι απάτες που αναπαράγει ο Filos προέρχονται από τους δολοφόνους Εικονομάχους.
Και τους απαντούσε ο Στουδίτης ότι κοροϊδεύετε τον κόσμο, διότι εσείς ονομάζεται την Εικόνα του Σταυρού ως "Σταυρό" κι ας μην είναι ο Σταυρός του Χριστού: "Ο τύπος του σταυρού σταυρός είρηται, και η εικόνα του Χριστού Χριστός είρηται, ού κυρίως, αλλά κατά ΚΑΤΑΧΡΗΣΙΝ".

Τι πιο σαφές;

Και ως προς την ΔΗΘΕΝ "ταύτιση" που λέει ο αδίστακτος παραχαράκτης Filos, το οποίο επίσης έλεγαν οι αιμοβόροι Εικονομάχοι, ο Στουδίτης πάλι απαντά:

"Ούτε ουν η ύλη, εφ' η η εικών, προσκυνείται, ούτε παρά την του εικονιζομένου, άλλη υπόστασις".

Και συνεχίζει ο Στουδίτης αποκαλύπτωντας τα λογοπαίγνια της Εικονομαχικής απάτης:

"Προσκυνών γαρ αυτήν, ΟΥ ΣΥΜΠΡΟΣΕΚΥΝΗΣΑ [την Εικόνα], αλλά προσεκύνησα ΧΡΙΣΤΟΝ, ού διαιρούμενον κατ' υπόστασιν, αλλά διαφορούμενον κατά τον της ΟΥΣΙΑΣ ΛΟΓΟΝ, όπερ έστι σχετική, αλλ' ού λατρευτική"

Φαίνεται ότι επειδή δείξαμε υπομονή για να μην εμπλακούμε σε ανούσιες συζητήσεις, ο Filos μπερδεύτηκε και διάλεξε λάθος ανθρώπους να προκαλέσει.


ΑΠΑΤΗ του Filos αρ.3
Όπως είπαμε 100 φορές, όλα είναι ακριβώς όπως αναφέρονται στο άρθρο, και αν υπήρχε η υποχρέωση ασπασμού για την οποία ψεύδεται ο αδίστατκος Filos, τότε θα έπρεπε να σκαρφαλώνουμε σε σκάλες για να ασπαστούμε τις εικόνες της οροφής...

Και λέει ψέματα γράφοντας:
"Θυμίζοντας τους Ρωμαίους αυτοκράτορες, απαιτούν την προσκύνηση των εικόνων: «Όσοι έχουν τας αγίας εικόνας εις ενθύμησιν μόνον, και όχι και εις το να τας ασπάζωται, ημίφαυλοι είναι ψευδαλήθεις»"

Μιλάμε για άνθρωπο χωρίς όρια ντροπής.

Διότι, τα παραπάνω είναι παρμένα από την Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο, και όχι από "αυτοκράτορες" και δεν αναφέρεται σε καμιά υποχρέωση ασπασμού, αλλά αναφέρεται στους "ΑΘΕΤΟΥΝΤΕΣ" τον "ΑΣΠΑΣΜΟΝ", δηλαδή στους αιρετικούς που χρησιμοποιούν προσχήματα ενώ είναι ΑΡΝΗΤΕΣ του ασπασμού και άρα, κρυφο-εικονομάχοι οι οποίοι στηρίζονται στον παραλογισμό που ήδη αναφέραμε: ότι οι προτεστάντες χωρίς να ντρέπονται, έχουν ως επιχείρημα ότι αν φιλάς την φωτογραφία του παιδιού σου, τότε αγαπάς το... φωτογραφικό χαρτί!

Σε αυτούς τους παράλογους αναφέρεται η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος...


Και επιτέλους λίγη ντροπή. Ο χρόνος μας είναι πολύτιμος. Αν εσύ δεν έχεις τι να κάνεις στη ζωή σου αυτό δεν ισχύει για όλους.

Ανώνυμος είπε...

@ Διαβάζουμε και γελάμε:
"η ΦΥΣΙΣ της Αγίας Τριάδος ως αόρατος και ανείδεος ουκ εικονίζεται"

Έχεις δει εσύ βρε άνθρωπε, να εικονίζεται η ΦΥΣΗ της Αγίας Τριάδας; Ποιος είδε την φύση Της για να την εικονίσει;! και ας πούμε ότι κάποιος, ισχυρίζεται ότι απεικόνισε την ΦΥΣΗ Της: ποιος είδε ποτέ τη Φύση της Αγίας Τριάδας για να καταλάβει ότι το εικονιζόμενο είναι η ΦΥΣΗ Της;

Μιλάμε για ανεκδιήγητους... @


Ανεκδιήγητους αποκαλείς όσους συμμετείχαν στη Ζ’ οικουμενική σύνοδο;

Η φράση «Η φύσις της Αγίας Τριάδος ως αόρατος και ανείδεος ουκ εικονίζεται» αναφέρεται στα πρακτικά της Ζ’ οικουμενικής συνόδου όπως τα παραθέτει ο Νικόδημος στο Πηδάλιο. Αυτονόητο μεν αλλά τι να έκαναν αφού υπήρχαν χριστιανοί που προσκυνούσαν εικόνες της Αγίας Τριάδας με τον Πατέρα ως ασπρομάλλη γέροντα, τον Υιό Χριστό και το άγιο πνεύμα ως περιστέρι στη μέση της εικόνας;
Όμως παρά τις αποφάσεις της συνόδου, ακόμη και σήμερα οι ορθόδοξοι προσκυνούν εικόνες με τον Θεό-Πατέρα ως ασπρομάλλη γέροντα, σαν κι αυτή από το Καβακλί της Ανατολικής Ρωμυλίας. Χώρια που στους θόλους δεκάδων ναών εικονίζεται ο Πατήρ Θεός να μας κοιτά από ψηλά ως γέροντας.

O χριστιανισμός είναι η θρησκεία των πρώην ειδωλολατρών που η απεικόνιση ήταν δεύτερη φύση τους. Όπως ακριβώς ο χριστιανισμός εγκατέλειψε την περιτομή για να τους κερδίσει, αργά ή γρήγορα εγκατέλειψε και το «Ου ποιήσεις σεαυτώ είδωλον, ουδέ παντός ομοίωμα ... ου προσκυνήσεις αυτοίς, ουδέ μη λατρεύσεις αυτοίς». Οι εκκλησιαστικοί πατέρες απλώς ανέλαβαν την δογματική τεκμηρίωση αφού άλλωστε είχαν προσφέρει στους ειδωλολάτρες έναν θεό που θύμιζε τους δικούς τους «οι θεοί ομοιωθέντες ανθρώποις κατέβησαν προς ημάς».


«Μη προσκυνήσης τοις έργοις των χειρών σου».

Προσκυνάτε έργα των χειρών σας ναι ή όχι; Ή μήπως οι εικόνες που προσκυνάτε είναι αχειροποίητες;
Πέφτετε στα τέσσερα, σέρνεστε κάτω από εικόνες ναι ή όχι;
Οι oρθόδοξοι παίρνουν ακίδες ξύλου από εικόνες για φυλακτό ναι ή όχι;
Παίρνουν ακόμη και τη σκόνη από εικόνες θεωρώντας την θαυματουργή ναι ή όχι; Πιστεύoυν ότι υπάρχει ιατρική εξειδίκευση στις εικόνες και κάθε μια θεραπεύει άλλες ασθένειες ναι ή όχι;
Η εικόνα της παναγίας της παντάνασσας στη μονή Βατοπεδίου ειδικεύεται στη θεραπεία του καρκίνου ναι ή όχι; Απ’ την άλλη, η εικόνα της παναγίας της παντάνασσας της Σικίνου παραμένει ανιδείκευτη αλλά φημίζεται για την ικανότητά της να ξεκλειδώνει πόρτες και να μετακινείται από εκκλησία σε εκκλησία.


«Όσοι έχουν τας αγίας εικόνας εις ενθύμησιν μόνον, και όχι και εις το να τας ασπάζωται, ημίφαυλοι είναι ψευδαλήθεις».

Η φράση αυτή είναι από τη Ζ’ εικουμενική σύνοδο. Δεν είπα ότι είναι εντολή Ρωμαίου αυτοκράτορα. Θυμίζει όμως την απαίτηση των Ρωμαίων αυτοκρατόρων να προσκυνά ο λαός την εικόνα ή τον ανδριάντα τους. Προσκύνα τις εικόνες, αλλιώς είσαι ημίφαυλος, ψευδαλήθης, αιρετικός, κρυφοεικονομάχος και θα σε πάρει και θα σε σηκώσει.

