Πως πρέπει να είναι ο αληθινός επίσκοπος

 

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, ένας αληθινός επίσκοπος

Ο επίσκοπος δεν κάνει προγραμματικές δηλώσεις και δεν κάνει εξαγγελίες έργων. Οι προγραμματικές δηλώσεις και η εξαγγελία έργων είναι καθαρά κοσμική και πιο συγκεκριμένα πολιτικάντικη τακτική, με την οποία οι εξουσιαστές αποκτούν δημοτικότητα, αποκοιμίζουν τον όχλο και στερεώνουν έτσι την εξουσία τους…

Σχέσεις Εκκλησίας – Πολιτείας σε Ελλάδα και Κύπρο ή η γοητεία τής εξουσίας

 

Το κεφάλαιο Σχέσεις Εκκλησίας – Πολιτείας παραμένει ανοικτό από την εποχή των κατακομβών, παρότι έπρεπε να είχε παραμείνει τετελεσμένα κλειστό από καταβολής της Εκκλησίας, βάσει, βέβαια, της σαφούς και απερίφραστης δήλωσης του Θεανθρώπου ιδρυτή της (Ματθ. 22,21· Μάρκ. 12,17 και Λουκ. 20,25)*. Στο πνεύμα της δήλωσης αυτής ενυπάρχει η απαίτηση της ολοκληρωτικής ρήξης ανάμεσα στην πολιτειακή εξουσία και όσα αυτή εκπροσωπεί, και στην Εκκλησία που αλλού στοχεύει και ολότελα αλλιώς μεθοδεύει την πραγματοποίηση του έργου της για άπλωμα τής αμπέλου του χαρμόσυνου μηνύματος της καταλλαγής και της σωτηρίας έως εσχάτου της γης.

Με αφορμή το γεγονός του ιερέα και της 12χρονης …

Η πεποίθηση της εκκλησιαστικής παραδόσεως είναι ότι εκείνος που αμαρτάνει νοσεί και ότι επομένως πρέπει να τύχει ιδιαίτερης φροντίδας και στοργής. Ο Χριστός μας λέει: «“Ελάτε προς εμέ όλοι όσοι είσαστε κουρασμένοι και φορτωμένοι και εγώ θα σας αναπαύσω” (Ματθ. 11,28). Όχι ο τάδε και ο τάδε, αλλά όλοι όσοι κατέχεσθε από φροντίδες, λύπες και αμαρτίες ελάτε, όχι για να σας ζητήσω ευθύνες αλλά για να σας συγχωρήσω τις αμαρτίες σας … Γιατί λέει: “Εγώ θα σας αναπαύσω”. Δεν είπε θα σας σώσω μόνον, αλλά και εκείνο που είναι ανώτερο, ότι θα σας προσφέρω απόλυτη ασφάλεια» Ιωάννου Χρυσοστόμου, Ομιλ. ΛΗ΄, Εις Ματθαίον 2, ΕΠΕ, τόμ. 10, σ. 611.

Το Άγιο Όρος επί της δυναστείας των Μακεδόνων και Κομνηνών

Ο Αθανάσιος ο Αθωνίτης – κατά κόσμον Αβραάμιος – επέφερε διάφορους νεωτερισμούς στις μονές του Αγίου Όρους, όπως λόγου χάρη ανήγειρε οικοδομές αντί των ξύλινων καλυβών που εγκαταβιούσαν οι μοναχοί, άρχισε να καλλιεργεί τη γη, καθώς επίσης και να εκτρέφει ζώα, αντί της μέχρι τότε πρακτικής που ήταν η συντήρηση των ασκητών από τα φυσικά προϊόντα του δάσους...

