Η μάχη στον ποταμό Φρίγιδο. Μια μάχη μεταξύ Χριστιανών και Εθνικών (ειδωλολατρών)

 

Η μάχη στον ποταμό Φρίγιδο, Πηγή εικόνας: ptisidiastima.com

Το μοιραίο πλήγμα, ωστόσο, καταφέρθηκε στις αρχαίες λατρείες με αφορμή τα νέα πολιτικά προβλήματα που προέκυψαν στη Δύση: Ο Βαλεντιανός Β΄ δεν ήταν παρά ένα ανδρείκελο στα χέρια του στρατιωτικού διοικητή Αρβογάστη, φραγκικής καταγωγής και δεδηλωμένου Εθνικού (κάτι που δεν τον εμπόδιζε να κομπάζει για την οικειότητά του με τον Χριστιανό επίσκοπο Μεδιολάνων Αμβρόσιο). Όταν ο Βαλεντιανός αποφάσισε να ξεφορτωθεί τον ενοχλητικό αρχιστράτηγό του, ο Αρβογάστης έσκισε, μπροστά στα μάτια του αυτοκράτορα, την επιστολή της απόλυσης που είχε μόλις παραλάβει από τον τελευταίο...

Επιστολή του Ιουλιανού του “Παραβάτη”, στον αρχιερέα της Γαλατίας Αρσάκιο, για την υπεροχή των Χριστιανών έναντι των ειδωλολατρών

«Ο Ελληνισμός (σ.σ. εννοεί την ειδωλολατρία) μέχρι τώρα δεν προοδεύει σύμφωνα με τις δυνατότητές του και φταίμε γι’ αυτό εμείς οι ίδιοι που τον ακολουθούμε. Βέβαια η λάμψη και το μεγαλείο των θεών ξεπερνά κάθε προσδοκία και ελπίδα (και μακάρι η Αδράστεια[1] ν’ ακούσει τα λόγια μου με ευμένεια). Μία τόσο μεγάλη μεταβολή σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα, μέχρι πριν λίγο δεν τολμούσε κανείς ούτε να την ευχηθεί. Λοιπόν; Φανταζόμαστε ότι αρκούν αυτά;...

Ο ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ Ο «ΠΑΡΑΒΑΤΗΣ» ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟ; ΤΙ ΛΕΝΕ ΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΠΗΓΕΣ ΠΕΡΙ ΑΥΤΟΥ;

Ο Ιουλιανός σε χρυσό νόμισμα (σόλιδος)

Στις 26 Ιουνίου του 363 μ.Χ. ο Ιουλιανός πολεμώντας εναντίον των Περσών στη πρώτη γραμμή, τραυματίζεται θανάσιμα και μετά από κάποιες ώρες πεθαίνει.

Τον θάνατό του πολλοί τον απέδωσαν σε Χριστιανικό χέρι, επειδή ο Ιουλιανός είχε επαναφέρει την Εθνική (ειδωλολατρική) θρησκεία αντί του Χριστιανισμού, γι’ αυτό και αποκαλείται από τους Χριστιανούς και «Παραβάτης». Πριν όμως δούμε, ποιος εισήγαγε πρώτος την ιδέα αυτή περί δολοφονίας του Ιουλιανού από Χριστιανό, ας δούμε κατ’ αρχάς πως περιγράφει τον θανάσιμο τραυματισμό του και τον μετέπειτα θάνατό του ο προσωπικός βιογράφος και κορυφαίος κατά πολλούς για την αντικειμενικότητά του ιστορικός Αμμιανός Μαρκελίνος, ο οποίος συμμετείχε και ο ίδιος στην εκστρατεία κατά των Περσών και ήταν παρών σε όλα τα γεγονότα που αφηγείται:

«ΧΧV.3: Όπου ο αυτοκράτορας χωρίς να φορά τον θώρακά του όρμησε στην μάχη για να απωθήσει τους Πέρσες που μας πίεζαν από όλες τις μεριές, τραυματίστηκε από λόγχη και μεταφέρθηκε στη σκηνή του. Εκεί απευθύνεται στους γύρω του και αφού πίνει ένα ποτήρι δροσερό νερό, πεθαίνει...

Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ

Οι περισσότεροι που ακούνε για την αρχαία Ελληνική θρησκεία, φέρνουν αμέσως στο μυαλό τους, τους δώδεκα θεούς του Ολύμπου, θεωρώντας πως οι αρχαίοι προγονοί μας πίστευαν πάντα σ’ αυτούς. Μία ακόμη αντίληψη που έχουν, επηρεασμένοι από τη θρησκεία του Χριστιανισμού, είναι πως η αρχαία Ελληνική θρησκεία ήταν ενιαία και είχε ένα ενιαίο δόγμα. Βέβαια τίποτα από τα παραπάνω δεν ισχύει. Ούτε ενιαία υπήρξε ποτέ, ούτε η θρησκεία του Δωδεκάθεου ήταν εξ υπαρχής. Ο πρώτος βωμός ο οποίος αφιερώνεται  στους δώδεκα θεούς, εμφανίζεται μόλις τον 6^ο αιώνα π.Χ. στην Αθήνα από τον Πεισίστρατο τον εγγονό του τυράννου: «Πεισίστρατος ο γιος του τυράννου Ιππίου, ο οποίος είχε το όνομα του παππού του, αφιέρωσε όταν ήταν άρχοντας βωμό στους δώδεκα θεούς στην αγορά» Θουκυδίδης, Ιστορίαι ΣΤ΄ 54.6 – 7...

ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ Η ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ;

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

     

Πηγή εικόνας, http://proionta-tis-fisis.blogspot.com

    Χωρίς αμφιβολία οι αρχαίοι μας πρόγονοι υπήρξαν ξεχωριστός λαός του αρχαίου κόσμου. Δημιούργησαν έναν ανεπανάληπτο πολιτισμό, ο οποίος προκαλεί το θαυμασμό όλων των ανθρώπων, όλων των εποχών. Κανένας τομέας του ανθρωπίνου πνεύματος, της επιστήμης και της ευγενούς δραστηριότητας δεν έμεινε έξω από την καλλιέργεια των σοφών Ελλήνων. Κανένας, εκτός από έναν, τη θρησκεία! Αυτή κατά τρόπο παράδοξο και ανεξήγητο, συγκρινόμενη με τα άλλα επιτεύγματα του αρχαιοελληνικού θαύματος, παρέμεινε χονδροειδής ειδωλολατρική πίστη, γεμάτη αστειότητες, ανηθικότητες και αθλιότητες, πραγματικά ασυμβίβαστη με το κατά τα άλλα καλλιεργημένο πνεύμα των προγόνων μας. Ο συγγραφέας Ν. Βασιλειάδης τόνισε πως «Η θρησκευτική αθλιότης των προγόνων μας ήρχετο εις τρομεράν αντίφασιν με το μεγαλείον, το οποίον παρουσίαζον η φιλοσοφία, η τέχνη και η ποίηση των αρχαίων Ελλήνων» (Ν. Βασιλειάδη, Ο Ανθρωπισμός του Χριστιανισμού, Αθήναι 1986, σελ.85)...

Η ΚΑΤΑΞΙΩΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ  Θεολόγου – Καθηγητού

Πηγή φωτογραφίας http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr

       Η πνευματική σύγχυση στην εποχή μας είναι πια γεγονός. Κυρίαρχες ιδεολογίες κατέρρευσαν και άλλες καινοφανείς ήρθαν στο προσκήνιο. Επίσης περιθωριακές πίστεις πρωτογόνων θρησκευτικών ρευμάτων και θρησκειών άρχισαν να γίνονται αποδεκτές από ευρύτατα κοινωνικά στρώματα.

       Μια από αυτές τις περίεργες καινοφανείς ιδεολογίες είναι και η γνωστή πλέον «ελληνολατρία», η οποία εκδηλώνεται ως δήθεν επιστροφή και καλλιέργεια του αρχαιοελληνικού πολιτισμού με παράλληλη νεκρανάσταση της αρχαιοελληνικής ειδωλολατρίας ως επιστροφή στην «ελληνική θρησκεία η οποία δημιούργησε τον πιο λαμπρό πολιτισμό και φώτισε ολόκληρη την ανθρωπότητα», όπως διαδίδουν οι «ελληνολάτρες» πιστοί της, λες και εμείς οι μη παγανιστές δεν είμαστε έλληνες και δεν αγαπάμε τον ελληνικό πολιτισμό!...

