ΤΑ «ΠΕΤΡΙΝΑ» ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΝΟΣ ΠΡΩΗΝ ΜΑΡΤΥΡΑ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ

Μένοντας πιστοί στην υπόσχεση που δώσαμε όταν δημοσιεύσαμε την επιστολή του πρώην Μάρτυρα του Ιεχωβά, Ονήσιμου Ελευθεριάδη με τίτλο «Κατάθεση ψυχής από πρώην Μάρτυρα του Ιεχωβά» πως θα ακολουθήσουν και άλλες βιωματικές εμπειρίες του από την Οργάνωση Σκοπιά, δημοσιεύουμε σήμερα τις προσωπικές του μαρτυρίες από την παιδική του ηλικία. Επειδή δεν θέλουμε να προκαταλάβουμε τον αναγνώστη δεν θα κάνουμε ουδεμία κρίση για την αφήγησή του. Θα αφήσουμε μόνο του τον αναγνώστη να απολαύσει τον μοναδικό, χειμαρρώδη και ρέοντα λόγο του Ονήσιμου Ελευθεριάδη, που μόνο μία βιωματική εμπειρία μπορεί να προσφέρει. Δεν επεμβήκαμε καθόλου στην σύνταξη του κειμένου, ακριβώς για να μην αναστρέψουμε την βιωματικότητα αυτή. Κάναμε όμως ένα μικρό ολίσθημα. Διακόψαμε αυτό τον χειμαρρώδη ρέοντα λόγο σε ένα σημείο του για να κάνουμε μια απαραίτητη παρένθεση. Ελπίζουμε στην συγγνώμη σας. Πριν να εκθέσουμε την καινούργια βιωματική αφήγηση του Ονήσιμου Ελευθεριάδη θα ήθελα εγώ προσωπικά ως Χρήστος – Αντιαιρετικός αλλά και ο Ονήσιμος Ελευθεριάδης από βάθους καρδίας να ευχαριστήσουμε όλους εσάς οι οποίοι μας τίμησαν είτε με την πρωτόγνωρη επισκεψιμότητα είτε με τα σχόλιά τους θετικά ή αρνητικά. Ιδιαίτερα ευχαριστούμε όσους με ιμέηλ ή με άλλο τρόπο, εκδήλωσαν επιθυμία για υλική βοήθεια στον Ονήσιμο Ελευθεριάδη. Ο Ονήσιμος Ελευθεριάδης είναι όμως ένας σπάνιος άνθρωπος μια «λεβεντιά καμαρωτή». Το μόνο που επιθυμεί είναι να τον βάλετε στις προσευχές σας.

Ακολουθεί η επιστολή του πρώην Μάρτυρα του Ιεχωβά Ονήσιμου Ελευθεριάδη:

«Στην περιοχή όπου γεννήθηκα, κοντά στο Ηράκλειο Κρήτης, οι πρώτοι μάρτυρες της σκοπιάς, ήταν οι παππούδες και οι γιαγιάδες μου, και από την μεριά του πατέρα μου και από την μεριά της μάνας μου.

Πριν από αυτούς δεν υπήρχαν μάρτυρες της σκοπιάς στην περιοχή αυτή.
Άρα ήμουν 3η γενιά μαρτύρων , καθαρός μάρτυρας.

Από μικρό παιδί έπρεπε να είμαι το ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ στην συνάθροιση, αυτό σημαίνει , να ξέρω απ’ έξω γραφικά εδάφια , να λέω ομιλίες από το βήμα , να ντύνομαι , από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου , με κοστούμι και γραβάτα, να κουβαλάω τσάντα με τα έντυπα της σκοπιάς , να πηγαίνω στο έργο στα χωριά , και στο έργο δρόμου (ακίνητος στην άκρη του δρόμου για 2 ώρες , να κρατάω τα περιοδικά ανοιχτά στα χέρια , για να τα βλέπουν οι περαστικοί), στο σχολείο κανένα παιδί δεν με έκανε παρέα , ούτε έπαιζαν μαζί μου , ήμουν ο γιαχωβάς του σχολείου .
Όταν τα αλλά παιδιά, έκαναν την προσευχή, το πρωί , εγώ κρυβόμουν πίσω-πίσω , και όλο το σχολείο γύριζε και με κοίταζε , όταν ο δάσκαλος, έλεγε να κάνω τον σταυρό μου , και εγώ του έλεγα , ότι δεν μου το επιτρέπει η συνείδηση μου ,ΨΕΜΑΤΑ , ΨΕΜΑΤΑ , ΨΕΜΑΤΑ , η αλήθεια είναι , ότι ο μάρτυρας πατέρας μου , με βασάνιζε , ΝΑΙ , με κακοποιούσε σωματικά και ψυχολογικά , από την μέρα που γεννήθηκα , μέχρι την μέρα που άρχισα να κάνω την επανάσταση μου .

