Η κοινωνική διδασκαλία της πρώτης Εκκλησίας

 

Τους τελευταίους αιώνες και ιδιαίτερα από τον 18^ο αιώνα και μετά,  βοηθούσης και της μαρξιστικής – σοσιαλιστικής ιδεολογίας, σχηματίστηκε η εσφαλμένη εντύπωση, πως ο χριστιανισμός ήταν ένα κίνημα των απόκληρων και περιφρονημένων της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας στην περιοχή της Παλαιστίνης, των αποκαλούμενων αμ χαάρετς (εβραϊκά)…

Ο θάνατος της Υπατίας οφείλεται στη διαμάχη που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στον Έπαρχο Ορέστη και τον επίσκοπο Κύριλλο, και όχι στην έχθρα των Χριστιανών εναντίον των Εθνικών (ειδωλολατρών)

 

Ήταν χρόνια σκοτεινά για όλους· δεν έφεραν παρά απατηλές ελπίδες για τους Εθνικούς (σ.σ. = ειδωλολάτρες). Η συγκλονιστική μορφή της Υπατίας έχει προβληθεί επανειλημμένα ως σύμβολο της συντριβής τους. Κόρη του Θέωνος, ενός διάσημου Αλεξανδρινού μαθηματικού που της δίδαξε μαθηματικά και αστρονομία, όμορφη και ευφυής, η Υπατία συνέγραψε σχόλια σε παλαιότερους συγγραφείς, ενώ μελέτησε επίσης φιλοσοφία και δίδαξε τα συστήματα διαφόρων σχολών...

Η αγαμία των κληρικών στην Ανατολική και Δυτική Εκκλησία

 

Λέγοντας αγαμία των κληρικών εννοούμε την υποχρέωση αυτών, να απέχουν από τον γάμο μετά την χειροτονία τους. Επιτρέπεται όμως να συζούν, όσοι κατώτερου βαθμού κληρικοί έτυχε να είναι έγγαμοι πριν από την χειροτονία τους. Ο Χριστός που όπως είναι γνωστό ήταν άγαμος, όταν οι μαθητές του τού είπαν «εάν έχει έτσι το πράγμα μεταξύ ανδρός και γυναικός, δεν συμφέρει να έλθει κανείς σε γάμο», απάντησε «δεν είναι σε θέση όλοι να δεχτούν τον λόγο αυτό, αλλά εκείνοι στους οποίους έχει δοθεί … διότι υπάρχουν ευνούχοι, οι οποίοι μόνοι τους έγιναν ευνούχοι για τη βασιλεία των ουρανών. Όποιος μπορεί να το δεχτεί, ας το δεχτεί» Κατά Ματθαίο 19:10 και 19:11 – 14...

Αλήθειες και μύθοι για τους διωγμούς των Χριστιανών

Εισερχόμενος ο Χριστιανισμός στον κόσμο, όπως ήταν φυσικό, συνάντησε την εχθρότητα του κόσμου, ως κάτι το καινούργιο και θείο. Όπως άλλωστε επισημαίνεται και σ’ ένα από πρώτα κείμενά του, την προς Διόγνητο επιστολή 5:17, αγνώστου συγγραφέα, οι Χριστιανοί «από τους Ιουδαίους ως αλλόφυλοι πολεμούνται και από τους Έλληνες (=ειδωλολάτρες) διώκονται»...

Ένα παράξενο γεγονός (θαύμα;) εμποδίζει τον Ιουλιανό τον Παραβάτη, να ανοικοδομήσει τον Ναό των Ιεροσολύμων (Σολομώντα)