ΤΟ ΔΕΛΦΙΚΟ «ΙΕΡΟ» ΚΑΙ Η ΕΙΔΕΧΘΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΙΣΩΠΟΥ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

         Όταν λέμε  ότι η αρχαιοελληνική παγανιστική θρησκεία ήταν αταίριαστη και ανάξια θρησκεία για τους λαμπρούς προγόνους μας και πως η αρχαιοελληνική κοινωνία δεινοπαθούσε και συνθλίβονταν από τις συμπληγάδες της, μπορούμε να το αποδείξουμε ανά πάσα στιγμή από τα απειράριθμα εγκλήματά της κατά των Ελλήνων. Το πολυποίκιλο αυτό θρησκευτικό μόρφωμα, ήταν η θανατηφόρα νόσος στο σώμα του Ελληνισμού, η οποία τον σκότωνε αργά και σταθερά από το απώτερο παρελθόν, ως την εκπνοή του αρχαίου κόσμου. Δεν είναι τυχαίο ότι ο αρχαίος Ελληνισμός ξεψυχούσε στους ύστερους χρόνους, μαζί με τη μοιραία θρησκεία του. Είναι ολοφάνερο πως η αρχαία θρησκεία συμπαρέσυρε στον τάφο της και τον Ελληνισμό, μαζί με τον πολιτισμό του και την ιστορία του! Είναι επίσης αποδεδειγμένο περίτρανα πως ο ημιθανής Ελληνισμός διασώθηκε από τον Χριστιανισμό, νεκραναστήθηκε στην κυριολεξία, ενώ η αρχαία θρησκεία εξέπνευσε οριστικά στα πρωτοχριστιανικά χρόνια, κάτω από το βάρος του πρωτογονισμού και των εγκλημάτων της!...

Η ΜΑΓΕΙΑ ΚΑΙ Η ΑΓΥΡΤΕΙΑ ΒΑΣΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

        Είναι πια αναμφισβήτητο γεγονός πως η αρχαιοελληνική παγανιστική θρησκεία, με τις άπειρες εκδοχές και μορφές της, υπήρξε ένα συνονθύλευμα πρωτόγονων θρησκευτικών πίστεων και πρακτικών, τα οποία συνέθεταν ένα απίστευτο σύνολο δεισιδαιμονίας και σκοταδισμού. Βεβαίως η επιστημονική ανάλυση και η εκπεφρασμένη αλήθεια προσκρούει στην ντόπια και ξένη αρχαιολαγνεία, η οποία στο όνομα μιας παράξενης και ανεξήγητης «λατρείας» της αρχαιότητας χαρακτηρίζει την αρχαιοελληνική θρησκεία ως δήθεν «λαμπρή» θρησκεία, «παράγων πολιτισμού», «απαύγασμα υψηλής πνευματικής συλλήψεως» και άλλα παρόμοια βαρύγδουπα λόγια, στερημένα νοήματος και ξεκομμένα από την επιστημονική αλήθεια.

     Με τη σύντομη αυτή εργασία μας θέλουμε να δώσουμε μια ηχηρή απάντηση σε όλους τους παραχαράκτες της ιστορίας, παραθέτοντας λίγα στοιχεία για την άσκηση της μαγείας και της αγυρτείας από τους παράγοντες της αρχαίας θρησκείας, αρκετά όμως να δώσουν μια σαφή εικόνα του απίστευτου πρωτογονισμού της, του σκοταδιστικού ερέβους και της δεισιδαιμονίας, τα οποία την συνέθεταν.  