Τάδε έφη Ρωμανίδης, μέρος δεύτερο

Θυμάμαι όταν ήρθα στην Ελλάδα με καλέσανε να πάω σε κύκλο Αγίας Γραφής και τους διάβασε ένας κάτι, και άρχισαν να λένε: “Εσύ τι λες, τι λέει αυτό το κείμενο;” Και ο καθένας έλεγε την βλακεία του. Φαντασθείτε τώρα, εάν είχαμε ένα βιβλίο χημείας ή χειρουργικής και το διαβάζαμε χωρίς να έχουμε χειρουργό παρόντα ή βιολόγο και να λένε κάτι και να μην έχουν δη ποτέ ένα μικρόβιο, ένα κύτταρο...

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΚΑΤΕΧΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ;

Τις τελευταίες δεκαετίες με την ξέφρενη ανάπτυξη της τεχνολογίας και του διαδικτύου (ίντερνετ), ο διαδικτυακός χώρος γέμισε από άπειρα ιστολόγια κάθε μορφής και περιεχομένου. Εξαίρεση βέβαια δεν μπορούσε να αποτελέσει η θρησκεία, γι’ αυτό και πολλά από αυτά ασχολούνται με ότι έχει σχέση με αυτή. Έτσι ο κάθε πιστός ή μη, καταφεύγοντας σ’ αυτά έχει πλέον την ευχέρεια να πληροφορηθεί για διάφορα θρησκευτικά ζητήματα καθώς επίσης να λύσει και τυχόν απορίες του. Αυτή βέβαια είναι η θετική πλευρά...

Η ΠΡΩΤΗ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ Α΄ΚΑΙ Β΄ΑΙΩΝΑ

Η διοικητική εξέλιξη και οργάνωση της Εκκλησίας της Ελλάδας είχε κατά κάποιον τρόπο «προφητευτεί» και αναγγελθεί από τον Απόστολο των Εθνών Παύλο όταν απευθυνόμενος προς την Εκκλησία της Κορίνθου έγραφε: «Ο Παύλος, απόστολος του Ιησού Χριστού με το θέλημα του Θεού και ο Τιμόθεος ο αδελφός, προς την Εκκλησία του Θεού, η οποία είναι στην Κόρινθο, και προς όλους τους αγίους, που είναι σε ολόκληρη την Αχαΐα˙ χάρις να είναι σ’ εσάς και ειρήνη από τον Θεό τον Πατέρα μας και από τον Κύριον Ιησούν Χριστόν» 2 Κορινθίους 1:1. Η υπό του Παύλου λοιπόν προσδιορισθείσα εξέλιξη της διοικήσεως της Εκκλησίας της Ελλάδας παίρνει συγκεκριμένη μορφή από τα μέσα του 2^ου μ.Χ. αιώνα, όταν η Κόρινθος εξακολουθεί να αποτελεί το κέντρο όχι μόνο της πολιτικής διοικήσεως της Αχαΐας, αλλά και της διαδόσεως και εξάπλωσης του Χριστιανισμού στην κυρίως Ελλάδα...

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ: Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΑΠΕΙΛΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΣ ΜΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Ζούμε σε καιρούς πρωτόγνωρους και αποκαλυπτικούς. Σε εποχή πλήρους πνευματικής σύγχυσης και κατάπτωσης. Σε καιρούς κατάρρευσης των παραδεδομένων αληθειών και την ανάδυση ενός αφάνταστου συγκρητισμού, όπου η αλήθεια αναμιγνύεται με την πλάνη, ώστε να μην υπάρχει πλέον αντικειμενική αλήθεια. Το γεγονός αυτό έχει μεγάλη σημασία για μας τους πιστούς Ορθόδοξους Χριστιανούς, διότι η αλήθεια είναι για την πίστη μας, όχι μια αφηρημένη έννοια, η οποία υπόκειται σε κρίση και αλλαγές, αλλά ένσαρκη στο θεανδρικό πρόσωπο του Λυτρωτή μας Χριστού, την οποία διασώζει εν Πνεύματι Αγίω, η Εκκλησία μας (Ιωάν. 14:6). Και όταν λέμε Εκκλησία εννοούμε, την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, την Ορθόδοξη, η οποία μένει πιστή στην πίστη των αγίων Πατέρων...

