Αν κανείς προσέξει τους τίτλους μόνο των διαλέξεων της Μαρίας Ευθυμίου, της δημοφιλέστερης Ελληνίδας καθηγήτριας Ιστορίας, θα δει ότι αν και άθρησκη, χρησιμοποιεί τη θρησκεία ως το βασικό κλειδί για να παρουσιάσει έναν πολιτισμό. Ως εκ τούτου, θεωρώ ότι ο καθένας οφείλει να γνωρίζει τα βασικά, έστω της θρησκείας του χώρου του...
Του Νικολάου Ποθητού
Επειδή λίγο πριν κλείσω τα πρώτα «-άντα» μου, δηλαδή λίγο πριν γίνω τριάντα χρονών, μπορεί να θεωρούμαι ακόμα νέος, σκέφτηκα να αφήσω ένα σημείωμα σε όλους και όλες από τη γενιά μου και τους νεότερους, γιατί ακόμα νομίζω ότι μπορώ να τους μιλάω πρόσωπο με πρόσωπο, δίχως να υπάρχει κάποιο χάσμα και χωρίς να βρίσκομαι σε πλεονεκτική ή απολογητική θέση απέναντί τους.
Δεν έχω διάθεση ούτε σκοπό να κάνω «κήρυγμα», ούτε να συμβουλέψω κανέναν με το ύφος του «μεγάλου αδερφού». Σε έναν κόσμο όπου όλοι έχουμε άποψη για όλα, όπου υπάρχει πολλή θεωρία και λίγη έως καθόλου πράξη και βίωμα, μάλλον θα ήταν καλύτερο απλά να σιωπήσω. Ωστόσο εκτιμώ την παραχώρηση αυτού του σημαντικού βήματος και θα προσπαθήσω να ανοίξω έναν φιλικό διάλογο.
Στην εποχή της σύγχυσης που ζούμε, κάθε φορά που βρισκόμαστε μπροστά σε κάποιο νέο τεχνολογικό επίτευγμα, αντιδρούμε σπασμωδικά: πολλοί από εμάς φοβόμαστε τους νεοτερισμούς που απειλούν τις παραδόσεις μας, ενώ κάποιοι άλλοι από εμάς τρέχουμε να αγοράσουμε όποια καινούργια μικροσυσκευή λανσαριστεί στην αγορά.
Γενικά, αυτό που τελικά συμβαίνει είναι ότι τα ίδια γεγονότα μάς προσπερνούν, αφού η αφομοίωση ή η απόρριψη από την κοινωνία μίας δυνατότητας που μας προσφέρει η τεχνολογία είναι κάτι που γίνεται σχεδόν ανεξέλεγκτα. Κάτι τέτοιο αναμένεται να συμβεί και με την Τεχνητή Νοημοσύνη [1], για την οποία θα μιλήσουμε σε αυτό το άρθρο.