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΟΙ «ΝΕΚΡΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ» ΤΩΝ ΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΩΝ «ΘΕΟΤΗΤΩΝ»

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

         Η ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού αποτελεί για όλους τους πιστούς Του το πιο χαρμόσυνο και ελπιδοφόρο γεγονός της ανθρώπινης ιστορίας, διότι είναι η μεγαλύτερη νίκη όλων των εποχών κατά του εχθίστου εχθρού του ανθρώπου, του τυραννικού Άδη και του πικρού θανάτου. Ο δικός Του θάνατος έγινε ο θάνατος του θανάτου μας! Αυτή ακριβώς η συνειδητοποίηση μας κάνει να σκιρτούμε από άρρητη αγαλλίαση και να πανηγυρίζουμε λαμπρά την «βασιλίδα και κυρία» εορτή, κατά τον ιερό και θεσπέσιο υμνογράφο του Πάσχα...

Ο ΝΕΟΪΟΥΛΙΑΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ «ΝΕΑΣ ΥΔΡΟΧΟΪΚΗΣ ΕΠΟΧΗΣ»

ΛΑΜΠΡΟΥ ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Νόμισμα με την μορφή του Ιουλιανού του «παραβάτη»

       Εδώ και περισσότερες από δύο δεκαετίες αναβίωσε στο δύσμοιρο τόπο μας μια νέα μορφή αντιχριστιανικής πολεμικής δίνης. Ακούει στο όνομα «αρχαιολατρία» και έχει όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα παλαιοτέρων αντιχριστιανικών πρακτικών. Το σύγχρονο «αρχαιολατρικό» κίνημα συνεχίζει με την ίδια ή και σφοδρότερη ορμή τον πόλεμο κατά της Εκκλησίας του Χριστού, όπως έκανε στο παρελθόν, χωρίς αποτέλεσμα, ο αθεϊστικός ορθολογισμός, ο μαρξισμός, ο μηδενισμός και γενικά η υλιστική ιδεολογία...

ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ: ΑΣΠΟΝΔΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΚΑΙ ΑΝΕΛΕΗΤΟΣ ΔΙΩΚΤΗΣ ΤΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ!

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

       

Η δίκη του Σωκράτη

       Ζούμε δυστυχώς στην εποχή της απόλυτης πνευματικής σύγχυσης, της οποίας  μια από τις κυριότερες εκφάνσεις της είναι η πρωτοφανής και χυδαία παραχάραξη της ιστορίας. Προκειμένου να στηριχτούν και να διαδοθούν τα αποκρυφιστικά διδάγματα της διαβόητης «Νέας Εποχής του Υδροχόου» επιχειρείται μια άνευ προηγουμένου διαστρέβλωση των ιστορικών γεγονότων του παρελθόντος, όπου παρουσιάζεται η όποια θρησκευτική και πνευματική σαθρότητα και πρωτογονισμός, ως «φωτεινό ορόσημο», ως «πολιτισμικό επίτευγμα», ως «επιστημονική πρόοδος» κλπ. Την πρωτοπορία στην ιστορική παραχάραξη κατέχουν οι αρχαίες παγανιστικές θρησκείες, σε παγκόσμιο επίπεδο, των οποίων παραβλέπεται το σκοτεινό και αποτρόπαιο παρελθόν, και παρουσιάζονται ως «λαμπρές θρησκείες», που «κατάργησε δια της βίας ο Χριστιανισμός προκειμένου να εδραιωθεί ο ίδιος και να φέρει το πνευματικό σκοτάδι και τη δυστυχία στην ανθρωπότητα»! Τόσο απλά! ....

Η αποθέωση των Ρωμαίων Αυτοκρατόρων και η σύνδεση της με την Αυτοκρατορική λατρεία στον Παγανιστικό Κόσμο

Του συνεργάτη μας Ιγνατίου Ε. Γ.

Ήδη από τα τέλη του 1ου αι. π.Χ., παρατηρείται μία επέκταση του φαινομένου του θρησκευτικού συγκρητισμού, που ουσιαστικά επέτρεψε τη συνάντηση και σταδιακή συγχώνευση της επίσημης ρωμαϊκής θρησκείας με την ελληνική και τις άλλες ελληνιστικές λατρείες της Ανατολής. Με τη μορφή αυτή διαδόθηκε και επικράτησε σ' ολόκληρη την αυτοκρατορία. Ωστόσο σε κάθε πόλη και ασφαλώς και στην ίδια τη Ρώμη διατηρούνταν στο ακέραιο οι ιδιαίτερες τοπικές θρησκευτικές παραδόσεις.

