ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ ΤΑ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑΤΑ

του Αρχιμ. Γρηγορίου Κωνσταντίνου

Δρ. Θ.

Η Κυριακή των Αγίων Πάντων, είναι μια εορτή των ανθρωπίνων ψυχών που βρίσκονται εν «ουρανοίς», που αγαπούν και πρέπει να τους αγαπάμε, που παρεμβαίνουν σε κάθε τι που μας συμβαίνει και ακόμα περισσότερο «χαλάν», θα λέγαμε στην καθομιλουμένη γλώσσα τα πράγματα, εξαιρέτως δε της Παναγίας. Οι Άγιοι Πάντες μας «χαλάν» τα σχέδια προς το καλό και προς προσανατολισμό της πορείας μας...

Η ΞΕΧΩΡΗ ΕΠΙΔΗΜΙΑ

του

Αρχιμ. Γρηγορίου Κωνσταντίνου

Δρ. Θ.

Η εορτή της Πεντηκοστής είναι η γενέθλιος ημέρα της Εκκλησίας μας. Εδώ κι δύο χιλιάδες χρόνια η Εκκλησία πορεύεται μέσα στο χρόνο, χωρίς να έχει καταστρεπτικές επιπτώσεις από αυτόν. Αντίθετα όμως, στο κάθε έναν ανθρώπινο οργανισμό, υπάρχει κάποια στιγμή το τέλος και η εξαφάνιση. Για την Εκκλησία αυτό δεν υφίσταται, για τον απλό λόγο ότι αποτελεί έναν θεανθρώπινο οργανισμό μέσα στον κόσμο. Πολλές αυτοκρατορίες ανέβησαν στην ιστορία της ανθρωπότητας και εξαφανίσθηκαν, άνθισαν και έπεσαν...

Ιερός Αυγουστίνος, ο μεγαλύτερος Εκκλησιαστικός Πατέρας της Δύσης

Σήμερα η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη ενός από τους μεγαλύτερους αγίους και Εκκλησιαστικούς Πατέρες της Δύσης τον Ιερό Αυγουστίνο επίσκοπο Ιππώνας. Για την Δυτική Εκκλησία ο Ιερός Αυγουστίνος θεωρείται ο κορυφαίος των Εκκλησιαστικών Πατέρων, αφού η σκέψη του επηρέασε ανεξαιρέτως όλους τους μετέπειτα Πατέρες, Θεολόγους και Φιλοσόφους της Δύσης. Είναι δε τόσο μεγάλη η επίδρασή του στη σκέψη της Δύσης αφού δεν εξαιρούνται από αυτή ακόμα και άθεοι φιλόσοφοι. Αυτό π.χ. είναι φανερό σε ένα από τους μεγαλύτερους άθεους Φιλοσόφους, τον Καρλ Μαρξ, όπου η ιδεώδης Κομμουνιστική Πολιτεία του δεν είναι τίποτα άλλο παρά αντίγραφο της «Πολιτείας του Θεού» του Ιερού Αυγουστίνου, σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο...

Το παγωτό του Πάσχα!

Του Ταξιάρχη (Μάκη) Δημητρίου

Το ότι πλησίαζε το Πάσχα το καταλάβαινα από τις ανάμεικτες μυρωδιές από ασβέστη, κουλουράκια και τσουρέκια – επιμελώς τυλιγμένα σε τριζάτο χρωματιστό σελοφάν, δεμένο με κορδέλα – μετρημένα και απρόσιτα .

Δίπλα τους, από τη Μεγάλη Πέμπτη καμάρωναν τα κόκκινα αυγά γυαλισμένα με λάδι και χαλκομανίες με την εικόνα του Χριστού και άλλα Πασχαλινά θέματα. Αυτά ήταν τοποθετημένα στην άχρηστη όλο το χρόνο ειδική πλαστική θήκη με το ποδαράκι, που υφίσταται μέχρι και σήμερα...