Ξέρω παιδιά , που μεγαλώσαμε μαζί , και άλλα , λίγο μικρότερα από μένα ,
αυτά , ΝΑΙ , βασανίστηκαν περισσότερο από μένα , και οι βασανισμοί πολλές φορές γίνονταν μπροστά μας , για να φοβόμασταν και τα αλλά παιδιά .

Για ποιον λόγο ? για ασήμαντες αφορμές ...γιατί δεν κάθισα φρόνιμα στην προσευχή [4ετών] γιατί μίλησα με το διπλανό παιδάκι , γιατί δεν έδωσα καλή απάντηση στην σκοπιά κ.α...
Στην περίπτωση μου ,είχε να κάνει , με τον εγωισμό του πατέρα.
Ήταν πρεσβύτερος στην εκκλησία , και όλοι έπρεπε να λένε , να! το παιδί του αδελφού Τριαντάφυλλου! κοίτα τι καλό είναι ! όταν μεγαλώσει θα γίνει πρεσβύτερος ! Θα πάει στο μπέθελ ! (εννοεί ο Ονήσιμος τα κεντρικά γραφεία των ΜτΙ) και άλλα τέτοια...

Στο σχολείο απαγορεύονταν να παίζουμε με τα άλλα παιδιά [του κόσμου] , να κάνουμε την προσευχή μας , να καθόμαστε προσοχή στον εθνικό ύμνο , να παρακολουθούμε το μάθημα των θρησκευτικών , να φιλάμε το χέρι ιερέως ,να παρελάσουμε ή να παρακολουθήσουμε παρέλαση , να πάρουμε μέρος ή να βρισκόμαστε σε σχολικές γιορτές [Χριστούγεννα , Πάσχα κ.α..] να πηγαίνουμε στην εκκλησία με τα άλλα παιδιά , και γενικά ΟΛΕΣ τις φυσιολογικές δραστηριότητες που έχει ένας μαθητής δημοτικού ή γυμνασίου .

Μια φορά στο δημοτικό , κάτι παιδιά έπαιζαν με φωτογραφίες ποδοσφαιριστών , από τις γκοφρέτες , έπεσε λοιπόν μια φωτογραφία από ένα παιδάκι , και την πήρα , ήταν από έναν ποδοσφαιριστή μιας ομάδας [εγώ δεν τολμούσα να παίξω ποδόσφαιρο ...απαγορεύονταν ..με τους κοσμικούς ..]
ήμουν δευτέρα δημοτικού .

Πήρα την φωτογραφία την έβαλα στην τσεπούλα μου , και έφυγα για το σπίτι.
Κρύφτηκα το μεσημέρι στην κουζίνα , και κοίταγα την φωτογραφία του ποδοσφαιριστή , όταν μπήκε κρυφά ο πατέρας μου ....

Έφαγα τόσο ξύλο ..τόσο πολύ ξύλο.. φοβερό ξύλο... μελάνιασε ο λαιμός μου και πεταχτήκαν οι φλέβες έξω , ενώ σταμάτησε η αναπνοή μου , και πήδαγα ψηλά για να μπορέσω να πάρω ανάσα ...και αυτός χτύπαγε .. χτύπαγε .. χτύπαγε...

Η φωτογραφία του ποδοσφαιριστή , τσαλακωμένη στο παιδικό χεράκι μου , ήταν το χρυσό μοσχάρι που προσκυνούσαν οι ισραηλίτες στους πρόποδες του όρους Σινά !!!

Πολλά θα μπορούσα να πω και να εξιστορήσω , που δεν θα μου φτάσει, και ένας χρόνος αφήγησης...

Τα πόδια μου ήταν πάντα μπλε ,
με κλείδωνε στην κρεβατοκάμαρα , με έγδυνε από την μέση και κάτω, έπαιρνε μια μακριά βέργα ,από μια αγριελιά που ήταν έξω από το σπίτι , άνοιγε το ραδιόφωνο , και άρχιζε να με κτυπάει όπου έβρισκε , μέχρι που μελάνιαζα και σταμάταγε η αναπνοή μου , τότε σταμάταγε για λίγο , και όταν άρχιζα να παίρνω πάλι ανάσα , τότε έλεγε ότι το κάνω στα ψέματα και άρχιζε να με κτυπάει ξανά, και αυτό επαναλαμβάνονταν όσες φόρες του επέβαλε ,η γραφικά εκπαιδευμένη, συνείδηση του , μέσα από την οργάνωση του ιεχωβά θεού .