Αν οι εικόνες εξυπηρετούν μόνο τους τρεις λόγους που αναφέρει το Πηδάλιο («κοσμούσι και στολίζουσι τους ναούς, διδάσκουσι τους μη οιδότας γράμματα, παρακινούσι τους ορώντας προς μίμησιν των αγίων έργων») γιατί ντε και καλά να τις ασπάζεσαι; Αυτό σημαίνει ότι ταυτίζουν την εικόνα με τον εικονιζόμενο, σαν να είναι ο ίδιος παρών και αν δεν τον ασπαστείς αποτελεί μέγιστη περιφρόνηση και προσβολή.

«Μία γαρ είναι η της εικόνος και του πρωτοτύπου υπόστασις» λέει η Ζ’ οικουμενική που σημαίνει ότι η εικόνα είναι σαν να παρευρίσκεται ο εικονιζόμενος. Αν δεν προσκυνάς την εικόνα του Χριστού είναι σαν να αρνείσαι την προσκύνηση στο ίδιο τον Χριστό (!!!). Και μετά ειρωνεύεστε ή λέτε ειδωλολάτρες τους αρχαίους Έλληνες που πίστευαν ότι οι θεοί κατοικούν στα αγάλματά τους.

Για την Ορθοδοξία η εικόνα είναι «αυτόχρημα αρχέτυπον» κατά την μορφή, τη θεία χάρη, η οποία επιφοιτά σ’ αυτήν αδιαλείπτως ως και στο αρχέτυπο, με την οποία κοινωνούν όσοι τιμούν το πρωτότυπον και όσοι προσκυνούν τιμητικά την εικόνα του.
Πλέον η διάκριση μεταξύ εικόνας και εικονιζόμενου καταντά σπαζοκεφαλιά.

Filos.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ είπε...

Filos, εκτός ότι έχω βαρεθεί τις αλχημείες σου, με κουράζεις επιπλέον διότι ούτε καν διαβάζεις τι γράφει ο άλλος και απαντάς άλλ' αντ' άλλων...

Να επισημάνω κλείνοντας ότι, όπως είδες, γνωρίζω από που έχεις πάρει ακόμα και τις φράσεις που ΟΥΤΕ ΕΣΥ ξέρεις από που προέρχονται.
Οπότε, το να γυρίζεις γύρω γύρω σαν κοκορέτσι αυτά που έχεις ήδη ξαναπεί και ήδη έχεις πάρει αποάντηση, δεν σε βοηθάει διότι αυτό που για μένα είναι εύκολο διότι γνωρίζω την Πατερική γραμματεία, για σένα είναι ακατόρθωτο να το διαχειριστείς διότι έχεις μεσάνυχτα όπως και όλοι εκείνοι από τους οποίους παίρνεις τις κομμένες φρασούλες.

Προτιμώ πάντως αυτά που θέλω να πω να τα μετατρέπω σε άρθρα για να είναι εκεί και να απαντάνε, αντί να χάνονται σε σχόλια, πόσο μάλλον αν είναι σχόλια πολλάκις επαναλαμβανόμενα αλλά και χωρίς νόημα και αξία όπως τα δικά σου.

Ανώνυμος είπε...

Δεκατρείς αιώνες μετά την εικονομαχία οι ορθόδοξοι εξακολουθούν να διαφωνούν αν θα πρέπει να εικονίζεται η αγία τριάδα. Ούτε στο ποιος είναι ο Παλαιός των ημερών δεν μπορούν να συμφωνήσουν μεταξύ τους. Συνεπώς, γύρω γύρω σαν κοκορέτσι γυρίζετε εσείς εδώ και δεκατρείς αιώνες ξεπερνώντας κάθε όριο παραφροσύνης και γελοιότητας.

Η Εκκλησία αυτά που δεν μπορούσε να εξουδετερώσει τα οικιοποιήθηκε. Άλλωστε το ομολογεί και η ίδια. Η αναστήλωση των εικόνων ήταν ... «ευσεβές αίτημα και ανάγκην του πληρώματος αυτής». Ο λαουτζίκος ανέκαθεν ήθελε υλικό, χειροπιαστό αντίκρυσμα του πνευματικού κόσμου, ανέκαθεν ήθελε εικόνες, φυλαχτά, ξόρκια, χάντρες και μεταξωτές κορδέλες. Και η Εκκλησία δεν του χάλασε χατήρι.

Filos.

ΕΛΛΗΝΑΣ ΤΗΣ ΟΛΛΑΝΔΙΑΣ είπε...

Αγαπητέ Παναγιώτη

Έχετε γράψει αυτά που έχετε γράψει και αυτές είναι οι θέσεις σας ,τόσο εσάς όσο και της ορθοδοξίας,αλλά δεν απαντάτε ούτε σε μένα ούτε στον Filos επί της ουσίας αυτών που αναφέρονται ,λέγοντας ότι τα καλυψατε με το άρθρο.

Ποιες απαντήσεις δίνετε από το άρθρο αγαπητέ ,το μόνο που κάνετε είναι να προσεγγιζετε και να προπαγανδιζετε προς όλες τις κατευθύνσεις, την διαχρονική εικονοειδωλολατρια.

Τα γράψαμε οι πατέρες μας κοπανατε συνεχώς ,ενώ είναι τοις πάσι γνωστό ,οι θέσεις της Αγιας Γραφής και των πρώτων τη τάξει της Χριστιανοσύνης .

Αποφεύγετε να απαντήσετε σε αυτά που προσκομιζομε με την δικαιολογία ότι υποστηριζομε προτεσταντικές θέσεις.

Και ενώ αναθεματίζετε όλους αυτούς που δεν πιστεύουν στις εικόνες ως προτεστάντες ,ξεχνάτε αγαπητε ότι έχετε γαλουχηθεί και με την Παλαιά Διαθήκη των Εβραίων ,που τόσο αυτοί όσο και το ισλάμ, δεν αποδέχονται την εικονολατρεια ,
Αυτοί γιατί δεν είναι προτεστάντες?

Εν ολίγοις και αναιδως, πρέπει να γίνουμε καλύτερα πόρνοι παρά να μην προσκυνήσουμε τις εικόνες και οπως είχε πει και ο μακαριστός Χριστόδουλος,χωρίς τις εικόνες εκκλησία δεν νοείται .

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ είπε...

ΣΧΟΛΙΟ 1
--------

Η ουσία αγαπητέ είναι ότι μείνατε άσφαιροι.

- Επικαλείστε ψευδώς την Γραφή, ΟΜΩΣ η δημιουργία εικόνων είναι προσταγή του Θεού.
- Επικαλείστε ψευδώς την Γραφή, ΟΜΩΣ η προσκύνηση μπροστά στην ύλη δεν είναι με το ζόρι ειδωλολατρία.
- Επικαλείστε ψευδώς την Γραφή, ΟΜΩΣ Ειδωλολατρία υπάρχει ΜΟΝΟ όταν πει κάποιος "ούτοι οι θεοί μου" και αυτό μόνο απαγορεύεται.

Γι' αυτό το μόνο που σας έμεινε να καλύψετε τη γύμνια σας είναι το "επιχείρημα" των άθεων στο στιλ ότι: "από τη στιγμή που ο ίδιος ο Θεός διάλεξε 12 και ο μέσα στην πρώτη Εκκλησία υπήρχε ένας σκάρτος, άρα, ο Ιησούς είναι ένας ανίκανος και όχι θεός".

Αυτό ακριβώς πάτε να κάνετε κι εσείς. Διότι ακόμα κι αν βρεθεί κάποιος που θα πει ότι υπάρχουν ορθόδοξοι που κάνουν λάθος τιμή στις Εικόνες, αυτό δεν σας καλύπτει. Αντιθέτως ΣΑΣ εκθέτει, διότι δεν μπορείτε να εξηγήσετε γιατί ΔΕΝ έχετε εικόνες όπως και οι άθεοι Μανιχαίοι!

Είστε υποχρεωμένοι να έχετε Εικόνες διότι ο ίδιος ο θεός έδωσε εντολή δημιουργίας Εικόνων. Εσείς όμως δεν έχετε Εικόνες και ακόμα κι αν χρησιμοποιήστε την δικαιολογία ότι η Εκκλησία δεν τιμά καλά τις εικόνες, πάλι δεν μπορείτε να κρυφτείτε διότι δεν έχετε καθόλου Εικόνες. Γιατί δεν γεμίζετε τους ναούς σας με Εικόνες, αφού ξέρετε πώς να τις τιμάτε, ή και να μην τις τιμάτε καθόλου;

Διότι είστε μανιχαίοι. Δεν έχετε σχέση με τον Χριστιανισμό.