Θωμάς ο Ακινάτης: Ο Βίος και η Θεολογία τής μεγάλης μορφής τής Δυτικής Εκκλησίας, ιστορημένες από έναν Έλληνα Καθολικό

Του Ιάκωβου Σανταμούρη

Η Παναγία δίνει το ροζάριο στον Άγιο Θωμά

Σημείωση του “Αντιαιρετικού”: Όταν ο αρθογράφος αναφέρεται στην Εκκλησία εννοεί την Καθολική


Εισαγωγή

«Αγγελικός Διδάσκαλος» (Doctor Angelicus), «Οικουμενικός Διδάσκαλος» (Doctor Universalis), «Διδάσκαλος της Εκκλησίας» (Doctor of the Church) είναι μερικοί από τους τίτλους που η Καθολική Εκκλησία αποδίδει τιμητικά στον μεγάλο Άγιο Θωμά τον Ακινάτη, γνωστό και ως Θωμάς του Ακουΐν, του Ακουΐνο, Tommas o D’ Aquino. Ιταλός ιερέας, στο Τάγμα των Δομινικανών, ένας από τους σημαντικότερους θεολόγους της Καθολικής Εκκλησίας, φιλόσοφος, ο κατεξοχήν εκπρόσωπος της Σχολής του Σχολαστικισμού στον Μεσαίωνα και πατέρας της Σχολής του Θωμισμού: το δογματικό σύστημα του Αγίου και οι επεξηγήσεις που ανέπτυξαν γύρω από αυτό οι μαθητές του...

ΟΙ ΔΕΣΜΟΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΑΣ

του Αρχιμ. Γρηγορίου Κωνσταντίνου

Διδάκτορος Θεολογίας

Η εορτή των Αγίων Πάντων, είναι μια εορτή των ανθρωπίνων ψυχών που βρίσκονται εν «ουρανοίς», που αγαπούν και πρέπει να τους αγαπάμε, που παρεμβαίνουν σε κάθε τι που μας συμβαίνει και ακόμα περισσότερο«χαλάν», θα λέγαμε στην καθομιλουμένη γλώσσα τα πράγματα, εξαιρέτως δε της Παναγίας. Οι Άγιοι Πάντες μας «χαλάν» τα σχέδια προς το καλό και προς προσανατολισμό της πορείας μας...

ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΕΛΣΙΝΚΙ ΦΙΝΛΑΝΔΙΑΣ

Πέρυσι τέτοιον καιρό περίπου, για να τιμήσουμε την μεγαλύτερη γιορτή της Χριστιανοσύνης, το Πάσχα, ξεκινήσαμε να δημοσιεύουμε διηγήματα λογοτεχνικά ή μη. Έτσι αρχής γενομένης από το Πάσχα του 2017, δημοσιεύσαμε ένα υπέροχο μα συνάμα και τρυφερό διήγημα “Η νύχτα του Πάσχα” του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα και θεατράνθρωπου Άντον Πάβλοβιτς Τσέχωφ (1860 – 1904). Συνεχίζοντας φέτος, έχουμε την χαρά να παρουσιάσουμε μια διήγηση, που αφορά την Αναστάσιμη Λειτουργία, που τελέστηκε από τους ομοδόξους αδελφούς μας στο Ελσίνκι της Φινλανδίας. Υπόψη, πως η Ορθόδοξη Εκκλησία της Φινλανδίας (πληθυσμός 5.498.211, απογραφή 2016), αριθμεί 60.480 πιστούς (απογραφή 2014).

Ακολουθεί η διήγηση

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΓΟΛΓΟΘΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

Του Ευστάθιου Μπαρνασά

Αναμφίβολα ο μεγαλύτερος Χριστιανός ήταν ο Ιησούς Χριστός και κανένας δεν συζητήθηκε περισσότερο από αυτόν για αυτά που είπε και γι’ αυτά πού έκανε, όπως και κάποιοι άλλοι που έγιναν χριστιανοί κατά χάριν Χριστού, κάποιοι δε κατά την δυνατότητα της πίστης τους, οι περισσότεροι όμως ήταν και είναι χριστιανοί, ας το πούμε κατά συνθήκη...