Όλα αυτά τα βασανιστήρια , τα λέγανε μεταξύ τους με υπερηφάνεια οι γονείς μάρτυρες , και καμάρωναν γιατί θα έβγαζαν καλούς αδελφούς στο μέλλον , και όλα τα βασανιστήρια στηρίζονταν στο εδάφιο που λέει = στις παροιμίες , να μην λυπάσαι την ράβδο από το παιδί σου για να γίνει σοφό (δεν θυμάμαι ακριβώς πως το λέει).

[Παρέμβαση «Αντιαιρετικού»: Προς επίρρωση των λεγομένων και για να μην θεωρηθεί πως ο Ονήσιμος γράφει μυθεύματα παραθέτουμε απόσπασμα από τη Σκοπιά του 1965 σελίδα 132 όπου διηγείται ένα ανάλογο επεισόδιο με μια μάρτυρα του Ιεχωβά που εκπαιδεύει τα παιδιά της:
« Όταν ετονίσθη ότι ήταν ευθύνη των γονέων να φροντίσουν, ώστε τα
τέκνα να έχουν καθημερινή Γραφική διδασκαλία, απεφάσισα να διαθέσω
χρόνο για καθημερινή ανάγνωση της Γραφής. Αυτό ήγειρε μεγάλες
διαμαρτυρίες από τα τέκνα μου, ηλικίας επτά, πέντε και τριών ετών,
διότι πάντοτε εφαίνετο ότι αυτό συνέπιπτε στην πιο απολαύσιμη ώρα
τους … οι δε διαμαρτυρίες του ενετάθησαν όταν έκλεινα την τηλεόραση
κάθε βράδυ και ανήγγελα ότι ήταν καιρός για ανάγνωση της Γραφής.
Πολλές φορές καθόμουν με τη Γραφή στο ένα χέρι ΚΑΙ ΤΗ ΡΑΒΔΟ
ΣΥΝΕΤΙΣΕΩΣ ΣΤΟ ΑΛΛΟ.»]


Όλα αυτά είχαν επιπτώσεις στην υγεία μου , σωματική και ψυχική.

8 ετών , από το πολύ ξύλο, έπαθα "πάρεση προσώπου" [δεν ξέρω αν το γράφω σωστά ] αυτό αν γνωρίζετε τι είναι ..
Πρόκειται για παράλυση του νευρικού συστήματος και φαίνεται περισσότερο στα κρανιακά νεύρα , στις κινήσεις και στην έκφραση του προσώπου. Παράλυση νεύρων με αποτέλεσμα την παραμόρφωση του δεξιού τμήματος του προσώπου μου και τράβηγμα των νεύρων στα δεξιά .

Αυτό με λίγα λόγια τι είναι ?
Από το ξύλο που έτρωγα [με χτύπαγε στο κεφάλι συνήθως]
παρέλυσε το αριστερό τμήμα των νεύρων [τα νεύρα χωρίζουν το ανθρώπινο σώμα στα δυο] και όταν για παράδειγμα = γελούσα , τότε το δεξί μέρος του πρόσωπου και το στόμα μου , πήγαινε και τραβιόνταν μέχρι το αυτί μου , βέβαια δεν έβγαινα ποτέ από το σπίτι !!!

Ένας άλλος λόγος ήταν , ότι λόγω της παράλυσης ,του αριστερού τμήματος , άρχισα να έχω πρόβλημα ισορροπίας και να μην μπορώ να βαδίσω κανονικά, και συχνά έπεφτα .

Αν δεν αντιδρούσε ο οργανισμός στην θεραπεία , θα εμένα ανάπηρος σε όλη την υπόλοιπη ζωή μου .

Οι παιδονευροχειρούργοι που με εξέτασαν [λόγω του ότι ήμουν 7,5 ετών , δεν μπορούσε να γίνει κάτι άλλο ] μου έδωσαν ισχυρή δόση κορτιζόνης , που έκανα θεραπεία για 8 μήνες .