Άρα, όπως γράφω στο άρθρο, είναι γνωστό ότι η μοναδική σας κάλυψη είναι οι ανοησίες του Filos ο οποίος να σημειώσουμε ότι στερείται και σοβαρότητας διότι όπως θυμόμαστε αυτός ο ίδιος βλαστήμαγε τον Χριστό και την Καινή Διαθήκη.

Ποιος θα τον πάρει στα σοβαρά; Δεν μας έλεγε ότι στον Άδη πάνε και τα ζώα και με τα εδάφια που επικαλέστηκε, καταλήξαμε ότι τελικά έχουν... ψυχή και τα προσωπικά είδη του κάθε ανθρώπου, ρούχα, κουβέρτες, κάλτσες κ.λπ.; Τις ξέχασε τις βλασφημίες ή τις ανοησίες του;

Από εκεί και πέρα, για τους προτεστάντες, το μόνο που σας έμεινε για να κρύψετε τον μανιχαϊσμό είναι να λέτε σαν ρομπότ την ιαχή "ειδωλολατρία"-"ειδωλολατρία" την ώρα που σας πήραμε όλα τα επιχειρήματα ακόμα και πάνω σε αυτό.
Δεν έχετε στηρίγματα.
Ακόμα και της Γραφής τα στηρίγματα σας τα πήραμε. Ειδωλολατρία είναι αντικατάσταση του θεού. Γι' αυτό κυκλοφορείτε στους αδαείς το Εξ. 20,5 κομμένο για να μην φανεί ότι το πρόβλημα βρίσκεται στο "Θεός ζηλωτής". Τα αναφέρω σαφώς στο άρθρο.

Και ξεχνάτε ότι εσείς δεν έχετε πρόβλημα μόνο με τις Εικόνες, αλλά με κάθε ύλη, όπως με το υλικό θυσιαστήριο, με τους σταυρούς που φοράμε.
Διότι είστε Μανιχαίοι και όχι χριστιανοί. Και ιουδαίοι πιθανόν, αλλά όχι χριστιανοί.

Ανώνυμος είπε...

Οι προσήλυτοι του χριστιανισμού προέρχονταν από μία θρησκεία οργιαστικά απεικονιστική, αργά ή γρήγορα η εικόνα θα λάμβανε κυρίαρχη θέση και στη νέα θρησκεία τους. Ο χριστιανισμός δεν ήταν ανδροκρατούμενος και πατριαρχικός όπως ο Ιουδαϊσμός. Ήταν ελκυστικός για τις γυναίκες, ο Ιησούς τις είχε στον στενό του κύκλο, σε γυναίκες απευθύνθηκε αμέσως μετά την ανάστασή του, συζητούσε μαζί τους. Μέχρι και οι μοιχαλίδες και οι πόρνες ευπρόσδεκτες ήταν. Ο πρώτος εθνικός προσήλυτος ήταν γυναίκα και όχι άντρας. Η πατριαρχία –κυρίαρχη επί Ιουδαϊσμού- αγαπά τη γραφή, οι γυναίκες αγαπούν την εικόνα. Όπου μετέχουν οι γυναίκες η απεικόνιση θριαμβεύει. Η πρώτη απεικόνιση του Χριστού ήταν έργο γυναίκας. Σχεδόν όλες τις “αχειροποίητες” εικόνες του Χριστού τις είχαν στην κατοχή τους γυναίκες. Δύο γυναίκες ήταν αυτές που επανέφεραν τις εικόνες κατά την εικονομαχία, η αυτοκράτειρα Ειρήνη και η αυτοκράτειρα Θεοδώρα αφού πρώτα χήρεψαν από τους εικονομάχους συζύγους τους.

Ακόμη κι αν δεν είχαν προκύψει διαμάχες για την ανθρώπινη φύση και την πραγματική ή φαινομενική ενσάρκωση του Υιού, στην οποία η αποδοχή της απεικόνισης σήμαινε και αποδοχή της ενανθρώπισης, οι εικόνες θα κυριαρχούσαν.
Η ανύψωση όμως της προσκύνησης των εικόνων σε δόγμα ήταν επίδειξη θριάμβου των νικητών. Σαν να έλεγαν στους ηττημένους εικονομάχους, όχι μόνο τις προσκυνάμε, όχι μόνο τις αποκαλούμε ιερές, πεπληρωμένες θείας χάριτος, σεβάσματα, θαυματουργές, αλλά όποιος δεν τις προσκυνά δεν είναι χριστιανός.
Σε ένα ξεσάλωμα θριάμβου οι εικονόφιλοι αποκαθήλωσαν το «Ου ποιήσεις σεαυτώ είδωλον, ουδέ παντός ομοίωμα ... ου προσκυνήσεις αυτοίς, ουδέ μη λατρεύσεις αυτοίς» και στη θέση του ύψωσαν το «τοις μη ασπαζομένοις τας αγίας και σεπτάς εικόνας ανάθεμα, ... τις ου προσκυνεί τον Κύριον ημών Ιησούν εν εικόσι ανάθεμα».


Έλληνα της Ολλανδίας, η δικαιολογία των ορθοδόξων για την παντελή απουσία προσκύνησης ομοιωμάτων στην Π.Δ. είναι ότι οι Ισραηλίτες περιτριγυρίζονταν από ειδωλολάτρες και ήταν εύκολη η ροπή στην ειδωλολατρία. Παρά την απουσία εικόνων συχνά γίνονταν ειδωλολάτρες και με δυσκολία επανέρχονταν στη θρησκεία των προγόνων τους. Πόσο μάλλον αν είχαν εικόνες, του Μωϋσή, του Ααρών, του Αβραάμ, του Ιακώβ ή της φλεγόμενης και μη καιόμενης βάτου. Ακόμη και αυτόν τον σωτήριο και θαυματουργό χάλκινο όφι, την προτύπωση του Ιησού και του σταυρικού μαρτυρίου, στα σκουπίδια τον πέταξε ο Εζεκίας αγανακτισμένος. Διαφορετικά και οι Ισραηλίτες θα προσκυνούσαν εικόνες και πλήθος λειψάνων, τρίχες από τα μαλλιά του Σαμψών μέχρι και την ουρά του γαϊδάρου που μίλησε στον Βαλαάμ, σαν τους χριστιανούς.

Filos.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ είπε...

Το δεύτερο σχόλιο δεν εμφανίστηκε. Μέχρι να δει ο Χρήστος αν συνέβη κάτι, να επισημάνω:

Ας δουν οι χριστιανοί για να έχουν υπόψη τους πόσο ανίκανοι είναι να επιχειρηματολογήσουν, όταν αποκαλυφθεί ότι ο "Ου ποιήσεις σεαυτώ είδωλον, ουδέ παντός ομοίωμα" το χρησιμοποιούν ΑΠΟΚΟΜΜΕΝΟ από τα περί "θεού ζηλωτή".

Οι προτεστάντες μπορούν και καλύπτουν τον μανιχαϊσμό μόνο όταν χρησιμοποιούν κομμένο το εδάφιο και καταρρέει το τέχνασμα όταν φανεί ολόκληρο.

Επίσης, φαίνεται πόσο ισχυρό είναι το χτύπημα της εικόνας του φιδιού. Και ασφαλώς, η καταστροφή του δεν τους βοηθά, διότι η δημιουργία της εικόνας είναι εντολή θεού, και άρα, εντολή προς ΟΛΟΥΣ. Ταυτόχρονα, η παραβίαση χρήσης της εικόνας δεν μπορεί να αναιρέσει την εντεταλμένη δημιουργία της! Και είναι σαφές ότι παραβίαση χρήσης σημαίνει παραβίαση στα περί "θεού ζηλωτή", δηλ. δεν υπάρχει ουδεμία απαγόρευση εικόνων, αλλά ΜΟΝΟ όταν υπάρχει αντικατάσταση του Θεού και τότε ΜΟΝΟ μετατρέπεται η εικόνα σε είδωλο.

Επειδή όμως όπως γράφω στο άρθρο, ξέρουν ότι δεν θα βρουν άνθρωπο που να λέει για τις εικόνες "ούτοι οι θεοί" μου, δεν μπορούν να κάνουν τίποτε άλλο παρά να λένε σαν χαλασμένο γραμόφωνο την λέξη "ειδωλολατρία" χωρίς να μπορούν να στηρίξουν οτιδήποτε περί αντικατάστασης του θεού στην Εκκλησία.