«Ο Ιησούς βγήκε από τον ναό, και έφευγε. Τότε ήλθαν οι μαθητές του να του δείξουν τα κτίρια του ναού. Ο δε Ιησούς τους είπε: “Βλέπετε όλα αυτά; Αλήθεια σας λέγω, ότι δεν θα μείνει εδώ πέτρα πάνω σε πέτρα που να μη γκρεμιστεί”» Κατά Ματθαίο 24:1. Η προφητεία αυτή του Ιησού βρίσκει την εκπλήρωσή της μερικά χρόνια αργότερα, όταν το 70 μ. οι Ρωμαίοι λεγεωνάριοι καταλαμβάνουν και το τελευταίο σημείο αντίστασης των επαναστατημένων Ιουδαίων που ήταν ο ναός, και τον καταστρέφουν ολοσχερώς, μην αφήνοντας πέτρα πάνω σε πέτρα, παρά την ρητή διαταγή του στρατηγού τους και μετέπειτα αυτοκράτορα Τίτου, να μην τον πειράξουν...

Το κλείσιμο της νεοπλατωνικής σχολής των Αθηνών από τον Ιουστινιανό και οι μετέπειτα επιπτώσεις από την ενέργεια αυτή

Για να γίνει κατανοητό ένα πολύ γνωστό επεισόδιο της περιόδου 529 – 532, – το κλείσιμο της νεοπλατωνικής σχολής των Αθηνών –, θα πρέπει να τοποθετηθεί στο γενικότερο πλαίσιο των μέτρων που πάρθηκαν από την αρχή της βασιλείας του Ιουστινιανού· ειδάλλως, κινδυνεύουμε να υποβαθμίσουμε την σημασία του. [1]...

Διατήρηση ειδωλολατρικών εθίμων στον Χριστιανισμό και η καταδίκη τους από τοπικές και Οικουμενικές Συνόδους

Το πρωτομαγιάτικο στεφάνι είναι κατάλοιπο ειδωλολατρικών εθίμων

Κατά την διάρκεια της 4^ης και 5^ης εκατονταετηρίδας επέρχεται η δεύτερη κατάπτωση του χριστιανικού βίου. Η πρώτη είχε ήδη συντελεστεί στα μέσα της 2^ης εκατονταετηρίδας, όταν είχαν υποχωρήσει οι αρχικές ενθουσιαστικές τάσεις των πιστών, με την είσοδο στον Χριστιανισμό πολυπληθών ομάδων και την διείσδυση ποικίλων στοιχείων σ’ αυτόν, που αύξησαν τις προϋπάρχουσες ελλείψεις των χριστιανών και υποβίβασαν την γενική ηθική κατάσταση...

ΜΥΘΟΣ, ΠΩΣ Ο ΤΖΟΡΝΤΑΝΟ ΜΠΡΟΥΝΟ ΗΤΑΝ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

Το 2011 οι εκδόσεις «λογείον» που ανήκουν στον συνεργάτη μας κ. Ιωάννη Πλεξίδα, εκδίδουν το εξαίρετο βιβλίο «Ο Γαλιλαίος στη φυλακή», το οποίο ασχολείται με τους διάφορους δημοφιλείς μύθους που επικρατούν στην κοινή γνώμη και όσον αφορά την θρησκεία και όσον αφορά την επιστήμη. Σε ένα από τα άρθρα του το εξαίρετο αυτό βιβλίο, ασχολείται με το πρόσωπο του Τζορντάνο Μπρούνο, πρόσωπο το οποίο ο μύθος θέλει να είναι ο πρόδρομος και ο μάρτυρας της σύγχρονης επιστήμης, τις ιδέες του οποίου δεν άντεξε ο σκοταδισμός και τα συμφέροντα της Δυτικής Εκκλησίας, γι’ αυτό και τον καταδίκασε μέσω της Ιεράς Εξέτασης σε θάνατο δια της πυράς...

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΞΑΝΑΜΑΣΤΙΓΩΝΕΤΑΙ

Επιμέλεια : ¨ ΑΝΤΙΧΙΛΙΑΣΤΙΚΟΣ ¨

Ο Χριστός ξαναμαστιγώνεται κι αυτή τη φορά όχι μόνον από τους Εβραίους αλλά δυστυχώς και από Έλληνες.