Όμως, το πάγιο αίτημα για ομοιογένεια, ενότητα και ισχυρή κεντρική εξουσία στο εσωτερικό της αυτοκρατορίας, οδήγησε τον Οκταβιανό Αύγουστο το 27 π.Χ. στο να ζητήσει και να λάβει τον τίτλο του «Augustus-Αυγούστου (Σεβαστού)» και «Princeps». Ο τίτλος του Αύγουστου είχε περισσότερο θρησκευτικό χαρακτήρα παρά πολιτικό και ο Οκταβιανός τον προέκρινε από το επίθετο «Romulus» που είχε μέχρι τότε, θέλοντας να εμφανιστεί ως εκείνος που αναδιοργάνωσε το Ρωμαϊκό κράτος. Ο τίτλος Princeps, δήλωνε τον πρώτο στην ιεραρχία.

Ζήτησε επίσης να αναγνωρισθεί ο Ιούλιος Καίσαρας ως θεός («divus») και να συγκροτηθεί προς τιμήν του ιδιαίτερο Ιερατείο. Ο ίδιος έλαβε τον τίτλο «Jmperator Caesar divi filius». Αυτή η κίνηση, να καθιερωθεί η μετά θάνατον λατρεία του Ρωμαίου αυτοκράτορα, ουσιαστικά εξυπηρετούσε πολιτικούς λόγους, αφού κύριο μέλημα ήταν η ανάγκη να ενισχυθεί η εικόνα του ηγεμόνα στους Ρωμαίους πολίτες, γι' αυτό και πολύ γρήγορα προσέλαβε οικουμενικό χαρακτήρα. Ο λαός υιοθέτησε την απονομή ιδιαίτερων τιμών και λατρείας στον αυτοκράτορα....

Η ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΗΤΑΝ ΕΙΣΑΓΟΜΕΝΗ!

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ

Θεολόγου - Καθηγητού

(Ιστορική και κριτική μελέτη)

                                           

       Το πολυποίκιλο και ποικιλόμορφο κίνημα των λεγομένων «αρχαιολατρών», αποτελεί σήμερα μια μεγάλη πολεμική πρόκληση κατά της Εκκλησίας μας και κατά του συνόλου σχεδόν του πιστού ορθοδόξου λαού μας. Τα δεκάδες περιοδικά τους, που κυκλοφορούν σε όλη την Ελλάδα, οι τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές τους συνεντεύξεις και εκπομπές, και οι δαιδαλώδεις ιστοσελίδες τους στο διαδίκτυο, βρίθουν ανείπωτων συκοφαντιών, χυδαίων ύβρεων και απαράδεκτων απειλών κατά της Εκκλησίας μας, ημών των χριστιανών και γενικότερα κατά του Χριστιανισμού, σε τέτοιο βαθμό, ώστε έχουν ξεπεραστεί τα όρια της ευπρέπειας και αγγίζουν τα όρια της εισαγγελικής παρέμβασης! Αρκετές φορές το περιοδικό «Διάλογος» έχει φιλοξενήσει σχετικά άρθρα, τα οποία αναφερόταν στο υβρεολόγιο, τη λασπολογία, την επιστημονική και ιστορική  κακοποίηση και τις απειλές...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΟ ΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΜΟ ΣΤΟΝ ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΟ ΦΟΝΤΑΜΕΝΤΑΛΙΣΜΟ

 

ΛΑΜΠΡΟΥ ΣΚΟΝΤΖΟΥ

Καθηγητή - Θεολόγου

      