Επίσης, η κατά γράμμα προσκύνηση του Ιακώβ σε ύλη, είναι ο τρίτος πυλώνας που διαλύει κάθε επιχειρηματολογία.

Φυσικά, Filos δεν είναι προτεστάντης. Είναι ένας τύπος που όπως βλέπω στα παλιά σχόλια βλαστημάει συστηματικά τον θεό, τον Χριστό, την Καινή Διαθήκη σε βαθμό αηδίας. Φαίνεται από τα παλιά συμφραζόμενα ότι είναι πρώην Μάρτυρας του Ιεχωβά και νυν οχετός βλαστήμιας. Τα γραπτά μένουν, και οι αηδίες που έχει γράψει βρίσκονται εκεί τουλάχιστον από το 2012 όπως έγραψα ήδη (ελπίζω ο Χρήστος βρει το δεύτερο σχόλιο εκτός αν κάτι πήγε στραβά και χάθηκε).

ΕΛΛΗΝΑΣ ΤΗΣ ΟΛΛΑΝΔΙΑΣ είπε...

Αγαπητέ Παναγιώτη

Τι ντελίριο φανατισμού είναι αυτό που σας έπιασε?
Ξεπεράσατε κάθε λογικό επιχείρημα όταν λέτε ανερυθριαστως ότι οι εικονολατρια είναι προσταγή του Θεού.

Και αυτό που λέτε για την επιλογή των 12 από τον Ιησού έχει τις ειδικές προεκτάσεις που όμως δεν είναι του παρόντος.
Τι νομίζετε ότι μελετάμε τα πάντα με παρωπιδες?

Εμείς αγαπητέ όσοι δεν αποδεχόμαστε τις εικόνες δεν χρειάζεται να εξηγήσουμε γιατί δεν έχουμε εικόνες αυτά τα εξηγούν αυτοί που έγραψαν τόσο την Π.Διαθηκη όσο και την Καινη.
Εσείς πρέπει να εξήγησε με πειστικό τρόπο για τις παραλλαγές που έχετε καθιερώσει.

Εάν κάνουμε λάθος για την τιμή και την προσκύνηση των εικόνων θα δώσουμε λόγο εάν όμως δεν κάνουμε λάθος τότε ,,,, ουαί και αλίμονο στους Θεομπαιχτες.

Εγώ δεν κάνω τον συνήγορο του Filos αλλά σας ρωτάει στο πνεύμα του άρθρου σας και εσείς αναφέρεστε στο παρελθόν.
Αυτό δε βοηθάειστον διάλογο και οι αναγνώστες θέλουν απαντήσεις και οχι μισσαλοδαξη αντιπαράθεση.

Όσον αφορά αγαπητέ με αυτό που λέτε ότι δεν είμαστε χριστιανοί όσοι δεν κάνουμε ότι κάνετε εσείς κρατήστε τη αποκλειστικότητα .

Ανώνυμος είπε...

Ο Παναγιώτης κάνει πως δεν καταλαβαίνει. Η δική μου ένσταση είναι πρωτίστως γιατί η Ορθοδοξία ΔΙΑΤΑΖΕΙ την προσκύνηση των εικόνων. Από πού κι ως πού κάποιος ο οποίος δεν είναι εικονομάχος, δηλαδή δεν έχει αντίρρηση να υπάρχουν εικόνες για διακόσμηση, ενθύμηση, παρότρυνση, κατήχηση κλπ. όμως δεν τις ασπάζεται χαρακτηρίζεται ούτε λίγο ούτε πολύ αντίχριστος; Γιατί εισάγει με τη βία στη σχέση του πιστού με τον Χριστό, μια ανθρώπινη κατασκευή;

Μας λέει επίσης ότι η δημιουργία εικόνων ήταν προσταγή του Θεού αλλά δεν μας λέει πού ακριβώς αναφέρει η Γραφή ότι η προσκύνηση των εικόνων ήταν προσταγή του Θεού.

Filos.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ είπε...

Όπως ξαναείπαμε, επειδή η "συζήτηση" γίνεται με φανατικούς που κρύβονται κυριολεκτικά πίσω από το άγραφο δόγμα Sola Scriptura, είναι δεδομένο ότι η προσκύνηση του Ιακώβ μας διδάσκει να προσκυνούμε στην ύλη χωρίς κανέναν φόβο ειδωλολατρίας, η οποία τεκμηριώνεται ΜΟΝΟ με το "ούτοι οι θεοί" μου.

Τσάμπα αγωνίζεσαι. Τα... Sola Scriptura ενίοτε πληρώνονται.

Φυσικά, επισημαίνω για πολλοστή φορά ότι καταντάει τραγική υποκρισία οι οπαδοί άγραφων δογμάτων όπως το Sola Scriptura να κρύβονται πίσω από κατά γράμμα λέξεις μπας και σωθούν...

Επίσης, όπως ήδη έχω γράψει, τσάμπα επιμένετε στις εικόνες. Οι προτεστάντες αρνούνται ιδιαιτέρως την ύλη, τραγική απόδειξη η άρνηση υλικού θυσιαστηρίου, αρνούνται σταυρούς, λείψανα κ.λπ.

Ο τρόμος της ύλης την οποία η Γραφή τιμά τόσο, είναι ακριβώς η κληρονομιά του μανιχαϊσμού τους.

Ας τελειώσει η συζήτηση εδώ λοιπόν. Άλλωστε, εδώ και χρόνια ο filos έχει επιχειρήσει απέναντι μου να παραστήσει τον πονηρό, αλλά ποτέ δεν του βγήκε όπως θα θυμάται καλά. Όμως, καθώς ξαναείδα τις βλαστήμιες του από τότε, ανακατεύεται το στομάχι μου ακόμα και να συζητάω με έναν βλάσφημο και υποκριτή...

ΥΓ
Δεν πειράζει Χρήστο, μπορεί να μην το έστειλα καλά.

Ανώνυμος είπε...

@ η Εικόνα του Χριστού που διέθεταν οι συγκεκριμένοι Γνωστικοί ήταν πολύ παλαιότερη και αποδιδόταν στον Πόντιο Πιλάτο ...... η παλαιότερη χριστιανική εικόνα, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Ευσεβίου και του Σωζομενού ήταν ένας ανδριάντας του Χριστού τον οποίο έστησε η αιμορροούσα γυνή (Ματθ. 9,20-22) για να τιμήσει τον Κύριο που την θεράπευσε. @

Αν δεχτούμε ότι ισχύουν αυτά, βλέπουμε ότι δύο εθνικοί, ο Πιλάτος και η αιμορροούσα γυνή, εισήγαγαν την απεικόνιση στη λατρεία του Χριστού. Εξέφρασαν τη λατρεία τους στον Χριστό με τον τρόπο που μέχρι τότε λάτρευαν άλλους θεούς. Και τελικά οι εθνικοί, κατάφεραν ο δικός τους τρόπος λατρείας να υιοθετηθεί από τη νέα τους θρησκεία τον χριστιανισμό.
Μήπως οι απόστολοι και οι λοιποί μαθητές του Χριστού είχαν τίποτα εικόνες του προφήτη Ηλία ή του Ησαΐα στο σπίτι τους και τις λιβάνιζαν;
Μήπως οι μαθητές του Ιησού μετά την ανάληψή του και την επιστροφή τους στην Ιερουσαλήμ, γέμισαν τα σπίτια τους με εικόνες του; Μήπως στο ιερό όπου «ήσαν διά παντός αινούντες και ευλογούντες τον Θεόν» τοποθέτησαν καμιά εικόνα του Ιησού;


@ Έχουμε δηλαδή μια εξαιρετική μαρτυρία για την καθολική αποδοχή της αγιογραφίας και μάλιστα από εικονοφοβική πηγή, η οποία επιβεβαιώνει απόλυτα όλες τις προαναφερόμενες μαρτυρίες των Πατέρων υπέρ των αγιογραφιών. @

Έχουμε όμως και μια εξαιρετική μαρτυρία ότι οι εικόνες και η αγιογραφία ήταν κάτι σχετικά καινούργιο και όχι συνήθεια της πρωτοχριστιανικής εκκλησίας:

«τις των παλαιών πατέρων Χριστού εικόνα ζωγραφήσας εν εκκλησία ή εν οίκω ιδίω κατέθετο ή εν βήλοις θυρών; Τις των αρχαίων επισκόπων Χριστόν ατιμάσας εζωγράφησεν; Τις τον Αβραάμ και Ισαάκ και Ιακώβ ή Ιωάννην ή τους λοιπούς αποστόλους ούτως παρεδειγμάτισεν και εθριάμβευσεν;».