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΩΣ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΚΑΙ ΩΣ ΣΩΤΗΡΙΑ: ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ «ΣΚΑΝΔΑΛΟ»

Ο π. Φιλόθεος Φάρος είχε την τύχη μετά τις σπουδές του στις Πολιτικές Επιστήμες στην Πάντειο Σχολή, στα Νομικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, στη Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στη Ποιμαντική Ψυχολογία στις Η.Π.Α. και την χειροτονία του ως διακόνου και πρεσβυτέρου το 1962, να υπηρετήσει ως εφημέριος στις Η.Π.Α. Έτσι του δόθηκε η δυνατότητα να ξεφύγει από τον επαρχιωτισμό και την ομφαλοσκόπηση που διακρίνει πολλούς από εμάς, με αποτέλεσμα να θεωρούμε πως το Ελληνικό Έθνος και η Ελλαδική Εκκλησία είναι τα κέντρα του σύμπαντος και πως τυχόν απώλεια ενός εκ των δύο θα σημάνει το τέλος του πολιτισμού και της Ορθοδοξίας, παραβλέποντας πως ούτε πολιτισμό παράγουμε πλέον, ούτε βέβαια είμαστε το μοναδικό Ορθόδοξο Έθνος...

Προσπάθειες μόρφωσης κλήρου και λαού μετά την Τουρκοκρατία

Η φροντίδα για ειδική μόρφωση του κλήρου η οποία θα συνέβαλε και στη πρόοδο των Εκκλησιαστικών γραμμάτων αλλά και στην εξύψωση της παιδείας του λαού, δεν έλειψε ούτε από την Εκκλησία αλλά ούτε και από την Πολιτεία, μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους. Ο πρώτος κυβερνήτης της ελεύθερης πλέον Ελλάδας Ιωάννης Καποδίστριας ιδρύει το 1830 στον Πόρο ιερατική σχολή, η οποία όμως δεν βρίσκει την αναγκαία υποστήριξη για μακροημέρευση του τόσου ευγενούς σκοπού της, αφού μετά το θάνατο του διαλύεται από την Βαυαρική Αντιβασιλεία του νεαρού βασιλιά Όθωνα. Αλλά και το λαμπρό σχέδιο του Κωνσταντίνου Οικονόμου του εξ Οικονόμων για ίδρυση Ελληνικής Θεολογικής Ακαδημίας, κατά τα ρωσικά πρότυπα είχε εγκαταλειφτεί...

Η ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΒΑΥΑΡΟΥΣ

Η κατάσταση των ιερών μονών και κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821 και μετά την απελευθέρωση ήταν  άθλια  από άποψη διοίκησης. Κανείς μα κανείς δεν ενδιαφέρονταν για την αξιοποίηση της περιουσίας τους, παρά μόνο για πονηρό σκοπό δηλαδή την κάρπωση για ίδιο όφελος της περιουσίας αυτών. Ακόμη και αυτές οι κατά τόπου Εφορείες οι οποίες ορίστηκαν μετά την απελευθέρωση για την αξιοποίηση και καταγραφή της περιουσίας κινητής και ακίνητης των ιερών μονών προέβαιναν σε ενέργειες που μόνο νόμιμες και θεμιτές δεν ήσαν, αλλά παράνομες και ιερόσυλες...