Ο ΑΡΜΑΓΕΔΔΩΝ ΚΑΙ Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ

Του Ευστάθιου Μπαρνασά

Καμιά φορά μπαίνουμε στην διαδικασία να συσχετίζουμε ανόμοια πράγματα, που οι περιστάσεις στον κόσμο μας τα εκμεταλλεύονται κατά το δοκούν, οι δε αναφορές όμως και τα γεγονότα, τείνουν να αποδείξουν θεωρητικά η και πρακτικά ότι αυτά είναι έτσι η κάπως έτσι η και κάπως αλλιώς.

Ο Αρμαγεδδών ως ορολογία αναφέρεται στην Αποκάλυψη του Απόστολου Ιωάννη στο 16:16 και ερμηνεύεται ως η περιοχή σύναξης των στρατευμάτων, από την ομώνυμη περιοχή Μεγιδδώ του αρχαίου Ισραήλ, στην οποία έλαβαν χώρα φονικοί πόλεμοι εκείνης της εποχής...

Η ΝΥΧΤΑ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

Του Άντον Τσέχωφ

Πιστεύουμε πως δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο από το να τιμηθεί η σημερινή μεγαλύτερη γιορτή της Χριστιανοσύνης, με ένα Πασχαλινό διήγημα. Έτσι επιλέξαμε και σας παρουσιάζουμε το διήγημα “Η νύχτα του Πάσχα” του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα και θεατράνθρωπου Άντον Πάβλοβιτς Τσέχωφ (1860 – 1904). Περιέχεται στο συλλογικό τόμο “Χαρμολύπη” των εκδόσεων “Ακρίτας”, Β΄ Έκδοση, ο οποίος περιλαμβάνει κλασσικά διηγήματα μεγάλων συγγραφέων Ελλήνων και Ξένων της “καθ’ ημάς ανατολής”. Την επιμέλεια έχει κάνει ο π. Αθηναγόρας Δικαιάκος και την εικονογράφηση ο Κώστας Ρασιάς. Έχει κρατηθεί η ορθογραφία και η σύνταξη του πρωτότυπου κειμένου, με τη μόνη διαφορά πως χρησιμοποιούμε το μονοτονικό σύστημα. Σας αφήνουμε να το απολαύσετε και σας ευχόμαστε ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ...

ΙΝΔΙΚΤΙΩΝ, Η ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ

του

Αρχιμ. Γρηγορίου Κωνσταντίνου

Διδάκτορος Θεολογίας

Το εκκλησιαστικό έτος που ξεκινά από την 1^η Σεπτεμβρίου, αποτελεί την αρχή της Ινδίκτου. Η Ινδικτιών απετέλεσε ένα γενικότερο τρόπο μετρήσεως τού χρόνου ανά δεκαπενταετίες έχοντας ως αφετηρία την γέννηση τού Χριστού, περίπου από το 3o  έτος  π.Χ. Αρχικά υπήρχε η Αυτοκρατορική Ίνδικτος, ή Καισαρική Ινδικτιών, πού κατά πάσαν πιθανότητα εισήχθη από τον Μέγα Κωνσταντίνο και γι’ αυτό τον λόγο ονομαζότανε επιπλέον Κωνσταντινική, ή της Κωνσταντινουπόλεως, ή Ελληνική. Παράλληλα όμως πρέπει να επισημάνουμε πως υπήρχε και η Παπική Ινδικτιών της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.

Εορτή 25ης Μαρτίου 1821: Μια μέρα εθνικής και θρησκευτικής ανάτασης, αλλά προβληματισμού και σκέψης

Του Κάρολου Μεσσηνέζη

Στις 25 Μαρτίου 1821, μια χούφτα Έλληνες ξεσηκώθηκαν για να πολεμήσουν με απαράμιλλο ηρωισμό και αξεπέραστη αυταπάρνηση ενάντια στην τότε κολοσσιαία και πανίσχυρη στρατιωτικά Οθωμανική αυτοκρατορία, διεκδικώντας το ιερό και αδιαπραγμάτευτο δικαίωμά τους για ελευθερία και εθνική ανεξαρτησία.