@ Το ίδιο κάνουν με τη διαβεβαίωση της Αγίας Γραφής ότι η προσκύνηση μπροστά σε κάτι υλικό δεν είναι από μόνη της ειδωλολατρία και ούτε εμποδίζει την απόδοση της προσευχής στον Θεό, γι’ αυτό και ο πιστός Ιακώβ, «προσεκύνησεν επί το άκρον της ράβδου αυτού»

Επίσης, η κατά γράμμα προσκύνηση του Ιακώβ σε ύλη, είναι ο τρίτος πυλώνας που διαλύει κάθε επιχειρηματολογία. @

Αυτό πάλι πώς προκύπτει; Ο Ιακώβ όντας γέρος και ετοιμοθάνατος στηρίχτηκε στη ράβδο του για να προσκυνήσει. Και εσείς σε αυτό βλέπετε δικαίωση για την προσκύνηση και τη λατρεία μέσω εικόνων;

Filos.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ είπε...

Και για να κλείσουμε με την τελευταία δικαιολογία που του έμεινε:

Όπως είπα, όλα είναι στο άρθρο. Για τους προτεστάντες, η χρήση του "Επιφανίου" είναι καμμένο χαρτί:

1ον Εικονογραφία του Χριστού υπάρχει τουλάχιστον 150 χρόνια πριν τον θάνατο του Επιφάνιου, σε κατ' οίκον Εκκλησία. Επίσης, ο προφήτης Ιωνάς υπάρχει 250 χρόνια πριν τον θάνατο του Επιφανίου όπως και πολλές άλλες σκηνές. Άρα, τα εικοφοβικά κείμενα μοιάζουν να περιέχουν απλώς ρητορικά ψεύδη.

2ον Ο Επιφάνιος ουδέποτε είχε τέτοιας εμβέλειας μαρτυρία της Εκκλησίας όπως οι τρεις ιεράρχες ή οι τρεις καππαδόκες. Το να λέει η επιστολή για σατανοκίνητους αναβιωτές της ειδωλολατρίας, κάτι που αφορά σαφέστατα π.χ. τον Μ. Βασίλειο ή τον Χρυσόστομο ή και τον όσιο Εφραίμ, είναι από μόνο του γελοίο για να ληφθεί υπόψη ως επιχείρημα.

3ον Υπάρχει σαφής αρχαία επιχειρηματολογία ότι τα έργα είναι νόθα. Στην εποχή της Εικονομαχίας οι πάντες ήταν βέβαιοι γι' αυτό.

4ον Πεθαίνει ο Επιφάνιος και δεν φαίνεται να γνωρίζει κανείς ότι ήταν κατά των εικόνων και του αφιερώνουν Εκκλησία με την Εικόνα του.

5ον Εμφανίζεται στα κείμενα αυτά ο Επιφάνιος σαν τραμπούκος, που αντί να παραπονεθεί στον αρμόδιο επίσκοπο πάει σε εκκλησία και κάνει βανδαλισμούς σχίζοντας μια κουρτίνα.

6ον Τα κείμενα αναφέρουν σαφώς ότι ουδείς ακολούθησε στην αίρεση της εικονομαχίας τον "Επιφάνιο". Αυτό είναι επαρκέστατη αυτομαρτυρία αιρετικών απόψεων τις οποίες διαψεύδουν και τα γραφόμενα των μεγάλων Πατέρων. Εδώ υπάρχει υποψία νοθείας από Εικονομάχους καθώς είναι λογικό να επιθυμούν να δικαιολογήσουν το γεγονός ότι ουδείς ποτέ τάχθηκε κατά των εικόνων. Άλλωστε ο "Επιφάνιος" δίδασκε τα μνημόσυνα ή την Ιεροσύνη, κατά συνέπεια, δεν ήταν "προτεστάντης", αλλά ορθόδοξος. Η ορθόδοξη διδασκαλία είναι αυτή που διδάσκεται από τους μεγάλους Πατέρες. Κατά συνέπεια, η ορθοδοξία του "Επιφανίου" ήταν πλανεμένη εκτός ότι διαψεύδεται και από τις σωζόμενες μαρτυρίες σε κατακόμβες και κατ' οίκον Εκκλησίες.

7ον Προσέχουμε την τραγική κατάσταση που οδηγεί η επιπολαιότητα: διέλυσαν μόνοι τους την αγωνιώδη προσπάθεια να πουν ότι το πρόβλημα με τις εικόνες είναι η προκύνηση, όμως, για μια ακόμα φορά ο "Επιφάνιος" συντρίβει τα επιχειρήματα τους, καθώς θέτει πρόβλημα και μόνο που οι εικόνες υπάρχουν! Αναφέρει ότι, "Χριστόν ατιμάσας εζωγράφησεν" και όχι "επροσκύνησεν". Άρα, και μόνο η ύπαρξη των εικόνων στις κατακόμβες χτυπά ανελέητα τους επαγγελματίες ψευδολόγους και τα κείμενα αυτά τελικά μόνο προβλήματα προκαλούν στους προτεστάντες ή τον πονηρό Filos...

Ανώνυμος είπε...

H αρχαιότερη εικόνα του Χριστού είναι στην κατακόμβη Commodilla της Ρώμης αρχές του 4ου αι. Αν οι επίσκοποι της πρωτοχριστιανικής εκκκλησίας ζωγράφιζαν τον Ιησού, ο ψευδοεπιφάνιος θα είχε πάρει την απάντησή του. Κανείς όμως δεν απέδειξε ότι η αποστολική και πρωτοχριστιανική εκκλησία ζωγράφιζε και προσκυνούσε τον Ιησού.
Η εικόνες του Χριστού και η προσκύνηση των εικόνων δεν ήταν διδασκαλία και συνήθεια της πρωτοχριστιανικής εκκλησίας.

Ακόμα δεν απαντήσατε για την απαίτηση προσκύνησης ομοιωμάτων στην Αγία Γραφή και για τον λογικό ακροβατισμό με τη ράβδο του Ιακώβ.

Filos.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ είπε...

Άντε να δεις αν έρχομαι:
"Εξετάζοντας την domus ecclesiae (κατ' οίκον Εκκλησία) στην Dura Europos, στον ποταμό Ευφράτη, εξοπλισμένη σχεδόν κρυφά στο πρώτο μισό του 3ου αιώνα [...] Στους τοίχους υπάρχουν δύο υπερτιθέμενες ζώνες ζωγραφικής. Στην πρώτη απεικονίζονται σε συνεχή αφήγηση, μερικά θαύματα του Χριστού, όπως η θεραπεία του παραλυτικού και πλησίον ο Χριστός, τείνοντας το χέρι του για να εγγίσει τον απόστολο Πέτρο στα λιμναία νερά" ("Ιστορία της Ορθοδοξίας" 1,417)

Άρα ο "Επιφάνιος" ψεύδεται και στην φράση "Τις τον Αβραάμ και Ισαάκ και Ιακώβ ή Ιωάννην ή τους λοιπούς αποστόλους ούτως παρεδειγμάτισεν και εθριάμβευσεν;".

Και ήδη τα είπαμε για τα κενά και τις αντιφάσεις των εικονοφοβικών κειμένων. Δεν επανέρχομαι λοιπόν γιατί καταντάει γραφική η κατάσταση.

Επίσης, για την ράβδο, η λογική ακροβασία είναι μόνο δική σου διότι θα έπρεπε να ξέρεις ότι πρόκειται για αρχαιότατη αντιεικονομαχική χρήση της Γραφής μαζί με πλήθος άλλων όπως την εικόνα του φιδιού, των Χερουβείμ, τα υλικά θυσιαστήρια των δικαίων της Π.Δ. και τόσα άλλα αντι-εικονομαχικά εδάφια όπου η ύλη χρησιμοποιείται για λατρευτικούς σκοπούς. Διότι όπως οι προτεστάντες, έτσι και οι απατεώνες εικονομάχοι, "Sola Scriptura" έδωκαν, "Sola Scriptura" έλαβαν από τους Πατέρες και την Εκκλησία παρά το γεγονός ότι η προσκύνηση σημαίνει τιμητικό πλησίασμα της ύλης όπως έγινε για τα μαντίλια. Το παιχνίδι είναι γελοίο, διότι όταν βολεύει τους απατεώνες λένε "που το γράφει η Γραφή" και όταν το γράφει κατά γράμμα τότε "τους ενδιαφέρει η ερμηνεία!
Σαν δεν ντρεπόμαστε λιγάκι...