Αναφερόμαστε στην «μοντέρνα» ομολογία πίστεως ορισμένων, οι οποίοι θέλουν να ανήκουν στους αποστασιοποιημένους εκείνους που αν τους ρωτήσει κανείς τι ψήφισαν στις εκλογές θα του απαντήσουν: ¨μικρό κόμμα¨, και αν τους μιλήσει κανείς για το Χριστό θα του πουν πως είναι άθεοι ή, δεν πιστεύουν σε Εβραϊκούς θεούς – Εβραϊκές θρησκείες, αλλά ως γνήσιοι Έλληνες ανήκουν στο Δωδεκάθεο.

Όχι, δεν θα ασχοληθούμε με το τι πιστεύουν όσοι ακολουθούν το Δωδεκάθεο, θα ασχοληθούμε όμως με εκείνους τους νεοεποχίτες που γίνονται υβριστές του Κυρίου μας και προσβάλουν πρώτα την ίδια τους την προσωπικότητα με αυτά που λένε και με αυτά που νομίζουν ότι πιστεύουν...

ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ Ο ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΛΑ ΠΡΟΦΗΤΗΣ! ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΥΣ!

Επιμέλεια:  “ΑΝΤΙΧΙΛΙΑΣΤΙΚΟΣ”

Πολύς λόγος γίνεται ανάμεσα σε Ορθοδόξους Χριστιανούς και Μουσουλμάνους γύρω από το πρόσωπο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Οι μουσουλμάνοι βεβαίως δέχονται ότι ο Χριστός ήταν προφήτης του Θεού.

Κρατήστε το αυτό παρακαλώ!

ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!

Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί όμως πιστεύουμε ότι ο Χριστός δεν ήταν απλά ένας προφήτης, αλλά ο Υιός του Θεού.

Σε μια συζήτηση που δεν κράτησε για πολύ, με έναν γνωστό μας μουσουλμάνο από το Μαρόκο, μιλήσαμε για αυτό το ζήτημα.

Μας είπε:

… ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΛΛΟΣ ΑΘΕΟΣ;

Συχνά – πυκνά ακούγοντας ή βλέποντας διάφορους ιεροκήρυκες κληρικούς ή λαϊκούς να κατακεραυνώνουν από του άμβωνος κουνώντας μάλιστα και το δάχτυλο σε επίρρωση των λεγομένων τους ή σε επίδειξη συνετισμού, την αθεΐα και τους άθεους, αυθόρμητα μας γεννιέται η απορία και ένα ερώτημα ανεβαίνει στα χείλη μας: … και γιατί ρε παιδιά να μην είναι ο άλλος άθεος;

Άλλωστε η λέξη Θεός είναι τόσο αόριστη και αφηρημένη, που πολλοί άνθρωποι στις μέρες μας αναρωτιούνται αν αναφέρεται σε κάτι που έχει κάποιο νόημα ή τέλος πάντων που χρησιμεύει σε κάτι, μιας και ζούμε σε χρησιμοθηρική εποχή. Μάρτυρες έχουμε γίνει σχεδόν όλοι μας όταν διάφορες τηλεπερσόνες ή αναγνωρίσιμα πρόσωπα καλούνται σε δημοφιλείς εκπομπές και απαντώντας στην ερώτηση αν πιστεύουν στον Θεό, τον ταυτίζουν με μια “ανώτερη δύναμη” κάτι σαν το Azax ή το Skip, θυμίζοντας μια παλιά διαφήμιση του καθαριστικού για τα τζάμια forte “η δύναμη που κάνει τα τζάμια αόρατα!”. Τουλάχιστον θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος το forte χρησιμεύει να καθαρίζει τα τζάμια, ο Θεός σε τι χρησιμεύει;

Στη διαστροφή για το πρόσωπο του Θεού, συνέβαλε και η δημιουργία μιας θεολογικής παράδοσης που διέστρεψε την γνήσια και αυθεντική χριστιανική διδασκαλία, παρουσιάζοντας και κακοπαριστάνοντας τον Θεό σαν αιμοδιψή και αιματοπότη δυνάστη, τιμωρό, εκδικητικό, μνησίκακο και αίτιο του κακού και του θανάτου. Συνεπώς τι τον χρειαζόμαστε τέτοιο Θεό;