Την μέρα λοιπόν αυτή, υψώθηκε στη θρυλική Αγία Λαύρα το ξακουστό λάβαρο της επανάστασης των άξιων και γνήσιων απογόνων των αρχαίων Ελλήνων για την αποτίναξη του ασήκωτου και πολύχρονου τουρκικού ζυγού. Προικισμένοι με τις πολεμικές ικανότητες και αντρεία των αρχαίων προγόνων τους, πρόταξαν τα στήθη τους μπροστά σε μύριους βαρβάρους κι έγραψαν μ’ ανεξίτηλα γράμματα σελίδες δόξας και μεγαλείου στην παγκόσμια ανθρώπινη ιστορία...

Ο «ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ» … ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ!

Η καρτ – ποστάλ που μου αφιέρωσαν οι «φιλολογίνες» του σχολείου μας

Μετά από 33 συνεχή και αδιάλειπτα διδασκαλικά έτη στα «γήπεδα» της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης αποφάσισα να «κρεμάσω» τα «εκπαιδευτικά μου παπούτσια». Έτσι στις 30 Ιουνίου του 2015, σε μια πολύ όμορφη τελετή που έχει καθιερωθεί εδώ και κάποια χρόνια στο 3^ο Γυμνάσιο (Μουστάκειο) Λαμίας να τελείται από τους συναδέλφους σε όσους συνταξιοδοτούνται, εγώ ο Χρήστος Παλάντζας του Γεωργίου πέρασα από την τάξη των ενεργών εκπαιδευτικών σ’ εκείνη των απομάχων. Εκτός από εμένα συνταξιοδοτήθηκε και ο καθηγητής των Καλλιτεχνικών και επιστήθιος φίλος μου κ. Θεόδωρος Μώρης, έργα του οποίου και της συζύγου του Ένζας, κοσμούν κάποια άρθρα του «Αντιαιρετικού». Μετά το πέρας της όμορφης αυτής τελετής, ακολούθησε όπως ήταν φυσικό, ένα γερό «τσιμπούσι», για να παραμείνει «χορταστική» η ανάμνηση και σ’ αυτούς που παρέμειναν αλλά και σ’ αυτούς που αποχώρησαν...

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ

του  Αρχιμ.   Γρηγορίου  Κωνσταντίνου    Δρ.  Θ.

Η Κυριακή των Αγίων Πάντων αποτελεί προέκταση της Μεγάλης Εορτής της Πεντηκοστής, της καθόδου του Αγίου Πνεύματος στην Εκκλησία. Αυτή η κάθοδος συγκροτεί τον θεσμό της Εκκλησίας, ως Σώμα Χριστού και καθιστά κάθε πιστό μέλος της κοινωνό της πνευματικής οικογένειας με προσανατολισμό την Βασιλεία του Θεού.

Η πληθώρα των προσώπων της εορτής των Αγίων Πάντων, ενέργεια της  θείας Χάρης, κινείται μέσα σε διάφορους τόπους, χρόνους, αξιώματα, θέσεις και επαγγέλματα, που όλα μαζί μας φανερώνουν την βίωση της εν Χριστώ ζωής. Οι Άγιοι Πάντες, γνωστοί και άγνωστοι, δεν μας προσφέρουν μια σελίδα από την επί της γης παρουσία τους ή μια καλή συμπεριφορά και μόνον, αλλά όλη την εν γένει ζωή τους...

ΤΕΤΟΙΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ, ΤΕΤΟΙΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ Ή ΤΑ «ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΑ» ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΜΟΥ!