Τελειώσαμε filos και άντε να παίξεις πουθενά αλλού που έχουν όρεξη για παιδιαρίσματα.

Ανώνυμος είπε...

Ο πρώιμος Χριστιανισμός φοβούμενος να μην ολισθήσει στην ειδωλολατρία -αφού η πλειοψηφία των πιστών του προερχόταν από αυτή- δεν επιτρέπει τις απεικονίσεις.
Επιτρέπει όμως στη συνέχεια κάποιες, όπως ειδυλλιακά τοπία που συμβόλιζαν τον παράδεισο, μονογράμματα, τον φοίνικα, την άμπελο, την άγκυρα, το ψάρι συμβολίζοντας την ακροστιχίδα ΙΧΘΥΣ, τον καλό ποιμένα με τα πρόβατα, και σκηνές από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. Σ’ αυτήν την κατηγορία ανήκει και περίπτωση Dura Europos. Διακοσμητικές παραστάσεις ήταν, οπτικά αφηγήματα και όχι ιερά σεβάσματα και προσκυνήματα. Η πρώτη απεικόνιση η οποία μπορεί να χαρακτηριστεί “εικόνα του Χριστού” είναι αυτή της κατακόμβης Commodilla. Τα παραπάνω αναφέρονται σε όλες τις Ιστορίες χριστιανικής τέχνης και αγιογραφίας. Θα τους παραπέμψω σε εσάς για να αναθεωρήσουν.

Απ’ ό, τι βλέπω δυσκολεύεστε πολύ να βρείτε έστω και την παραμικρή αναφορά περί προσκύνησης εικόνων ή άλλων αντικειμένων στις πρωτοχριστιανικές εκκλησίες και είναι λογικό αφού κάτι τέτοιο δεν συνηθιζόταν.

Το θέμα και πάλι σας λέω δεν είναι αυτή καθεαυτή η απεικόνιση αλλά η προσκύνηση των εικόνων. Η Ορθοδοξία υποστηρίζει ότι ο Χριστός ως τέλειος άνθρωπος, ως πραγματικός άνθρωπος μπορεί ακόμα και να εικονισθεί, διαφορετικά η μη παραδοχή του εικονισμού του σημαίνει μη παραδοχή της πραγματικής ενανθρώπησής του. Μπορώ να συμφωνήσω μέχρι εδώ. Από πού κι ως πού όμως να προσκυνάτε την εικόνα; Πώς κάνατε αυτό το άλμα; Πώς από τη δικαιολογημένη απεικόνιση περνάτε στην ιεροποίση και προσκύνηση των εικόνων, που συχνά αγγίζει τα όρια της ειδωλοποίησης, αφού πλέον πολλές εικόνες έχουν κανονικό πολυσέλιδο βιογραφικό, με θαύματα, μετακινήσεις, ομιλίες, αιμορραγίες, δακρύρροιες και τόσες άλλες δραστηριότητες;


@ για την ράβδο, η λογική ακροβασία είναι μόνο δική σου διότι θα έπρεπε να ξέρεις ότι πρόκειται για αρχαιότατη αντιεικονομαχική χρήση της Γραφής @

Επιμένω να μου εξηγήσετε από πού κι ως πού η στήριξη του ανήμπορου ετοιμοθάνατου Ιακώβ στη ράβδο του τη στιγμή που προσκύνησε, δικαιώνει την προσκύνηση εικόνων και αντικειμένων.
Μήπως και η πολύ συχνή έκφραση στην Π.Δ. «προσεκύνησεν επί την γην» δικαιώνει και αυτή την προσκύνηση εικόνων και έργων των χειρών καθόσον τι πιο αντιπροσωπευτικό της ύλης από την ίδια τη γη;

Βλέπω ότι επιχειρείτε και άλλους ακροβατισμούς. Η χρήση της ύλης για λατρευτικούς σκοπούς, δεν σημαίνει και προσκύνηση της ύλης.Δεν νομίζω να προσκυνάτε τα ντουβάρια των ναών.

Filos.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ είπε...

Θέλω να ακούσω τι σημαίνει ο όρος "προσκύνηση" που χρησιμοποποιείς. Περιέγραψε τον με ακρίβεια.

Πρόσεξε, θα τον περιγράψεις μία μόνο φορά διότι μετά από κάθε απάντηση που παίρνεις προσπαθείς να αλλάζεις διαρκώς κατεύθυνση.

Για παράδειγμα, μόνο ένας σααλτιμπάγκος σαν εσένα, θα μπορούσε να μου φέρει "μαρτυρία" που ομολογεί ότι το πρόβλημα των εικονομάχων είναι ΑΠΛΩΣ η ύπαρξη των εικόνων και να συνεχίζεις να γελοιοποιείσαι ζητώντας "προσκύνηση" ενώ λίγο πριν η μαρτυρία που εσύ επικαλέστηκες νόμισες ότι σε βόλευε.

Περιμένω τον ακριβή ορισμό "προσκύνηση" και θα καταλάβεις τι σήμαινε και το αυτογκόλ που έκανες με την μαρτυρία του "Επιφανίου".

Ανώνυμος είπε...

Δεν μίλησα ποτέ εκ μέρους των εικονομάχων. Ανέφερα απόσπασμα από την επιστολή του Επιφάνιου ή ψευδοεπιφάνιου για το λόγο ότι αν δεν ζωγράφιζαν τον Χριστό όπως αναφέρει, στην πρωτοχριστιανική περίοδο, είναι αυτονόητο ότι δεν προσκυνούσαν εικόνες.
Επίσης παραβλέπετε ότι ο Επιφάνιος ρωτά «τις των αρχαίων επισκόπων». Είναι φυσικό περιπτώσεις σαν αυτή της αιμορροούσας γυνής να υπήρξαν πολλές. Τι πιο φυσικό ένας ειδωλολάτρης, όταν ασπαζόταν τη νέα πίστη, να εξέφραζε τη λατρεία του και την ευγνωμοσύνη του με τον τρόπο που είχε συνηθίσει.
Μην ξεχνάτε, όπως μαρτυρεί ο Παύλος, πολλοί από τους πιστούς, όπως αυτοί της εκκλησίας της Κορίνθου, δεν κατανοούσαν και πολλά από τη νέα τους πίστη. Όπως αναφέρει, τη θεία ευχαριστία μερικοί τη θεωρούσαν ευκαιρία για φαγοπότι, ευκαιρία να χορτάσουν την πείνα τους, αναγκάζοντάς τον να πει ... όποιος πεινάει ας τρώει σπίτι του «ει δε τις πεινά, εν οίκω εσθιέτω, ίνα μη εις κρίμα συνέρχησθε».

Τον ακριβή ορισμό της προσκύνησης, σας τον χαρίζω. Δώστε τον εσείς. Εγώ ζητώ αποδείξεις για την οποιαδήποτε προσκύνηση στα πλαίσια θρησκευτικού τυπικού, είτε ομοιωμάτων είτε εικόνων, στην Γραφή και στην πρωτοχριστιανική εκκλησία.

υ.γ. Μ’ εκείνη τη ράβδο του Ιακώβ τι θα γίνει; Θα μας εξηγήσετε πώς ακριβώς σας δικαιώνει στην προσκύνηση των εικόνων;

Filos.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ είπε...

Όπως καταλάβαμε, μόλις πιάσαμε τον filos να παίζει κρυφτούλι, το οποίο είπαμε από την πρώτη στιγμή...
Δεν πειράζει, εντός ολίγου επανερχόμαστε...

Προς το παρόν όμως, να πούμε που ακριβώς γράφει το κείμενο ότι ο Ιακώβ "στηρίχθηκε" στην ράβδο; Να δω την συγκεκριμένη λέξη. Ελπίζω να μπορείς να μου τη δείξεις γιατί δεν τη βλέπω όπως δεν την είδαν και οι Πατέρες της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου που αποδέχτηκαν και θεολόγησαν αποκλειστικά και μόνο με βάση την προσκύνηση στην ΙΔΙΑ τη ράβδο όπως κατά γράμμα λέει το κείμενο και τη σημασία της προσκύνησης αυτής.

Περιμένω να δω λοιπόν σε ποιο χειρόγραφο του αρχαίου κειμένου αναφέρεται το "στηρίχθηκε" αντί για το "προσκύνησε".

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ είπε...

Συνεχίζοντας, να πούμε ότι ο filos ήταν Μάρτυρας του Ιεχωβά.