Αν όμως, ο Θεός είναι μια διαρκής απειλή, ένας άμεσος και αιώνιος κίνδυνος, ένας μόνιμος κατήγορος του ανθρώπου, ένας αιώνιος τύραννος και βασανιστής του, τότε σχεδόν όλοι ακόμη και αυτοί που αγωνίζονται σκληρά για να σωθούν από την οργή του και να του είναι αρεστοί, επιθυμώντας να ξεφύγουν από την εκδίκησή του, θα προτιμούσαν καλύτερα να μην υπάρχει. Αλλά ο Θεός της χριστιανικής αποκάλυψης είναι διαφορετικός. Για να δούμε λοιπόν αυτόν τον “διαφορετικό” Θεό που αγνοούσαμε μέχρι τώρα πως υπάρχει:

“φιλεύσπλαχνος και ελεήμων, αναβάλλει την εκδήλωση του θυμού του και – όντας τόσο συμπονετικός – μέχρι τέλους δεν θα εκδηλώσει καμιά οργή ούτε θα επιβάλλει τιμωρίες. Δεν μας πληρώνει τις ανομίες μας ούτε μάς ανταποδίδει τις αμαρτίες μας … Απομακρύνει τις συνέπειες των ανομιών μας όσο απέχει η ανατολή από τη δύση. Ο Κύριος συμπονάει όσους τον υπολογίζουν, όπως ο πατέρας συμπονάει τα παιδιά του˙ γιατί Εκείνος ξέρει από τι υλικό πλασθήκαμε και θυμάται ότι είμαστε χώμα” Ψαλμός 102

Άλλοι βλέποντας το κακό που υπάρχει στον κόσμο αδυνατούν να δεχθούν πως είναι δυνατόν ένας δίκαιος Θεός – αν όντως υπάρχει – να το ανέχεται και να μην τιμωρεί τους κακούς, ήδη από αυτή τη ζωή. Η σύγχυση αυτή προέκυψε και αφορά τη δικαιοσύνη του Θεού. Βάσει της νομικίστικης αντίληψης που έχει επικρατήσει μεταξύ των ανθρώπων και βασίζεται κατά κύριο λόγο στην ανθρώπινη αντίληψη και πραγματικότητα, ο Θεός για να είναι δίκαιος είναι αναγκασμένος να τιμωρήσει την παρακοή του ανθρώπου, να ανταμείψει τους καλούς και να τιμωρήσει τους κακούς στέλνοντάς τους στην κόλαση που γι’ αυτό το λόγο δημιούργησε.

Όμως στην Παλαιά και Καινή Διαθήκη, τα βιβλία που εκφράζουν το γνήσιο θέλημα του “διαφορετικού” αλλά ζωντανού Θεού η λέξη δικαιοσύνη σημαίνει έλεος, αγάπη, φιλανθρωπία . Κάτι που είναι ξένο και απωθητικό για τον άνθρωπο, γιατί θέλει να ικανοποιεί πάντα το ατομικό του εγώ. Τη δικαιοσύνη του “διαφορετικού” Θεού, μας την γνωρίζει ένας από τους μεγαλύτερους ασκητές της ερήμου, που είχε την ευτυχία να τον γνωρίσει. Και αυτός δεν είναι άλλος από τον Μέγα Αντώνιο. Λέει λοιπόν ο μεγάλος αυτός ασκητής:

“Ο Θεός είναι αγαθός, απαθής και αμετάβλητος. Αν, λοιπόν, κάποιος θεωρεί εύλογο και αληθινό ότι ο Θεός δεν υπόκειται σε μεταβολή, όμως δεν καταλαβαίνει πως χαίρεται με τους αγαθούς αλλά αποστρέφεται τους κακούς, οργίζεται με τους αμαρτωλούς και εξευμενίζεται με τη λατρεία, απαντάμε ότι ο Θεός ούτε χαίρεται ούτε οργίζεται˙ η χαρά και η λύπη είναι πάθη˙ ούτε καλοπιάνεται με δώρα, γιατί αυτό θα σήμαινε ότι η ευχαρίστηση που προκαλούν τα δώρα θα τον νικούσε˙ δεν είναι σωστό να θεωρούμε ότι τα ανθρώπινα μεταβάλλουν την κατάσταση του Θεού προς το καλύτερο ή το χειρότερο. Εκείνος, λοιπόν, είναι αγαθός και μόνο ωφελεί, ποτέ δεν βλάπτει, αφού αυτές είναι οι ιδιότητές Του˙ εμείς πάλι, όταν μένουμε αγαθοί, ενωνόμεθα μαζί Του επειδή Του μοιάζουμε˙ όταν γινόμαστε κακοί, χωριζόμεθα από Εκείνον επειδή εκλείπει η ομοίωση … Όταν απαλλασώμεθα από τις αμαρτίες μας με προσευχές και αγαθές πράξεις, δεν είναι ότι εξευμενίζομε τον Θεό και του αλλάζουμε διάθεση, αλλά μάλλον ότι θεραπεύομε την κακία μας με τις πράξεις μας και με την επιστροφή σ’ Εκείνον και έτσι μπορούμε πάλι να απολαύσουμε της αγαθότητάς Του˙ αυτό το ίδιο διατυπώνεται με άλλο τρόπο όταν λέμε ότι ο Θεός αποστρέφει το πρόσωπό Του από τους κακούς και ότι ο ήλιος κρύβεται από εκείνους που δεν μπορούν να δουν”.

Αλλά και το παράδειγμα που δείχνουν στον εν δυνάμει άθεο και στον κόσμο οι θρησκείες και οι θρησκευόμενοι είναι άραγε το καλύτερο; Αφού όπως βλέπουμε και βιώνουμε στη μεγάλη πλειονότητά τους δεν είναι φορείς αγάπης όπως επαγγέλλονται, αλλά μίσους, επίκρισης, μισαλλοδοξίας και φανατισμού.

Ιδιαίτερα εμείς οι Χριστιανοί είμαστε κυρίως υπεύθυνοι για το ότι σπάνια ο σύγχρονος άνθρωπος γεύεται την αγάπη του Θεού στο πρόσωπο ιδιαίτερα του Χριστού, αφού είμαστε εκείνοι που με τις επιλογές μας και τον τρόπο ζωής μας αποδεικνύουμε το αντίθετο. Και δεν φτάνει μόνο αυτό, αλλά οι περισσότεροι από εμάς αυτοανακηρυσσόμενοι ως ηθικοί και δίκαιοι, εξαπολύομαι ένα “πογκρόμ” θρησκευτικού φανατισμού, τύφλωσης και δίωξης αντιμετωπίζοντας με την ηθική ή την συναισθηματική εξόντωση, την κατάκριση, τον διασυρμό και την απόρριψη όλους εκείνους που διαπράττουν το κακό. Δεν αντιλαμβανόμαστε όμως πως στην ουσία αντιμετωπίζουμε το κακό με το κακό.

Ο Χριστός όμως μας δίδαξε κάτι άλλο, που συνήθως το ξεχνάμε επειδή δεν μας βολεύει:

“Αγαπάτε τους εχθρούς σας, ευεργετείτε όσους σας μισούν, ευλογείτε όσους σας καταριώνται και προσεύχεσθε γι’ αυτούς που σας προσβάλλουν. Αν κάποιος σε χαστουκίσει, πρόσφερε και την άλλη παρειά και μην προσπαθήσεις να κρατήσεις το ιμάτιό σου όταν κάποιος σου παίρνει τον χιτώνα˙ δίνε σε όποιον σου ζητάει και μην ζητάς πίσω τα δικά σου από όποιον σ’ τα αφαιρεί … Αγαπάτε τους εχθρούς σας και κάνετέ τους το καλό … και μην αποβλέπετε σε τίποτα” Κατά Λουκά 6:27 – 35.