Όλη αυτή η ιστορία με την κορτιζόνη , μου κλόνισε τον μεταβολισμό , με αποτέλεσμα , σε συνδυασμό με τα ψυχικά τραύματα και την γενική ψυχολογία , από τότε πήρα κιλά , και τώρα έχω αρκετά κιλά παραπάνω , αυτό βέβαια μπροστά στα αλλά , είναι πταίσμα, αυτό το λέω , γιατί ,η παράλυση των νεύρων , μου έχει αφήσει κάποια σημάδια στο σώμα μου , που θα κουβαλάω , σε όλη μου την ζωή .

Βέβαια , τα σχέδια του αληθινού μου πατέρα Ιησού Χριστού , ήταν διαφορετικά , από αυτά του επίγειου πατέρα μου .
Γιατί είμαι , τώρα ζωντανός , και γράφω αυτές τις γραμμές της προσωπικής τραγωδίας , και ταυτόχρονα ευτυχίας μου .

Αυτή είναι η ζωή μου , με λίγα λόγια , έως την ηλικία των 8 ετών .Υπάρχουν πολλά ακόμα , που δεν είπα, αλλά από αυτά τα λίγα , νομίζω πως σκιαγράφησα κάπως , τα πρώτα παιδικά μου χρόνια , σαν παιδί , μαρτύρων του ιεχωβά .

Τιμή και Δόξα Στον Κύριο Μας Ιησού Χριστό , αδελφέ μου Χρήστο.»

ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ ΑΠΟ ΠΡΩΗΝ ΜΑΡΤΥΡΑ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ

Σαν τον αετό πέταξε προς την ελευθερία ο πρώην Μάρτυρας του Ιεχωβά Ονήσιμος Ελευθεριάδης

Σήμερα είναι μια μεγάλη μέρα για τον «Αντιαιρετικό». Επειδή βρισκόμαστε στην ευχάριστη θέση να φιλοξενούμε την επιστολή ενός πρώην Μάρτυρα του Ιεχωβά. Στην επιστολή αυτή, την πρώτη της γνωριμίας μας, ο εν λόγω πρώην Μάρτυρας του Ιεχωβά καταθέτει μέσα σε λίγες γραμμές το προσωπικό του Γολγοθά τον οποίο είναι αναγκασμένος να πορεύεται από την στιγμή που διέκοψε την σχέση του με την αδίστακτη - όσον αφορά την συμπεριφορά της απέναντι σε πρώην μέλη τους - Οργάνωση των Μαρτύρων του Ιεχωβά «Σκοπιά». Βέβαια εκείνο που κυριαρχεί στην επιστολή του πρώην Μάρτυρα του Ιεχωβά και είναι εύκολο να διακρίνει ο αναγνώστης, δεν είναι τίποτα άλλο από το φόβο που εξακολουθεί να νοιώθει ακόμα και τώρα. Σύντομα θα ακολουθήσουν πιο εκτενή άρθρα, από άγνωστες πτυχές της Οργάνωσης «Σκοπιά». Το μόνο που έχουμε να κάνουμε εμείς εκτός από ένα τεράστιο ευχαριστώ προς το πρόσωπό του, είναι να τον καλωσορίσουμε στους ελεύθερους και συνειδητούς ανθρώπους. Καλώς όρισες λοιπόν κοντά μας αδελφέ Ονήσιμε Ελευθεριάδη. Ο Θεός να σε έχει καλά στον δύσκολο αγώνα που διεξάγεις.

Ακολουθεί η επιστολή του πρώην Μάρτυρα του Ιεχωβά Ονήσιμου Ελευθεριάδη :

Καλημέρα κ. Χρήστο

Αν και θα ήθελα να μιλάμε στον ενικό , εφόσον είναι ιδιωτική συζήτηση .
Δεν θυμάμαι καλά ,αλλά πρέπει να ξανά είχαμε ανταλλάξει κάποιο μήνυμα παλιότερα, [ εκτιμώ και συμβουλεύομαι, κάποιες φορές, το μέλος και συγγραφέα της ΟΟΔΕ που είχε παρόμοια εμπειρία με την δική μου, στον στρατό .]

Έχω κάθε λόγο να πιστεύω τα συναισθήματα σου, γιατί είδα μέσα από τα μηνύματα που κάνεις στον «ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟ» ότι, εκφράζεσαι άνετα και όπως αισθάνεσαι, χωρίς να νοιάζεσαι αν γίνεις αρεστός , για μένα αυτό, είναι ένα δυνατό σημάδι του χαρακτήρα σου, και της προσωπικότητας , που με κάνει να μην φοβάμαι να ανοιχτώ , σε ιδιωτικό επίπεδο ,όπως αυτό που κάνουμε τώρα .