Όλοι οι προτεστάντες, μαζί και οι ΜτΙ φυσικά, ως γνωστόν επικαλούνται τα επ' ονόματι του "Επιφανίου" κείμενα.

Και ο "Επιφάνιος" γράφει:

Με το να ζωγραφίζεις τον Χριστό, τον ατιμάζεις ("Χριστόν ατιμάσας εζωγράφησεν")

Και ποιος με τέτοιο τρόπο αναπαρέστησε "τον Αβραάμ και Ισαάκ και Ιακώβ ή Ιωάννην ή τους λοιπούς αποστόλους"

Όμως, οι εικονομάχοι Μάρτυρες του Ιεχωβά, ενώ επικαλούνται τον Επιφάνιο, έχουν φτιάξει αμέτρητες ζωγραφιές όλων των ιερών προσώπων, με τις οποίες τελικά, σύμφωνα με τον "Επιφάνιο", ατιμάζουν τον Χριστό και τους Αποστόλους!

Δείτε πόσες εικόνες ιερών προσώπων και του Χριστού έχουν:
http://tinyurl.com/jutm9mk

Και βεβαίως, ο filos επικαλέστηκε τον "Επιφάνιο" εναντίον μας. Και ενώ εξαρχής αναφέραμε την πανάρχαια απεικόνιση του προφήτη Ιωνά στις κατακόμβες και ο filos δεν το αρνήθηκε, εντούτοις, εν γνώση του έφερε απέναντι μας μαρτυρία που γνώριζε ότι έλεγε ψέματα. Περιμένουμε να απολογηθεί ο filos γιατί επικαλέστηκε μια μαρτυρία που γνώριζε ότι ήταν ψευδής καθώς η Επιστολή προς Θεοδόσιον παρουσιάζει πρόβλημα με την ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ και αυτό αφορά όπως λέει "μορφάς των αγίων" ΓΕΝΙΚΑ.

Ανώνυμος είπε...

@ με βάση την προσκύνηση στην ΙΔΙΑ τη ράβδο όπως κατά γράμμα λέει το κείμενο και τη σημασία της προσκύνησης αυτής. @

Τι εννοείτε; Ο Ιακώβ προσκύνησε τη ράβδο του; Προσκύνησε το Θεό μέσω της ράβδου;
Και όταν η Π.Δ. λέει «προσεκύνησεν επί την γην» τι σημαίνει; Ότι προσκύνησε τη γη; Ή ότι προσκύνησε το χώμα και μέσω του χώματος τον Θεό;

Η έκφραση της Π.Δ. «προσεκύνησε τω προσώπω επί την γην» σας είναι γνωστή;
O Ιακώβ ως ανήμπορος να προσκυνήσει με αυτόν τον τρόπο, όπως συνηθιζόταν να προσκυνούν, έγειρε στη ράβδο του αντί να πέσει στο έδαφος και προσκύνησε.

Αν το λάβουμε όπως λέτε εσείς, δεν χρειάζεται να επικαλεστείτε τη ράβδο του Ιακώβ, τόσο χώμα προσκυνούσαν οι Ισραηλίτες.

Filos

Ανώνυμος είπε...

«Τις των αρχαίων επισκόπων».
Ο Επιφάνιος ή αυτός που χρησιμοποιεί το όνομα του Επιφάνιου, ρωτά ποιος από τους αρχαίους επισκόπους έκανε κάτι τέτοιο. Όχι αν οι πιστοί ζωγράφιζαν. Οι πιστοί όπως ήδη έχω πει, προερχόμενοι από μία θρησκεία απεικονιστική, συνέχισαν ως χριστιανοί να κάνουν αυτό που τους φαινόταν αυτονόητο, να απεικονίζουν και να διακοσμούν με θρησκευτικές παραστάσεις. Ήδη από την εποχή του Ιησού το έκανε η αιμορροούσα γυνή. Αποκλείεται να ήταν η μοναδική.

Δεν έχω να απολογηθώ για κάτι. Εσείς πρέπει να βρείτε αποδείξεις ότι τους πρώτους δύο αιώνες οι επίσκοποι εικονογραφούσαν τους ναούς και το σημαντικότερο ότι προσκυνούσαν τις απεικονίσεις αυτές.

Filos.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ είπε...

ΣΧΟΛΙΟ 1 από 2

Δυστυχώς, αν και αρχικά είχα διάθεση να τραβήξω την συζήτηση με δεκάδες εδάφια περί προσκύνησης παρουσιάζοντας τα ένα-ένα, τελικά δεν νομίζω ότι έχω την αντίστοιχη υπομονή, διότι διαπίστωσα ότι έχουν περάσει ΔΕΚΑ ΗΜΕΡΕΣ από την ανάρτηση, και δεν είναι δυνατόν να τις κάνω 100 για να παίζω με τον τρολ-filos που προφανώς δεν έχει τίποτα καλύτερο να κάνει από το να τρολάρει ανεπιτυχώς και να βλαστημά βεβαίως, και το έχει αποδείξει εδώ και χρόνια.
Αυτά τα δύο λοιπόν είναι τα ΟΡΙΣΤΙΚΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ όπου δίνω μια μικρή περίληψη με κάποια εδάφια καθώς τα πάντα έχουν αναφερθεί στο άρθρο και από εκεί και πέρα δεν μπορούμε να λύσουμε τα προβλήματα του καθένα.

Να πούμε λοιπόν ότι δεν υπάρχει κανένας άλλος τρόπος να προσκυνήσει τον Θεό ο άνθρωπος παρά μόνο διαμέσου της κτίσης, είτε της προϋπάρχουσας, είτε με αυτά που φτιάχνει ο άνθρωπος. Ο ίδιος ο άνθρωπος είναι ολόκληρος κτιστός, ψυχή και σώμα με αποτέλεσμα κανείς να μην μπορεί να αποφεύγει την κτίση όπως θα ήθελαν οι μανιχαίοι.

Ολόκληρη η γη είναι ύλη, κτίσμα:
«Λέγει Κύριος … η δε γη υποπόδιον των ποδών μου» (Ησ. 66,1).

Και όμως, διατάσσεται ο άνθρωπος να την προσκυνά:
«Προσκυνείτε τω υποποδίω των ποδών αυτού» (Ψαλμ. 98,5).

Μήπως θεωρούμε όπως οι πανθεϊστές ότι η Γη είναι ο Θεός μας; Ασφαλώς όχι. Προσκυνούμε αποστέλλοντας διαμέσου της ύλης την προσευχή μας.

Έτσι και ο πιστός Ιακώβ, «προσεκύνησεν επί το άκρον της ράβδου αυτού» (Εβρ. 11,21).
Και αναρωτιούνται για την επιπολαιότητα των αιρετικών οι Πατέρες της 7ης Οικουμενικής Συνόδου (Πράξη ζ΄ MANSI 13, 405C):
«Μή γαρ τω άκρω της ράβδου ελάτρευσεν Ιακώβ;»

Μήπως λοιπόν ο Ιακώβ ήταν ειδωλολάτρης; Ασφαλώς όχι. Απλώς χρησιμοποίησε την ύλη ως μέσο.
Άλλωστε, από πολύ νωρίς οι Πατέρες στηλίτευαν την υποκρισία των εικονομάχων Ιουδαίων, λέγοντας τους ότι λένε ανοησίες, τη στιγμή που έχουν τη συνήθεια να προσκυνούν το βιβλίο των Γραφών στην Συναγωγή:
«Ιουδαίε, διά τι και συ προσκυνείς το βιβλίον του νόμου» το οποίο «εκ δερμάτων τυγχάνει;».

Όπως βλέπουμε, αυτή η γελοία «συζήτηση» που γίνεται με τους Προτεστάντες γινόταν η ίδια ακριβώς με τους Ιουδαίους. Μια σκέτη υποκρισία δηλαδή για να περνάει η ώρα...

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ είπε...

ΣΧΟΛΙΟ 2 από 2

Βλέπουμε λοιπόν την Γραφή να μας διδάσκει σε τόσα εδάφια όλα αυτά που έχει μαλλιάσει η γλώσσα μας να επαναλαμβάνουμε:
«Ανέστη Ιακώβ ... έλαβε ... λίθον ... έστησεν αυτόν στήλην ... και ηύξατο Ιακώβ ευχήν λέγων» (Γεν. 28,18.20)

Προσέχουμε εδώ ότι ο Ιακώβ όχι μόνο προσεύχεται διαμέσου της ύλης στον Θεό, αλλά χρησιμοποιεί έναν τρόπο, την λατρευτική στήλη, που εξωτερικά είναι ΚΑΘΑΡΑ ειδωλολατρικός.
Όπως σημειώνει ο Ιερεμίας Φούντας στο υπόμνημα του στη Γένεση, αυτός ο λίθος αποτελεί «αναμνηστική στήλη, που εχρησιμοποιείτο επίσης και από τους Χαναανίτες». Φυσικά όμως, δεν έγινε με καμία πρόθεση ειδωλολατρίας, αν είναι δυνατόν.