       Η Εκκλησία του Χριστού ιδρύθηκε από τον Θείο Ιδρυτή Της για να επιτελεί στον κόσμο τη σωστική αποστολή Της. Να είναι το νοητό πλοίο, το οποίο θα διασώζει από τον κλύδωνα του διαβόλου και τον καταποντισμό της αμαρτίας όσα ανθρώπινα πρόσωπα επιθυμούν να σωθούν και να οδηγηθούν με ασφάλεια στη σωτηρία και την αιώνια ζωή. Γι’ αυτήν ακριβώς την επί γης αποστολή Της ο κόσμος, ο οποίος «εν τω πονηρώ κείται» (Α΄Ιωάν.5,19), όχι μόνο αντιστέκεται στη σωστική διαδικασία Της, αλλά στέκεται, απ’ αρχής, απόλυτα εχθρική απέναντί Της. Η αγία μας Εκκλησία πορεύεται στο χρόνο πάντοτε διωκόμενη από τον αρχέκακο και τα επί γης όργανά του, οι οποίοι επιδιώκουν να ματαιώσουν το σχέδιο της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους και ολοκλήρου της δημιουργίας...

ΠΡΟΣ ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΣ: ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΚΡΕΜΑΣΜΕΝΟΥ ΔΕΝ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΣΚΟΙΝΙ!

Όταν στην δεκαετία του ’80 έπεσε το Κομμουνιστικό καθεστώς της Σοβιετικής Ένωσης συμπαρασύροντας μαζί του και τα ομοειδή καθεστώτα στις άλλες Κομμουνιστικές χώρες που απάρτιζαν το λεγόμενο «Ανατολικό μπλοκ», πολλοί Έλληνες συνοδοιπόροι τους ή συμπαθούντες ιδεολογικά τα καθεστώτα αυτά έπαθαν όχι μόνο ιδεολογικό σοκ αλλά έμειναν και υπαρξιακά μετέωροι αφού πλέον το κυριότερο μέρος της ζωής τους έχασε το νόημά της. Το υπαρξιακό όμως αυτό κενό έπρεπε να καλυφτεί γρήγορα γιατί ως γνωστόν ο άνθρωπος δεν μπορεί να επιβιώσει ζώντας χωρίς νόημα στη ζωή του. Γι’ αυτό άλλοι από αυτούς στράφηκαν προς την Εκκλησία, αφού πλέον στο Κολωνάκι και στον πέριξ καλλιτεχνικό κόσμο είχε γίνει «μόδα» η «Νεορθοδοξία»! και στη θέση του κομματικού καθοδηγητή έβαλαν τον πνευματικό, από τον οποίο περίμεναν να τους πει, μέχρι και τι χρώμα αμάξι να διαλέξουν, και άλλοι – κινούμενοι από αντικληρικό και αντιχριστιανικό πνεύμα – στράφηκαν στο καινούργιο «φρούτο» της εποχής που είχε αρχίσει δειλά – δειλά να εμφανίζεται και δεν ήταν άλλο από την επαναφορά της ειδωλολατρίας και της πίστης στους 12 θεούς του Ολύμπου.[1]...

Η ΕΠΙΝΟΗΣΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΨΕΥΤΟΘΕΩΝ, Ο ΜΟΝΟΘΕΪΣΜΟΣ ΤΩΝ ΦΙΛΟΣΟΦΩΝ ΚΑΙ Η ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΘΕΪΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ

του Αγγελιοφόρου

Σε αυτό το άρθρο μας, θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στους νεοπαγανιστές στο αν οι αρχαίοι φιλόσοφοι  δέχονταν τα παραμύθια περί πολυθεΐας όπως πρέσβευε η αρχαία εθνική θρησκεία, αν εξασκούσαν στην εθνική θρησκεία ειδωλολατρία και κατ’ επέκταση στα ψευδή επιχειρήματά των αιρετικών Προτεσταντών περί δήθεν συνέχειας της  ειδωλολατρίας στην Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού. Θα δούμε τις θέσεις των πολυθεϊστών και θα τις συγκρίνουμε με τις θέσεις τις Εκκλησίας, όπως τις εξέφρασαν οι άγιοι και φωτισμένοι άνθρωποι του Θεού. Για άλλη μια φορά θα διαπιστώσουμε ότι τόσο οι μεν όσο και οι δε, προκειμένου να συκοφαντήσουν (ο καθένας για τους λόγους τους), πέφτουν σε ατοπήματα που τους αποδεικνύουν κενούς και ημιμαθείς. Το άρθρο αποτελείται από τέσσερις θεματικές ενότητες. Στην πρώτη ενότητα θα δούμε πως επινοήθηκαν οι αρχαίοι ψευτοθεοί, στην δεύτερη θα αναφερθούμε στους φιλοσόφους που είχαν μονοθεϊστικές τάσεις και που αντιτάχθηκαν στην πολυθεΐα και οι οποίοι διώχτηκαν για τον λόγο αυτό, στην τρίτη θα δούμε τι πρέσβευε ο πολυθεϊσμός για τα αγάλματα, και στην τέταρτη θα δούμε την θέση της Εκκλησίας δια του Μ. Αθανασίου.