Ονομάζομαι Ονήσιμος Ελευθεριάδης και διαμένω στην πόλη του Ηρακλείου , αλλά αυτές οι πληροφορίες, καθώς και άλλες που θα σας δώσω στο μέλλον, παρακαλώ να μείνουν μεταξύ μας, γιατί από την ανάπτυξη του θέματος θα καταλάβεις και εσύ, ότι βρίσκομαι σε κίνδυνο, από την οργάνωση της σκοπιάς, εγώ, και πιο πολύ η οικογένεια μου .

Είναι πολύ μεγάλη η ιστορία μου, και δεν ξέρω και πως να την πω, από που να αρχίσω και τι να πω .

Είμαι "νέος" πολύ ,στον χώρο των υπολογιστών και του ιντερνέτ ,και δεν ξέρω τι μπορώ να λέω χωρίς να κινδυνεύω να διαρρεύσει η πληροφορία και να έχω συνέπιες νομικές , γιατί τα βάζω με τους μάρτυρες της σκοπιάς , που με έχουν στο μάτι ,και έχουν πανίσχυρο νομικό τμήμα ,και πολλά λεφτά ,και καταστρέφουν όποιον προσπαθήσει να πει την αλήθεια γι αυτούς .

Αυτό το ξέρω πολύ καλά , έχω μεγαλώσει ,γεννηθεί και ανατραφεί ,μέσα στο περιβάλλον αυτό, και ξέρω πολλά πράγματα ,άγνωστα στον απλό κόσμο .
Είναι κάτι που εάν δεν το γνωρίσεις , από μέσα , [και από τους ΜτΙ ,λίγοι ξέρουν ακριβώς τι γίνεται ! ] δεν θα καταλάβεις και δεν θα μάθεις ποτέ . Γιατί εκείνο που ίπταται στους χώρους της Οργάνωσης και στραγγαλίζει κάθε ελεύθερη φωνή και σκέψη είναι ο ΦΟΒΟΣ.
Ο ΦΟΒΟΣ, ένα συναίσθημα που μέσα και έξω από αυτήν την οργάνωση, παίρνει άλλη έννοια , έννοια στην πιο άρρωστη μορφή του πρωτογόνου και αρχέγονου συναισθήματος του φόβου της ανθρώπινης φυλής .

Θα ήθελα να μου στείλεις στο μήνυμα σου , μια σελίδα στην οποία να δω κάποιες "ομολογίες" εμπειρίες , που έχουν κάνει άλλοι , για να καταλάβω λίγο πως γίνεται, και τι λένε ....

Αν πω ή αν γράψω ,κάτι λάθος , είναι γιατί είμαι εντελώς άπειρος , με τους υπολογιστές , ούτε αγγλικά δεν γνωρίζω !!!

Αλλά με την βοήθεια του Θεού , κάνω ότι μπορώ , παρά το γεγονός ότι , είμαι πολύ φτωχός από υλική άποψη , και με έχουν απομονώσει οι μάρτυρες, και ούτε η οικογένεια μου, μου μιλεί , με έδιωξαν από το σπίτι, γιατί έφυγα από τους μάρτυρες, και τώρα δεν έχω κανέναν [κανέναν όμως !!!] εκτός από τον Θεό , για να με βοηθήσει .

Θέληση μου είναι , να βοηθήσω άλλους , που έχουν φύγει από τους μάρτυρες , και αν ο Θεός το θέλει, και άτομα που ήδη είναι στους μάρτυρες .

Θέλω να κάνω και μια παρατήρηση γενική , είναι εσφαλμένο να λέμε , μάρτυρες του ιεχωβά, το σωστό είναι, μάρτυρες της σκοπιάς. Είναι καλό για εμάς ως χριστιανοί που είμαστε, και σωστό, να λέμε = μάρτυρες της σκοπιάς, και όχι του ιεχωβά. Ξέρω ότι είναι γνωστοί ετσι , αλλά το σωστό είναι αυτό , σε παρακαλώ να το κάνουμε γνωστό ,και ο κόσμος θα το καταλάβει . Δεν το λέω από σεβασμό και τιμή για το όνομα [ που είναι νοθευμένο] αλλά για λόγους τάξεως .
Περιμένω την σελίδα που θα δω ,τις "πείρες" "ομολογίες" "εμπειρίες" άλλων .

Αν κάνω κάποιο λάθος στην ορολογία ή γενικά στην προσέγγιση , είναι λόγω απειρίας .