Συνεπικουρούμενος από τη θερινή ραστώνη που διακατέχει πολλούς από εμάς και με την επιθυμία να γελάσει και λίγο το χειλάκι μας, σκέφτηκα ν’ ανεβάσω στον «Αντιαιρετικό» ένα «ελαφρύ» θέμα, που αφορά τα «μαργαριτάρια» των μαθητών μου. Ελπίζω να σας βρει σύμφωνους η ιδέα μου και να χαρείτε τη σημερινή απόπειρά μου.

Και τώρα μερικά διαδικαστικά θέματα. Τα «μαργαριτάρια» έχουν την εξής μορφή. Υπάρχει η ερώτηση, ακολουθεί η σωστή απάντηση και μετά παρατίθεται το «μαργαριτάρι» του μαθητή μου. Εκτός κάποιων περιπτώσεων στις οποίες έχουν αφεθεί η ορθογραφία και η σύνταξη όπως αποδόθηκαν από τους μαθητές, στις υπόλοιπες έχουμε «μικροεπεμβεί», για να βγαίνει νόημα και να καταλαβαίνει ο αναγνώστης τι θέλει να πει ο μαθητής. Και κάτι ακόμα, για τους μεγαλύτερους. Εδώ και πολλά συναπτά έτη και στα πρόχειρα διαγωνίσματα, αλλά και στα επίσημα, τα θέματα δίνονται φωτοτυπημένα και δεν υπαγορεύονται στους μαθητές, όπως γίνονταν παλιά. Πιστεύοντας πως δεν χρειάζεται κάτι παραπάνω, σας αφήνω να απολαύσετε τα «μαργαριτάρια» των μαθητών μου!...

De profundis (Εκ Βαθέων) ή Πέντε Χρόνια «Αντιαιρετικός»!

    Τετάρτη ήταν – όπως και φέτος – η 19^η Δεκεμβρίου, όταν με την βοήθεια του εκλεκτού φίλου Κώστα Βαλτινού δημιουργούνταν ο «Αντιαιρετικός» και ξεκινούσε το μακρύ ταξίδι του, όπως τελικά αποδείχτηκε αφού ήδη έχουν παρέλθει πέντε χρόνια, στο χώρο του διαδικτύου. Είχαν προηγηθεί κάποιες απόπειρες ιστοσελίδων με τη συνδρομή του επιστήθιου φίλου μας και συναδέλφου Απόστολου Γατή, που όμως δεν ευοδώθηκαν. Σκοπός της δημιουργίας του «Αντιαιρετικού» ήταν η αντιμετώπιση των αιρέσεων, κυρίως των Μαρτύρων του Ιεχωβά και η νηφάλια παρουσίαση θεμάτων της Ορθόδοξης Πίστης...

ΠΟΜΑΚΟΙ: ΠΟΣΟ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ; ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Αρχιμ. Γρηγόριος Κωνσταντίνου

Διδάκτωρ Θεολογίας

             

ΤΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΟΜΑΚΟΥΣ

Οι θρησκευτικές πεποιθήσεις των Πομάκων φέρονται να εμπεριέχουν χριστιανικά στοιχεία[1] τα οποία, και με συγκαλυμμένη μορφή γίνονταν αντιληπτά στο τελετουργικό της λατρείας τους. Πολλοί   μελετητές υποστηρίζουν, πως οι Πομάκοι δεν είναι Ορθόδοξοι μουσουλμάνοι, αλλά ανήκουν στην αδελφότητα των μπεκτασήδων, γεγονός, που δικαιολογεί και την ονομασία που παρουσιάζονται να φέρουν «αλεβίτες- κιζιλμπάσηδες». Η θέση αυτή έχει τις ρίζες της, στην ερμηνεία ιστορικών γεγονότων σχετικά με τη δράση του τάγματος των μπεκτασήδων στα Βαλκάνια και την ερμηνεία θρησκευτικών τελετουργιών και εθίμων των Πομάκων. Αν και δεν παραλείπεται, να αναφερθεί ότι κατά τον εξισλαμισμό των βαλκανικών πληθυσμών, και η προσχώρηση στον μπεκτασισμό δεν αφορούσε όλους τους κατοίκων της Δυτικής Θράκης αλλά κάποια τμήματά του, ωστόσο όμως υπάρχει η αντίληψη της ολικής ταύτισης των Πομάκων με την αδελφότητα των μπεκτασήδων.