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΔΩΔΕΚΑΘΕΪΣΤΗ, ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ

Ο διάλογος που είχαμε ανοίξει με τον οπαδό του Δωδεκαθεϊσμού και τον οποίο μπορεί να βρει ο αναγνώστης στα άρθρα μας «Διάλογος με δωδεκαθεϊστή» και «Διάλογος με δωδεκαθεϊστή, μέρος δεύτερο» κορυφώνεται και ολοκληρώνεται με το τρίτο και τελευταίο μέρος του.

Στην για μία ακόμη φορά νηφάλια – όπως θέλουμε να πιστεύουμε – επιστολή μας, απαντά ο οπαδός του Δωδεκαθεϊσμού με ένα ακατάσχετο υβρεολόγιο – άρθρο που δημοσιεύεται αυτή τη φορά στο δωδεκαθεϊστικό περιοδικό «Διιπετές» και στη διαδικτυακή σελίδα του περιοδικού αποτελεί το κυρίως άρθρο για τον μήνα Ιούνιο του 2006 ( τεύχος 59). Επίσης στέλνει ανακοίνωση στο τοπικό έντυπο της πόλης μας, το οποίο επί ημέρες πληροφορεί το αναγνωστικό κοινό του, για το που μπορεί να διαβάσει κάποιος το άρθρο του οπαδού του Δωδεκαθεϊσμού. Ο τίτλος του άρθρου είναι «Μια επιστολή που …. έσπασε αντοχές». Στην επιστολή αυτή έχουμε παρέμβει και έχουμε σημειώσει με έντονα και μπλε γράμματα τις ύβρεις του προς το πρόσωπό μας, με σκοπό, όχι να προκαταλάβουμε τον αναγνώστη, αλλά για να γίνει γνωστό το ποιόν αυτών των ανθρώπων οι οποίοι επαγγέλλονται νέο … ύφος και νέο … ήθος.

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΔΩΔΕΚΑΘΕΪΣΤΗ, ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Ο Πατριάρχης Φώτιος που αγάπησε με πάθος τα Ελληνικά Γράμματα και τον Ελληνικό Πολιτισμό

Στην νηφάλια επιστολή μας, που είχαμε απευθύνει στο οπαδό του Δωδεκαθεϊσμού και που μπορεί να διαβάσει ο αναγνώστης στο «Διάλογος με Δωδεκαθεϊστή», απαντά ο εν λόγω οπαδός του Δωδεκαθεϊσμού, με μία ανεξήγητη επιθετικότητα και με μία προσπάθεια μείωσης της προσωπικότητά μας και του επιστημονικού μας κύρους.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΔΩΔΕΚΑΘΕΪΣΤΗ

Προ ημερών ο κ. Χ. Π. δημοσίευσε στην ανά χείρας εφημερίδα μια κάπως άκομψη «απάντησή» του προς εμένα, με αφορμή προηγούμενη δημοσίευσή μου για την πραγματική προέλευση του εορτασμού του τέλους του χειμερινού ηλιοστασίου που σήμερα παρουσιάζεται σαν «Χριστούγεννα».