ΟΙ ΕΡΙΔΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

   Ο Ρωμαίος ηγεμόνας Ιούλιος Καίσαρας ήταν αυτός που σκέφτηκε να μεταρρυθμίσει το ημερολόγιο που ίσχυε έως τότε στην αχανή Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Για το λόγο αυτό το 46 π.Χ.  κάλεσε στην Ρώμη τον Έλληνα αστρονόμο Σωσιγένη για να μελετήσει τη μεταρρύθμιση, του τότε ισχύοντος ημερολογίου. Ο Σωσιγένης ο Αλεξανδρεύς ήταν Έλληνας αστρονόμος, μαθηματικός και φιλόσοφος (1ος αι. π.Χ.) από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Ο Σωσιγένης βασίστηκε στη διάρκεια του αστρονομικού έτους, την οποία οι Αιγύπτιοι αστρονόμοι είχαν προσδιορίσει σε 365 ημέρες και 6 ώρες και σύστησε την παραδοχή ενός πολιτικού έτους 365 ημερών, αντί του σεληνιακού των 355 ημερών, που ήταν σε χρήση έως τότε, αφού ο κάθε σεληνιακός μήνας (μήνας: από τη λέξη μήνη = σελήνη) είχε 29 με 30 ημέρες. Για να ρυθμίσει την διαφορά των έξι ωρών υπέδειξε ανά τρία συνεχή κανονικά έτη των 365 ημερών να ακολουθεί ένα έτος 366  ημερών. Η επιπλέον αυτή ημέρα που προστίθετο μετά την 24^η Φεβρουαρίου, η οποία λέγονταν έκτη, πριν από τις καλένδες του Μαρτίου, ονομάστηκε δίσεκτη ή λατινικά βισσέκτι και το έτος δίσεκτο, επειδή είχε δύο έξι (bis-sextus = δυο φορές το έξι). Η μεταρρύθμιση που πρότεινε ο Σωσιγένης με τη συνεργασία του Φλαβίου Μάξιμου έγινε αποδεκτή και το μεταρρυθμισθέν ημερολόγιο ονομάστηκε έκτοτε προς τιμή του Ιούλιου Καίσαρα «Ιουλιανό». Μάλιστα για να γίνει δεκτή αυτή η διόρθωση το έτος εκείνο δηλαδή το 46 π.Χ. διήρκησε 445 ημέρες!

«ΙΔΩΝ ΕΙΔΟΝ ΤΗΝ ΚΑΚΩΣΙΝ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΜΟΥ…»

Αρχ. Σεραφείμ Ζαφείρης

Στη Βουλή, αυτές τις τραγικές μέρες που διανύουμε,  συνεδριάζουν και αποφασίζουν εκ του ασφαλούς, οι εθνοπατέρες, με βάση κάποιους αριθμούς και οικονομικά μεγέθη, από πολλούς όμως αμφισβητούμενα για την αποτελεσματικότητά τους, χωρίς να γνωρίζουν καλά – καλά πού βάζουν με την ψήφο τους την υπογραφή τους, δηλαδή, σε ένα πολυσέλιδο και εν πολλοίς αδιάβαστο τρίτο μνημόνιο και χωρίς να διακινδυνεύουν πολλά οι ίδιοι.

Πίσω όμως από την πόρτα κάθε ελληνικού σπιτιού, παίζεται  ένα δράμα. Στο σπίτι του μέσου Έλληνα το άγχος και η αγωνία μεγαλώνει. Χρωστάει δύο και τρία ενοίκια, το ρεύμα τις επόμενες μέρες θα κοπεί, το νερό είναι απλήρωτο, τα κοινόχρηστα έχουν μαζευτεί, από τις τράπεζες τηλεφωνούν συνεχώς για τις δόσεις, το τηλέφωνο είναι κομμένο από πολύ χρόνο, μόνο με τα καρτοκινητά απαντούν - δεν καλούν οι ίδιοι - τα φροντιστήρια των παιδιών καθυστερούμενα, έχει μπουχτίσει η κατσαρόλα σε όσπρια και ζυμαρικά από τους ναούς, έχουν στερέψει τα πορτοφόλια και οι συντάξεις των παππούδων να βοηθάνε συνεχώς τα νοικοκυριά των  παιδιών τους. Κάκωση του λαού μας!...