Ευχαριστώ για τον χρόνο και το ενδιαφέρον .

Σημείωση : Παραθέτουμε και τις ευχαριστίες του Ονήσιμου Ελευθεριάδη.
«Επίσης θα ήθελα να ευχαριστήσω από καρδιάς, όλους όσους με τίμησαν με τα ωραία σχόλια τους, στο άρθρο μας .»

ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ: ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ Ή ΕΛΛΑΔΙΣΜΟΣ;

Η εποχή μας και η πατρίδα μας βρίθει από πιστούς ή μη, οι οποίοι «εργολαβικά» έχουν αναλάβει να υπερασπίσουν τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία, που κατ’ αυτούς κινδυνεύουν από διάφορες «συνομωσίες» παραγόντων του εξωτερικού, από την είσοδο των αλλοεθνών και αλλοθρήσκων μεταναστών, από την ένταξή μας στην ΟΝΕ και τέλος από την «καραμέλα» της παγκοσμιοποίησης.
Όντως όμως κινδυνεύουν ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία με αφανισμό ή πρόκειται για μια επιδερμική αντιμετώπιση από τα εν λόγω άτομα, τα οποία όπως είπαμε, αρέσκονται στις διάφορες θεωρίες συνωμοσίας;
Πρώτα όμως πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τον όρο Ελληνισμός, επειδή σήμερα τον συγχέουμε με τον όρο Ελλαδισμός. Λέγοντας λοιπόν Ελληνισμό εννοούμε την αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία του Σωκράτη, Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Επίκουρου, Πλωτίνου, Στωϊκών και τόσων άλλων σοφών, την αρχαία Ελληνική Τέχνη που βρήκε το αποκορύφωμά της στο αριστούργημα των αιώνων, τον Παρθενώνα, τον Ελληνικό τρόπο ντυσίματος με τους Αθηναϊκούς και Σπαρτιατικούς χιτώνες και τον πέτασο (καπέλο), και τέλος την αρχαία Ελληνική γλώσσα.
Όλα αυτά έγιναν αποδεκτά από τους λαούς που κατοικούσαν γύρω από την Μεσόγειο Θάλασσα – τον γνωστό τότε κόσμο – χωρίς βία, επειδή τα θεώρησαν ανώτερα από τους δικούς τους Πολιτισμούς, αρχικά με τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των διαδόχων του, και έπειτα από την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, που τα χρησιμοποίησε για τα συμφέροντά της.
Έτσι έχουμε Σύρους, Λίβυους, Αιγύπτιους, Ιουδαίους και άλλους κατοίκους της εποχής εκείνης, να έχουν αρνηθεί την καταγωγή τους και να δηλώνουν Έλληνες. Και το πιο εκπληκτικό όλων. Σαν πρώτη γλώσσα είχαν την Ελληνική, ενώ τη μητρική τους την είχαν σε δεύτερη μοίρα.
Αντίθετα εμείς σήμερα όταν λέμε Ελληνισμό εννοούμε αυτόν τον Πολιτισμό, που είναι κλεισμένος και περιχαρακωμένος μέσα στα σημερινά υπάρχοντα σύνορά μας – από την Κρήτη έως την Θράκη – αυτόν που ορίσαμε πιο πάνω ως Ελλαδισμό.
Με την έννοια όμως του Ελλαδισμού, δεν θα έπρεπε να τιμούμε και να γιορτάζουμε καθώς επίσης να νοιώθουμε και ιδιαίτερη υπερηφάνεια για πολλούς Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας μας. Επειδή κάποιους από αυτούς όπως π.χ. τους Τρείς Ιεράρχες (Μ. Βασίλειο, Γρ. Θεολόγο, Ιωάν. Χρυσόστομο) – σύμφωνα με την Ελλαδίστικη νοοτροπία μας – πρέπει τους μεν δυο πρώτους να τους κατατάξουμε στους Τούρκους και τον τρίτο στους Σύρους. Αξίζει βέβαια να τονίσουμε επίσης κάτι που είναι άγνωστο σε πολλούς αδαείς «Ελληναράδες». Πως στους Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας μας συγκαταλέγουμε την μεγάλη και αγία μορφή του Ισαάκ του Σύρου, ο οποίος λέγεται πως δεν μίλησε ποτέ την Ελληνική γλώσσα, αν και πιθανόν την γνώριζε.