Λόγω του άκομψου εκείνης της «απάντησης», δεν θ’ απαντούσα στον κ. Χ. Π. εάν δεν έκρινα ότι κάτι τέτοιο οφείλει να γίνει λόγω του ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος είναι καθηγητής σε Γυμνάσιο της πόλης μας και εκ των πραγμάτων διαμορφώνει συνειδήσεις των αυριανών συμπολιτών μας. Είναι η ευχέρεια του αυτή που τον κάνει στόχο αυστηρότατης κριτικής, όταν μάλιστα ασκεί δημόσια μια ανιστόρητη, διαστρεβλωτική, παραπλανητική και υβριστική ρητορική, προσπαθώντας να υποβιβάσει τον πολιτισμό των προγόνων μας προς χάρη της εξ Ιουδαίας θρησκείας που αυτός ακολουθεί.

Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ ΤΟΥ «ΠΑΡΑΒΑΤΗ» ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟ ΤΟΥ ΕΡΓΟ

ία από τις πιο θυελλώδεις μορφές της Παγκόσμιας Ιστορίας, ένα ακόμα «σημείο αντιλεγόμενο» υπήρξε και ο Ιουλιανός ο «Παραβάτης». Ο Ιουλιανός (332 – 363 μ.Χ.) ήταν ο Βυζαντινός αυτοκράτορας ο οποίος θέλησε να επαναφέρει την Εθνική Θρησκεία (ειδωλολατρία) και γι’ αυτό το λόγο ονομάστηκε από τους Χριστιανούς «Παραβάτης» ή «Αποστάτης».

Για την πράξη του αυτή έχει μυθοποιηθεί από τους απανταχού Εθνικούς (ειδωλολάτρες) και μαζί με την Αλεξανδρινή φιλόσοφο Υπατία, έχουν τρόπο τινά «αγιοποιηθεί».

Επειδή πάμπολλα έχουν ακουστεί και έχουν γραφτεί για τον Ιουλιανό, άλλα θετικά και άλλα αρνητικά, εξαρτάται βέβαια από τη κοσμοθεωρία και τη στάση ζωής του καθενός, το παρόν άρθρο θα τολμήσει να πρωτοτυπήσει στο εξής.

Αν και ο γράφων είναι Χριστιανός Ορθόδοξος, στη διαπραγμάτευση του για τον Ιουλιανό δεν θα επικαλεστεί ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ.Οι πηγές μας όλες θα είναι από το Εθνικό (ειδωλολατρικό) «στρατόπεδο». Έτσι αυτές περιλαμβάνουν το ίδιο το συγγραφικό έργο του Ιουλιανού, τον Εθνικό (ειδωλολάτρη) συγγραφέα και βιογράφο του Ιουλιανού, Αμμιανό Μαρκελίνο, ένα «τέρας» αντικειμενικότητας και εκδόσεις που κάθε άλλο παρά φιλοχριστιανικές μπορούν να χαρακτηριστούν....

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΔΩΔΕΚΑΘΕΪΣΤΗ

Ο Άγιος Ιουστίνος ο Φιλόσοφος και Μάρτυρας. Ο Φιλόσοφος που αν και μετεστράφει στον Χριστιανισμό δεν έπαψε να ασχολείται με την Ελληνική Φιλοσοφία

Με το συγκεκριμένο οπαδό του Δωδεκαθεϊσμού ανταλλάχτηκαν συνολικά έξη (6) επιστολές. Όμως το φως της δημοσιότητας είδαν οι πέντε (5) από αυτές. Αρχικά δημοσιεύεται στις 14 – 1 – 2006, στο τοπικό έντυπο της πόλης μας «Λαμιακός Τύπος», το άρθρο του εν λόγω οπαδού του Δωδεκαθεϊσμού, με τον τίτλο «Ηλιούγεννα».
Στο παραπάνω άρθρο του οπαδού του Δωδεκαθεϊσμού απαντάμε στο ίδιο τοπικό έντυπο της πόλης μας στις 4 – 2 – 2006. Το άρθρο μας, έφερε τον τίτλο «Μια απάντηση στον κ. Ευάγγελο – Απολλώνιο Γκόγκο», έχοντας κατά νου, να ξεκινήσει ένας γόνιμος διάλογος που πιστεύαμε ότι θα ωφελούσε το αναγνωστικό κοινό του συγκεκριμένου τοπικού εντύπου.

Ακολουθεί η παράθεση του άρθρου μας: ...