Βέβαια τα παραπάνω λόγια του Χριστού φαντάζουν ουτοπικά, και στην ουσία δυστυχώς έτσι είναι, αφού εμείς με τη ζωή μας, τις επιλογές μας και τις πράξεις μας αυτό διακηρύττουμε, πως είναι δηλαδή αφελής ρομαντισμός και ουτοπία να αντιμετωπίζουμε το κακό αγαπώντας εκείνον που το κάνει.

Συνεπώς, αντί να κουνάμε όλοι εμείς οι πιστοί; το δάχτυλό μας από του άμβωνος, μήπως είναι καιρός να αναρωτηθούμε: … και γιατί ρε παιδιά να μην είναι ο άλλος άθεος;

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: Σε αρκετά σημεία του άρθρου μας στηριχτήκαμε στο έξοχο βιβλίο του π. Φιλόθεου Φάρου, “Η διαχείριση της αγάπης”, Εκδόσεις “Αρμός”, 2^η Έκδοση 2010

 

 

 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Προσοχή! Χωρίς όνομα ή κάποιο ψευδώνυμο δεν γίνεται δημοσίευση σχολίου. Επίσης δεν πρέπει να είναι υβριστικό και άσχετο με το θέμα του άρθρου. 

Πως πιστοποιείται η αυθεντικότητα των κειμένων τής Καινής Διαθήκης, αφού τα πρωτότυπα έχουν χαθεί;

Πολλοί σκεπτικιστές ή επικριτές της αυθεντικότητας της Καινής Διαθήκης και κατ’ επέκταση του Χριστιανισμού, χρησιμοποιούν τα εξής δύο επιχειρήματα για να προσβάλλουν της αξιοπιστία της:

1. Κανένα από τα πρωτότυπα/αυτόγραφα βιβλία της Καινής Διαθήκης δεν έχει διασωθεί

2. Κανένα αντίγραφο που υπάρχει δεν είναι απόλυτα όμοιο με κάποιο άλλο, αν και τα δύο αναφέρονται στο ίδιο κείμενο...

ΣΙΜΩΝ ΒΑΡ – ΚΟΧΕΒΑ: Ο ΜΕΣΣΙΑΣ ΤΩΝ ΙΟΥΔΑΙΩΝ

Το ανάγλυφο του Βαρ – Κοχεβά κοσμεί την Κνεσέτ (Ισραηλιτικό Κοινοβούλιο)

Για ολόκληρους αιώνες οι Ιουδαίοι γαλουχήθηκαν στην ιδέα πως είναι ο εκλεκτός «περιούσιος» λαός του Θεού, στον οποίο ο Θεός θα στείλει τον θεϊκό Μεσσία του, για να τον λυτρώσει από το κακό και τον θάνατο και έτσι να αρχίσει μια καινούργια εποχή πλέον γι’ αυτούς αλλά και για ολόκληρη την ανθρωπότητα...

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΡΩΜΑΪΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΕΝ ΔΕΧΤΗΚΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ ΩΣ ΝΟΜΙΜΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ (RELIGIO LICITA);

Το άγαλμα της θεάς Ρώμης, στο οποίο αρνήθηκαν να προσφέρουν θυσία οι Χριστιανοί

Αντίθετα με τον Αντίοχο Δ΄τον Επιφανή, ο οποίος με την βοήθεια των Ιουδαίων αποστατών προσπάθησε το 167 π.Χ. να εισαγάγει την ελληνική ειδωλολατρική θρησκεία, τοποθετώντας το άγαλμα του Δία στο ναό των Ιεροσολύμων και να εξαναγκάσει τους Ιουδαίους στην τήρηση των Ελληνικών εθίμων, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει η Μακαβαϊκή επανάσταση, οι Ρωμαίοι όταν κατέλαβαν την Ιουδαία όχι μόνο σεβάστηκαν την μοναδική μονοθεϊστική θρησκεία του αρχαίου κόσμου αλλά και τους κανόνες της καθημερινής ζωής των Ιουδαίων που απέρρεαν από αυτή...

«Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑ ΤΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ»!

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

(Ανασκευή μιας ακόμη αντιχριστιανικής τερατολογίας)

 Άλλη μια «ρουκέτα» ρίχτηκε αυτές τις ημέρες από τους δαιμονικά μαινόμενους χριστιανομάχους. Όσο βλέπουν ότι τα βρώμικα χτυπήματά τους κατά της Εκκλησίας του Χριστού δεν φέρνουν τα επιθυμητά αποτελέσματα, λυσσομανούν και προσπαθούν να εφεύρουν άλλα, πιο «αποτελεσματικά». Κάποιος, λοιπόν, Αμερικανός «επιστήμονας» ονόματι Joseph Atwill, εξέδωσε αυτές τις ημέρες μια βαρύγδουπη ανακοίνωση, ότι δήθεν ανακάλυψε τη γένεση του Χριστιανισμού! Ότι δήθεν, οι διδασκαλίες  της Εκκλησίας είναι «παραμύθια» και πως θα οδηγήσει τους ολιγόπιστους στην απιστία!...

ΓΙΑΤΙ Ο ΙΟΥΔΑΪΚΟΣ ΛΑΟΣ ΔΕΝ ΞΕΣΗΚΩΘΗΚΕ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΤΡΕΨΕΙ ΤΗΝ ΣΤΑΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ;

   Έχοντας υπόψη κάποιος τις διηγήσεις των ευαγγελίων που περιγράφουν την θριαμβευτική είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα και την σχεδόν παραληρηματική υποδοχή του από το ενθουσιώδες πλήθος αλλά και την μετέπειτα εξευτελιστική και ταπεινωτική του πορεία προς τον οδυνηρό θάνατο του Σταυρού, εύλογα του γεννιέται το μεγάλο ερώτημα. Η αρνητική στάση της άρχουσας Ιουδαϊκής τάξης και ιδιαίτερα του παντοδύναμου ιερατείου της ήταν και στάση ολόκληρου του λαού; Με απλά λόγια δηλαδή, γνώριζαν όλοι οι συμπατριώτες του Ιησού την θεία αποστολή του, το καινούργιο μήνυμα της αγάπης προς τον εχθρό που έφερνε, πως ανακήρυσσε τον εαυτό του Μεσσία, εν ολίγοις ήταν σε θέση να διακρίνουν τι ήταν αυτό που τον έκανε σημείο αντιλεγόμενο;...

ΛΑΤΡΕΥΟΥΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΘΕΟ;

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

      

      Ζούμε δυστυχώς στην εποχή της απόλυτης πνευματικής σύγχυσης. Ο ασύλληπτος καταιγισμός της πληροφόρησης και η πανεύκολη πρόσβαση στη γνώση, δημιούργησε έναν πρωτοφανή συγκερασμό ιδεολογημάτων, που όμοιό του δε γνώρισε στο παρελθόν η ανθρωπότητα. Ο χειρότερος ιδεολογικός συγκερασμός έγινε στον τομέα της θρησκευτικότητας. Ο σημερινός άνθρωπος τραυματισμένος πνευματικά από τον αθεϊσμό των περασμένων αιώνων, στράφηκε απρόσμενα προς τη θρησκεία, η αυγή του 21^ου αιώνα έφερε αναμφίβολα την «άνοιξη» στην παραγκωνισμένη και κατασυκοφαντημένη θρησκευτική πίστη. Αλλά δυστυχώς η θρησκευτικότητα του σύγχρονου ανθρώπου, παρ’ όλο έντονη, δεν είναι υγιής, διότι είναι συγκερασμός θρησκευτικών ιδεολογημάτων. Και το χειρότερο: είναι αναμειγμένη με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του ευρύτερου αποκρυφιστικού πλέγματος της διαβόητης «Νέας Εποχής»...