Μάλιστα, την λατρευτική στήλη ο Ιακώβ την ονομάζει «οίκο Θεού», Ναό:
«Ο λίθος ούτος, ον έστησα στήλην, έσται μοι οίκος θεού» (Γεν. 28,22)

Όμως, ονομάζοντας την «ναό» γνωρίζει ότι η Γραφή τον υποχρεώνει να προσκυνά προς την στήλη:
«Εισελεύσομαι εις τον οίκον σου, προσκυνήσω προς ναον άγιον σου» (Ψαλμ. 5,8)

Γιατί μας διδάσκει η Γραφή να χρησιμοποιούμε ύλη με μορφή που ήταν ήδη καθιερωμένη ειδωλολατρικά; Διδάσκει η Γραφή την ειδωλολατρία; Ασφαλώς όχι, διότι η ουσία παραμένει πάντα το «ούτοι οι θεοί μου», να μην αντικαθιστάς ή υποκαθιστάς τον Θεό με την ύλη.

Αυτή είναι και η έννοια της Γραφή που λέει, «Μη προσκυνήσης τοις έργοις των χειρών σου» (Μιχ. 5,12) και γι' αυτό στα συμφραζόμενα το εδάφιο μιλάει για είδωλα και μάγους.

Διότι, αλλού λέει πάλι:
«Οικοδομήσαι οίκον αναπαύσεως της κιβωτού διαθήκης Κυρίου και στάσιν ποδών Κυρίου ημών» (Παραλ. Α΄ 28,2).

Και ενώ πρόκειται για έργο «χειρών» ανθρώπου, η Γραφή μας λέει ότι είναι υποχρεωτικό να προσκυνείται:
«Εισελευσόμεθα εις τα σκηνώματα αυτού, προσκυνήσομεν εις τον τόπον, ού έστησαν οι πόδες αυτού» (Ψαλμ. 131,7).

Οι ίδιοι οι ναοί των ανθρώπων δεν είναι «έργα των χειρών τους» υλικά; Δεν προσκυνούν εκεί οι άνθρωποι; Προσκυνούν τον ναό; Αυτόν θεωρούν θεό τους; Ασφαλώς όχι. Αλλά διαμέσου της ύλης, απευθύνονται στον Θεό.

Όπως λέμε στο άρθρο 100 φορές (και άλλες τόσες στην πραγματικά γελοία αυτή συζήτηση στην οποία καταντήσαμε να συνομιλήσουμε ακόμα και με τον... filos), η μοναδική προϋπόθεση ειδωλολατρίας είναι το "ούτοι οι θεοί μου" και καμία άλλη.

Εδώ κλείνει ΟΡΙΣΤΙΚΑ η συζήτηση από την πλευρά μου καθώς από εδώ και πέρα δεν έχει κανένα νόημα πλέον. Τα πάντα αναφέρονται στο άρθρο αναλυτικά για όποιον ενδιαφέρεται.

Ανώνυμος είπε...

@ Να πούμε λοιπόν ότι δεν υπάρχει κανένας άλλος τρόπος να προσκυνήσει τον Θεό ο άνθρωπος παρά μόνο διαμέσου της κτίσης, είτε της προϋπάρχουσας, είτε με αυτά που φτιάχνει ο άνθρωπος. @

Μήπως σας διαφεύγει κάτι;
«πνεύμα ο Θεός, και τους προσκυνούντας αυτόν εν πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν».

Για τη ράβδο του Ιακώβ, υπάρχει στην Κ.Δ. το ακόλουθο:

«Πίστει Ιακώβ αποθνήσκων έκαστον των υιών Ιωσήφ ευλόγησε, και προσεκύνησεν επί το άκρον της ράβδου αυτού.» [Εβ. 11:21]

Δείτε λοιπόν την ερμηνεία του Κολιτσάρα:

«Με πίστιν ο Ιακώβ, όταν επέθαινε, ευλόγησε τα δύο παιδιά του Ιωσήφ και τα προανήγγειλε ως αρχηγούς δύο φυλών και επροσκύνησε τον Θεόν, στηριζόμενος, καθό γέρων πλέον, στο άκρον της ράβδου του.»

Δείτε και την ερμηνεία του Τρεμπέλα:

«Με πίστιν ο Ιακώβ, όταν επέθαινεν, ευλόγησε καθένα από τα δύο παιδιά του Ιωσήφ και ανέδειξε και τα δύο ως αρχηγούς φυλών σύμφωνα με τον φωτισμόν, που του έδιδεν η πίστις. Και επροσκύνησε τον Θεόν, ακουμβήσας το κεφάλι του εις το άκρον της ράβδου, επί της οποίας ένεκα της γεροντικής του αδυναμίας εστηρίζετο».

Αν ο Κολιτσάρας και ο Τρεμπέλας δεν σας αρκούν, υπάρχει και παλαιότερη αναφορά, πριν την εικονομαχία από τον Προκόπιο τον Γαζαίο, χριστιανό ρήτορα στο έργο του «Υπόμνημα εις την Γένεσιν»:

«Ο Ιακώβ κατείχε ως πρεσβύτης ράβδον, ομόσαντος ουν του Ιωσήφ, την κεφαλήν έκλεινε ως “προσκυνών”, της ουν κεφαλής επινευούσης ανάγκην την προσκύνησιν, επί το άκρον γενέσθαι της ράβδου».


@ η Γραφή τον υποχρεώνει να προσκυνά προς την στήλη:
«Εισελεύσομαι εις τον οίκον σου, προσκυνήσω προς ναόν άγιον σου» @

Σωστά τα λέτε. Τον υποχρεώνει να προσκυνά προς τη στήλη και όχι την στήλη.


@ Και ενώ πρόκειται για έργο «χειρών» ανθρώπου, η Γραφή μας λέει ότι είναι υποχρεωτικό να προσκυνείται:
«Εισελευσόμεθα εις τα σκηνώματα αυτού, προσκυνήσομεν εις τον τόπον, ού έστησαν οι πόδες αυτού» @

Και εδώ λέει να προσκυνήσουν στον τόπο και όχι τον τόπο.


@ «Ανέστη Ιακώβ ... έλαβε ... λίθον ... έστησεν αυτόν στήλην ... και ηύξατο Ιακώβ ευχήν λέγων» (Γεν. 28,18.20)
Προσέχουμε εδώ ότι ο Ιακώβ όχι μόνο προσεύχεται διαμέσου της ύλης στον Θεό .. @

Πού το είδατε αυτό; Ο Ιακώβ προσεύχεται στον τόπο που έστησε την στήλη, δεν προσκυνά την στήλη.

Γιατί παιδεύεστε; Αν θέλετε να βασίσετε την προσκύνηση των εικόνων στην κατασκευή ναών και γενικότερα στην ύπαρξη της κτίσης και της ύλης, σας έχω ένα καλύτερο επιχείρημα: Ο άνθρωπος σκέφτεται με τον εγκέφαλό του. Χωρίς τον εγκέφαλό του που είναι απόλυτα υλικός δεν γίνεται αυτό. Κατά συνέπεια, κυριολεκτικά προσεύχεται και λατρεύει τον Θεό μέσω της ύλης, αυτή η ύλη είναι ο εγκέφαλός του.
Τέτοιου είδους είναι τα επιχειρήματά σας.

Ο Θεός δεν διαθέτει πόδια αγαπητέ επομένως ούτε υποπόδιο. Μην προσπαθείτε να πιαστείτε από ποιητικές εκφράσεις των Ψαλμών. Αν το κάνετε τότε θα σας πω και εγώ για τον σταυρό που είναι έμψυχος κατά την Ορθοδοξία και του απευθύνεστε σε πρώτο πρόσωπο και του μιλάτε κανονικά λες και σας ακούει το ξύλο.

Τελειώνοντας παραθέτω το ακόλουθο κι όποιος έχει τη μύγα ας μυγιαστεί.

«περί δε κτημάτων και γάμων αυτού και τέκνων προσευχόμενος, ουκ αισχύνεται τω αψύχω προσλαλών» [Σ.Σ. 13:17]

Filos.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...