Στους εξισλαμισμένους Πομάκους συναντάμε αρκετά χριστιανικά στοιχεία, που αποδεικνύουν το χριστιανικό τους παρελθόν και που εκδηλώνονται στην προσωπική τους ζωή, όπως το σταύρωμα του βρέφους στην κούνια προτού κοιμηθεί, αλλά και της ζύμης, προκειμένου να φουσκώσει καλά και να ψηθεί κατόπιν, ούτως ώστε να γίνει ένα εύγευστο και χορταστικό καρβέλι. Το ψωμί θεωρείται για τους Πομάκους, η βασικότερη τροφή που στηρίζει τον άνθρωπο στον καθημερινό μόχθο για την επιβίωση...

ΠΟΜΑΚΟΙ: ΠΟΣΟ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ;ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

Αρχιμ. Γρηγόριος Κωνσταντίνου

Διδάκτωρ Θεολογίας

Η δυτική Θράκη είναι ένας χώρος στον οποίο συναντά κανείς  χριστιανούς και μουσουλμάνους[1]. Οι δεύτεροι προέρχονται από Τούρκους αλλά και εξισλαμισμένους λαούς της περιοχής. Μια τέτοια ξεχωριστή ομάδα που κατοικεί στη Ροδόπη είναι οι Πομάκοι[2].

Μετά τον καθορισμό των συνόρων ανάμεσα στην Ελλάδα, την Βουλγαρία και την Τουρκία, οι Πομάκοι μοιράστηκαν στις δύο πρώτες χώρες. Από την άποψη της εθνικής συνείδησης, έγιναν αντικείμενο διεκδίκησης και των τριών κρατών. Η κάθε μία χώρα, άλλη λιγότερο και άλλη περισσότερο, προσπαθεί να αποδείξει τη συγγένειά της με τους Πομάκους.

Η επιστημονική έρευνα των Πομάκων και η έλλειψη επαρκών ιστορικών δεδομένων γι’ αυτούς καθιστούν εξαιρετικά δύσκολο τον προσδιορισμό της προέλευσής τους. Κάποια από τα ιδιαίτερα στοιχεία τους, ομοιάζουν με αντίστοιχα ελληνικά[3]...

« 25η ΜΑΡΤΙΟΥ 1821 »

Υπό του Γεωργίου Δημ. Αποστόλου θεολόγου, Δ/ντή Γεν. Λυκείου Αταλάντης

    Διπλή είναι η σημερινή γιορτή, που μας γεμίζει χαρά μεγάλη.

   Κατά πρώτον είναι η ημέρα του Ευαγγελισμού της Υπεραγίας Θεοτόκου κατά την οποία ο Αρχάγγελος Γαβριήλ ως «Άγγελος Πρωτοστάτης» απευθυνόμενος προς την Υπερευλογημένη Μαριάμ της λέγει: «Χαίρε Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά Σου και ευλογημένη συ εν γυναιξί…», φέρνοντας το χαρμόσυνο μήνυμα της πνευματικής ελευθερίας και της σωτηρίας του ξεπεσμένου ανθρώπου δια της Ενσαρκώσεως του Υιού του Θεού, γεγονός που προσδοκούσε όλος ο κόσμος.

   Η «τιμιωτέρα των Χερουβείμ και ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ» πραγματοποιεί εκείνο που δεν μπόρεσε να κάνει η Εύα με την παρακοή της.

   Αυτός είναι ο πιο ευχάριστος Ευαγγελισμός της ανθρωπότητας με τον οποίο άλλαξε η ροή της ανθρώπινης ιστορίας.

   Ο Ιησούς Χριστός, λοιπόν, γίνεται ο λυτρωτής κι ελευθερωτής του γένους των ανθρώπων φέρνοντας την  αγάπη, την χαρά και την ελπίδα.

   Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του Γάλλου συγγραφέα και διπλωμάτη Σατομπριάν Φρανσουά Ρενέ (1768-1848), ο οποίος θέλοντας να περιγράψει την αθλιότητα της τότε εποχής, γράφει:«Χριστέ αν αργούσες έστω και για λίγο να έλθεις, δεν θα έβρισκες παρά μόνο το πτώμα της κοινωνίας».

   Και κατά δεύτερο λόγο είναι η ημέρα του Ευαγγελισμού του σκλαβωμένου έθνους των Ελλήνων που έφερε την Παλιγγενεσίας του 1821, χαρίζοντας την ελευθερία του μετά από 400 χρόνια σκλαβιάς, από τότε που η «Πόλις Εάλω» κατά την αποφράδα εκείνη ημέρα της 29^ης Μαΐου  1453. Ημέρα κατά την οποία δύο χιλιάδες στρατιώτες μεταξύ των οποίων και ο Αυτοκράτορας Κων/νος ΙΑ΄ ο Παλαιολόγος έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι υπέρ Πίστεως και Πατρίδος.

ΕΙΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΧΑΤΖΗ ΧΑΛΙΛ ΕΦΕΝΤΗ

Όσο υπάρχουν ψυχές σαν τον Χατζή Χαλίλ εφέντη το «παιχνίδι» για την ανθρωπότητα δεν έχει χαθεί και η φλόγα «της αγάπης προς τον εχθρό» θα παραμένει άσβεστη.

«Δεν θα μπει στην βασιλεία των ουρανών καθένας που μου λέει “Κύριε, Κύριε ” αλλά εκείνος που κάνει το θέλημα του Πατέρα μου του επουρανίου. Πολλοί θα μου πουν εκείνη την ημέρα “Κύριε, Κύριε δεν προφητεύσαμε στο όνομά σου και στο όνομά σου δεν βγάλαμε δαιμόνια και στο όνομά σου δεν κάναμε πολλά θαύματα; ” Και τότε θα τους ομολογήσω, “Ποτέ δεν σας γνώρισα, φύγετε από εμένα εσείς οι εργάτες της ανομίας ”.» Κατά Ματθαίο Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 7, στίχοι 21 – 23.

Τα επαναστατικά αυτά λόγια του Χριστού με τα οποία καταδικάζει κάθε απόπειρα αποκλειστικότητας της Χριστιανικής πίστης, γεγονός που δυστυχώς παρατηρείται σε πολλούς πιστούς ανά τους αιώνες, μας ήρθαν στο νου καθώς πλησιάζει η ημέρα της 25ης Μαρτίου, ημέρα που είθισται να εορτάζεται η Παλιγγενεσία του Έθνους μας.

Σκεφτήκαμε λοιπόν το σημερινό μας άρθρο – που πιθανόν σε πολλούς θα φανεί προκλητικό - να το αφιερώσουμε σε ένα άγνωστο πρόσωπο της εποχής εκείνης, στο οποίο όμως χρωστάμε κατά πολύ την ύπαρξή μας. Ένα πρόσωπο που κάθε άλλο παρά Χριστιανός ήταν – με την στενή έννοια του όρου – αποδείχτηκε όμως με την ηρωϊκή πράξη του και το μαρτυρικό του θάνατο πιο Χριστιανός από πολλούς από εμάς σήμερα οι οποίοι αυτάρεσκα δηλώνουμε Χριστιανοί.

Το άρθρο μας αυτό ας αποτελέσει ένα είδος μνημοσύνου προς αυτόν και μεγίστης τιμής προς το πρόσωπό του, κάτι που δεν αξιώθηκε να κάνει ποτέ το Ελληνικό κράτος. Για τον απλό λόγο πως δεν συμφέρει την καθεστηκυία νοοτροπία και τον φανατισμό της πλέμπας κάθε χώρας – και όχι μόνο της Ελλάδας – να τιμάται ένα πρόσωπο που ανήκει στους προαιώνιους εχθρούς.