Νέοι και Εκκλησία

Του Νικολάου Ποθητού

Επειδή λίγο πριν κλείσω τα πρώτα «-άντα» μου, δηλαδή λίγο πριν γίνω τριάντα χρονών, μπορεί να θεωρούμαι ακόμα νέος, σκέφτηκα να αφήσω ένα σημείωμα σε όλους και όλες από τη γενιά μου και τους νεότερους, γιατί ακόμα νομίζω ότι μπορώ να τους μιλάω πρόσωπο με πρόσωπο, δίχως να υπάρχει κάποιο χάσμα και χωρίς να βρίσκομαι σε πλεονεκτική ή απολογητική θέση απέναντί τους.

Δεν έχω διάθεση ούτε σκοπό να κάνω «κήρυγμα», ούτε να συμβουλέψω κανέναν με το ύφος του «μεγάλου αδερφού». Σε έναν κόσμο όπου όλοι έχουμε άποψη για όλα, όπου υπάρχει πολλή θεωρία και λίγη έως καθόλου πράξη και βίωμα, μάλλον θα ήταν καλύτερο απλά να σιωπήσω. Ωστόσο εκτιμώ την παραχώρηση αυτού του σημαντικού βήματος και θα προσπαθήσω να ανοίξω έναν φιλικό διάλογο.

Η ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΥΣΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

        O θόρυβος για την καθιέρωση της καύσεως των νεκρών είναι συνεχής και επιτακτικός τα τελευταία χρόνια. Λες και λύσαμε όλα τα άλλα μεγάλα προβλήματά μας που μας ταλανίζουν και μας έμεινε αυτό! Δήμαρχοι έθεσαν σε πρώτη προτεραιότητά τους τη δημιουργία κλιβάνων αποτέφρωσης των νεκρών. Η φρικτή οικονομική κατάσταση, οι στρατιές των ανέργων, οι ατέλειωτες ουρές των πεινασμένων στα συσσίτια, οι χιλιάδες άστεγοι που πεθαίνουν από το κρύο στα παγκάκια, τα βουνά των επικίνδυνων απορριμμάτων, το κυκλοφοριακό, κλπ, φαίνεται ότι έχουν μικρότερη σημασία γι’ αυτούς από την καύση των νεκρών!  Αλλά δεν είναι του παρόντος να κριτικάρουμε τη σύγχρονη πνευματική σύγχυση καθώς και την αδυναμία ιεράρχησης των πραγματικών αναγκών της κοινωνίας μας. Σκοπός μας είναι να αναδείξουμε τη σκόπιμη δημιουργία προβλήματος, εκεί που δεν υπάρχει, προκειμένου να ικανοποιηθεί η επιδίωξη των άθεων και των χριστιανομάχων, όσον αφορά τη «διαχείριση» των νεκρών! Σκοπός μας ακόμη είναι να παρουσιάσουμε την ελληνορθόδοξη θέση πάνω σε αυτό το ζήτημα, ως απάντηση στους ελάχιστους θιασώτες της καύσεως των νεκρών, καθ’ ότι στο σύνολό του ο ελληνικός λαός δεν τον απασχολεί το θέμα αυτό, και είναι σίγουρο ότι δεν θα τον απασχολήσει ποτέ!... 

ΜΝΗΜΗ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΑ ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ ΚΑΙ ΝΕΟΧΩΡΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ

Την 4^η Δεκεμβρίου σχεδόν όλοι οι πιστοί την έχουν συνδέσει με την μνήμη της μεγαλομάρτυρας Βαρβάρας. Όμως την ημέρα αυτή η Εκκλησία μας τιμά δύο ακόμα άγια πρόσωπα. Τον Ιωάννη Δαμασκηνό έναν από τους μεγαλύτερους θεολόγους μας και τον νεομάρτυρα Σεραφείμ (1550 – 1601) αρχιεπίσκοπο Φαναρίου και Νεοχωρίου Θεσσαλίας και πολιούχο της Καρδίτσας, ο οποίος μαρτύρησε βασανιστικά και άγρια από τους Τούρκους. Για την αγία και ηρωϊκή αυτή μορφή, προσκληθήκαμε να ομιλήσουμε, από τον τότε εφημέριο – μακαριστό πλέον – του Ιερού Ναού του Αγίου Λουκά Λαμίας π. Τσίντζα, την παραμονή της εορτής του, στην εσπερινή ακολουθία που διοργανώνει κάθε χρόνο ο “σύλλογος Καρδιτσιωτών Φθιώτιδας”. Επειδή ο μακαριστός π. Τσίντζας επί 25 συναπτά έτη εκφωνούσε αυτός την πανηγυρική ομιλία προς τιμή του αγίου Σεραφείμ και συνεπώς είχε αναφερθεί κατά κόρον στα βιογραφικά του στοιχεία, θεωρήσαμε σωστό, η αντίστοιχη δική μας, να έχει παιδαγωγικό – προτρεπτικό χαρακτήρα διανθισμένη με κάποια βιογραφικά στοιχεία του αγίου...

ΗΤΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ;

Οι άνθρωποι έχουν την συνήθεια να ελαχιστοποιούν και να ωραιοποιούν τα πράγματα και τα γεγονότα του παρελθόντος, ακόμα και αν τους πλήγωσαν αυτά, και να μεγιστοποιούν τα πράγματα και τα γεγονότα του παρόντος. Εν ολίγοις, με ελάχιστες εξαιρέσεις βέβαια,  ότι ανήκει στο παρελθόν ήταν ρόδινο και καλά καμωμένο, ενώ αντίθετα είναι μαύρο και κακά καμωμένο, ότι ανήκει στο παρόν.

       Από τον παραπάνω κανόνα βέβαια δεν εξαιρούνται και τα Εκκλησιαστικά πράγματα. Διαβάζουμε, ακούμε, βλέπουμε σχεδόν παντού, πως η Εκκλησία σήμερα έχει χάσει τον ορθό προσανατολισμό της και βαδίζει σε λάθος δρόμο, που αν τον συνεχίσει θα καταλήξει στον όλεθρο και τον παντελή αφανισμό της. Μερικοί βέβαια – υπερβολικοί ως συνήθως – βλέπουν την πορεία αυτή σαν τιμωρία από το Θεό για τις πολλές κατ’ αυτούς αμαρτίες μας. Και θυμούνται με νοσταλγία το παρελθόν της Εκκλησίας όπου πάλι κατ’ αυτούς ήταν όλα τέλεια μέσα σ’ αυτή. Και σαν πανάκεια στα Εκκλησιαστικά πράγματα προτείνουν επιστροφή στο παρελθόν....

ΟΙ ΔΙΩΓΜΟΙ, ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΟΛΟΓΗΤΕΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Το μαρτύριο των Αγίων Δέκα 

       Ο Χριστιανισμός στα πρώτα βήματά του, όσο δηλαδή παρέμενε στα στενά όρια της Ιουδαίας, δεν έτυχε καν της προσοχής των Ρωμαϊκών αρχών, αφού εθεωρείτο μία ακόμη Ιουδαϊκή αίρεση. Μάλιστα οι Ρωμαϊκές αρχές, έχαιρον ιδιαίτερα, διότι έβλεπαν τους Ιουδαίους να ερίζουν μεταξύ τους κάτι που τους βόλευε, αφού αρχή τους ήταν «το διαίρε και βασίλευε». 

      Όμως προϊόντος του χρόνου, όταν ο Χριστιανισμός έσπασε τα στενά αυτά όρια της Ιουδαίας και άρχισε να εξαπλώνεται σε όλη την επικράτεια της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και να αποκτάει ικανό αριθμό οπαδών, η Ρωμαϊκή εξουσία θορυβήθηκε και ιδιαίτερα όταν έγιναν Χριστιανοί άτομα που κατείχαν ανώτερες θέσεις στην κοινωνία...