Οπότε –χαριτολογώντας – αν κάποιος από αυτούς επιθυμούσε να παρελάσει με την Ελληνική σημαία σε κάποιες από τις Εθνικές Επετείους μας, φανταστείτε τι θα άκουγε από τα τηλεοπτικά ιδιωτικά κανάλια και τους διάφορους «Ευαγγελάτους».
Τον πραγματικό όμως Ελληνισμό, τον υιοθέτησαν οι Πατέρες της Εκκλησίας μας και τον ένωσαν με τον Χριστιανισμό, προκύπτοντας έτσι ο περίφημος Ελληνοχριστιανικός Πολιτισμός. Ένας Πολιτισμός που παρήγαγε καινούργια πνευματικά αριστουργήματα, όπως τον Ακάθιστο Ύμνο στην ποίηση, τον καινούργιο Παρθενώνα της αρχιτεκτονικής που τώρα άκουγε στο όνομα Αγία Σοφία και τέλος την απαράμιλλη Βυζαντινή εικονογραφία.
Ο Πολιτισμός αυτός, μας είναι γνωστός σήμερα ως Βυζαντινός και ο οποίος τόσο μα τόσο συκοφαντήθηκε από πολλούς που μας κυβέρνησαν παλιότερα ή μας κυβερνούν σήμερα. Αυτοί οι οποίοι όταν εγκαινίαζαν ή εγκαινιάζουν διάφορες Εκθέσεις Βυζαντινής Τέχνης στην Ελλάδα ή τον κόσμο, είχαν και έχουν το θράσος να μιλάνε για το μεγαλείο του, αυτοί που πριν μερικά χρόνια για να κερδίσουν μερικούς ψήφους ή για να δείξουν την κακώς εννοούμενη προοδευτικότητα, έβλεπαν το Βυζάντιο σαν Μεσαίωνα, σαν πισωγύρισμα στην βαρβαρότητα και το πνευματικό σκοτάδι. Αλλά εδώ γίνονται θαύματα! Το σκοτάδι έγινε ξαφνικά άπλετο φως! Ας είναι όμως. Όλους αυτούς τους αφήνουμε στην κρίση της Ιστορίας.
Σήμερα λόγω της Ελλαδίστικης νοοτροπίας που μας διακατέχει, έχουν εμφανιστεί σε πολλούς από εμάς, δύο τάσεις αντιμετώπισης του Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού. Η μία που είναι και αμελητέα μειοψηφία, εκπροσωπείται από άτομα εχθρικά προς την Εκκλησία, τα οποία θεωρούν τον Χριστιανισμό ως αιτία παρακμής του Ελληνισμού και επιθυμούν να επαναφέρουν την αρχαία ειδωλολατρία και την προσκύνηση του Δωδεκάθεου του Ολύμπου (Δία, Αθηνάς, Απόλλωνα κ.λ.π.)
Όμως, το πόσο άδικο έχουν τα άτομα αυτά το δείχνουν κάποια γεγονότα που αξίζουν να τους τα θυμίσουμε. Στην Ελληνική Γλώσσα δεν γράφτηκε η Καινή Διαθήκη; Μοναχοί δεν διέσωσαν τα αρχαία Ελληνικά συγγράμματα (Πλάτωνα, Αριστοτέλη κ.λ.π.), όταν επί αιώνες με πολύ κόπο τα αντέγραφαν για να μην χαθούν; Έχουν ακούσει για την επιστολή διαμαρτυρίας που απέστειλε ο Γρ. Θεολόγος στον αυτοκράτορα Ιουλιανό τον Παραβάτη, επειδή είχε απαγορέψει στους Χριστιανούς δασκάλους να διδάσκουν τα αρχαία Ελληνικά γράμματα; Για την περίφημη αρχαία Ελληνική Βιβλιοθήκη την γνωστή και ως «Μυριόβιβλο» του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Φωτίου που αριθμούσε εκατοντάδες τόμους, δεν έχουν ακούσει τίποτε; Και πολλά άλλα βέβαια τα οποία θα αποδείκνυαν το παράλογο των ισχυρισμών τους.
Από την άλλη μεριά τώρα, έχουμε αρκετούς ιερείς και λαϊκούς της Εκκλησίας μας που πιστεύουν πως η ένταξή μας σε διάφορους διεθνείς Οργανισμούς όπως π.χ. ΕΟΚ, ΟΝΕ κ.λ.π. θα έχει ως αποτέλεσμα τον αφελληνισμό μας και την απώλεια του Ορθόδοξου Χριστιανικού φρονήματός μας.