ΗΤΑΝ Η ΑΓΙΑ ΕΛΕΝΗ ΜΙΑ ΑΝΗΘΙΚΗ ΓΥΝΑΙΚΑ;

Του Παναγιώτη

Απαντήσεις στους ατεκμηρίωτους προσβλητικούς χαρακτηρισμούς των ειδωλολατρών Ιουλιανού και Ζώσιμου, για την αγία Ελένη, μητέρα του Μ. Κων/νου.

       Το άρθρο αυτό, αφορά τις αρχαίες ειδωλολατρικές συκοφαντίες κατά της αγίας Ελένης, μητέρας του αυτοκράτορα Μ. Κων/νου, συκοφαντίες που συχνά αναπαράγουν και σήμερα οι πολέμιοι του χριστιανισμού.

Οι άνθρωποι αυτοί, με τρόπο επιπόλαιο, όταν τύχει να διαβάσουν κάτι που να αμαυρώνει το πρόσωπό της αγίας Ελένης, νομίζουν ότι έκαναν κάποια σπουδαία «ανακάλυψη», ξεχνώντας ότι πλέον, όλες οι αρχαίες πηγές έχουν εξεταστεί από χιλιάδες ιστορικούς κατά τους τελευταίους αιώνες. Κι όμως, δεν ενδιαφέρονται να μελετήσουν, ούτε να ενεργοποιήσουν την κριτική τους σκέψη ώστε να βρουν ποιος και γιατί μπορεί να έγραψε κάτι που μειώνει ηθικά ένα ιστορικό πρόσωπο και αν αυτό τεκμηριώνεται επαρκώς...

ΥΠΗΡΞΕ ΑΡΑΓΕ Ο ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΚΑΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ;

Του Ευθύμιου Αχείλα

    Είναι κοινή η μοίρα των περισσοτέρων μεγάλων μορφών της Ιστορίας όχι μόνο να έχουν πιστούς οπαδούς αλλά και ουκ ολίγους εχθρούς. Εχθρούς οι οποίοι δεν περιορίζονται μόνο στην συκοφάντηση αυτών και στην εύρεση μόνο αρνητικών στοιχείων της ζωής τους και της δράσης τους, αλλά πολλές φορές οδηγούνται και στην άρνηση της ίδιας της ύπαρξής τους. Έτσι κατά καιρούς αμφισβητήθηκε η ιστορική ύπαρξη γνωστών προσώπων της Ιστορίας αν και υπήρχαν και υπάρχουν άφθονες αποδείξεις και μαρτυρίες για την όντως ύπαρξη αυτών... 

ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΩΡΙΣΜΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ – ΚΡΑΤΟΥΣ, ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΜΙΣΘΟΔΟΣΙΑΣ ΚΛΗΡΙΚΩΝ

Του Αρχιμανδρίτη Πέτρου Μποζίνη
Φυσικού - Ραδιοηλεκτρολόγου – Msc Θεολογίας
Υπ. Δρ. Παν/μίου Στρασβούργου

Το θέμα των σχέσεων Εκκλησίας - Κράτους έχει έρθει αρκετές φορές στη δημοσιότητα τις τελευταίες δεκαετίες. Επανέρχεται και στις ημέρες μας και σε συνδυασμό με την παρούσα οικονομική - και όχι μόνο - κρίση ακούγονται και γράφονται πολλές απόψεις, άλλες επωνύμως και άλλες ανωνύμως.

Τα όσα θα αναφερθούν στο παρόν άρθρο, εκφράζουν την άποψη του γράφοντος και μόνο και παρατίθενται προς προβληματισμό. Άλλωστε η Εκκλησία όταν εκφράζεται επίσημα εκφράζεται Συνοδικώς δια των θεσμικών της οργάνων. Αυτά τα ολίγα προς αποφυγή παρεξηγήσεων..