Όμως ποιον Ελληνισμό πιστεύουν πως θα χάσουμε; Τον Ελληνισμό τον έχει αποδεχτεί έτσι και αλλιώς η Ευρώπη και ο Δυτικός κόσμος, μέσω των κινημάτων της Αναγέννησης, του Ανθρωπισμού και του Διαφωτισμού. Και για την τιμή που δείχνουν οι ξένοι στον πολιτισμό αυτό, το δείχνει το εξής γεγονός. Πως κατά χιλιάδες κάθε χρόνο επισκέπτονται τους αρχαιολογικούς μας χώρους και τα διάφορα ανά τη χώρα μας Μουσεία, όταν πολλοί από μας ούτε ξέρουν που πέφτουν.
Αν όμως με τον όρο Ελληνισμό, εννοούν τον μουσακά, το ούζο, το σουβλάκι το «γλείψιμο» στον Βουλευτή για να τακτοποιήσει εμάς ή τα παιδιά μας, το κλέψιμο της Εφορίας που το θεωρούμε εξυπνάδα, κοινώς «μαγκιά» και πολλά άλλα κακώς κείμενα, πράγματι άμα τα χάσουμε θα είναι ανεπανόρθωτη ζημιά!
Όσον αφορά δε τον φόβο για την απώλεια της Ορθοδοξίας μας, έχουμε να πούμε, πως τα άτομα που το πιστεύουν αυτό, έμμεσα αναγνωρίζουν πως πιστεύουν σε κάτι ψεύτικο και φοβούνται πως σε σύγκριση με τα άλλα θρησκευτικά πιστεύω, θα φανεί η γύμνια και η ψευτιά του δικού μας πιστεύω. Όμως η Ορθοδοξία δεν έχει να φοβηθεί τίποτε, γιατί ταυτίζεται με την αλήθεια. Και η λέξη αλήθεια αυτό σου κραυγάζει: « Όσο και αν με κρύψεις, όσο και αν με συκοφαντήσεις, εγώ αργά ή γρήγορα θα βγω στην επιφάνεια και θα αναγκαστείς να με παραδεχτείς». Οπότε δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτε και καλώς να ορίσει η σύγκριση.
Ας μας επιτραπεί όμως στο σημείο αυτό να θέσουμε και έναν άλλο προβληματισμό. Που ξέρουμε πως η ένταξή μας σε διάφορους διεθνείς Οργανισμούς και φόρουμ, δεν είναι κάποιο Θείο σχέδιο το οποίο θέλει να ξαναγνωρίσει στους Ευρωπαίους και σ’ ολόκληρο τον κόσμο την Ορθή Πίστη και ίσως κάποτε στο μέλλον να ξαναενώσει τον χωρισμένο και διασπασμένο Χριστιανικό κόσμο.
Και δεν το λέμε τυχαία αυτό. Ας μας επιτραπεί να αναφέρουμε ένα γεγονός. Όταν το 1994 ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος καλέστηκε να μιλήσει στην έδρα της ΕΟΚ στο Στρασβούργο, αντιμετωπίστηκε στην αρχή – σύμφωνα με τις ανταποκρίσεις εκείνης της εποχής – από πολλούς Ευρωβουλευτές συγκαταβατικά και κάπως ειρωνικά, πιθανόν και λόγω της εμφάνισής τους με τα ράσα, πράγμα ασυνήθιστο για πολλούς Ευρωβουλευτές.
Όταν όμως τέλειωσε ο Πατριάρχης την ομολογουμένως φωτισμένη ομιλία του για την Οικολογία, πως την βλέπει και πως την ζει καθημερινά μέσα από τη Θεία Λειτουργία και τις άλλες Ιερές ακολουθίες της η Ορθοδοξία, ολόκληρο το Ευρωκοινοβούλιο, μαζί και οι προαναφερθέντες Ευρωβουλευτές, είχαν σηκωθεί όρθιοι και χειροκροτούσαν ασταμάτητα επί πέντε ολόκληρα λεπτά!
Αυτός λοιπόν είναι ο δρόμος μας που οφείλουμε να βαδίσουμε. Και κάτι που ξεχνάμε συνεχώς όποτε δεν μας βολεύει και είναι η πεμπτουσία του Χριστιανισμού. Έχουμε καλεστεί να σηκώνουμε Σταυρό και όχι να είμαστε «βολεψάκηδες». Μακριά λοιπόν από ακρότητες, φανατισμούς, ξενοφοβίες, αναθέματα και κατάρες εάν πράγματι επιθυμούμε να λεγόμαστε και να είμαστε ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ.