3 και 1 ιστορίες προσευχής

Αλεξία Κρηνίτη

Κατοικώ στην Αθήνα όλη μου τη ζωή. Ακόμη και τα περισσότερα καλοκαίρια, στην πόλη τα πέρναγα ως παιδί. Έχω μαζέψει πολλές εικόνες από την πρωτεύουσα, κάποιες τόσο έντονες που δεν μπορώ να τις ξεχάσω. Μου έδωσε την ευκαιρία ο «Αντιαιρετικός»  να εξωτερικεύσω 3 και 1 αληθινές ιστορίες ανθρώπων, που προσευχόντουσαν. Υπήρξα μάρτυρας αυτών των περιστατικών και  με έκαναν να δακρύσω. Ελπίζω όχι από φτηνό συναισθηματισμό, αλλά γιατί μου μετέφεραν το βίωμα της πίστης αυτών των ανθρώπων. Αυτές οι καταστάσεις είναι υποκειμενικές, ίσως οι αναγνώστες βρουν τις ιστορίες αδιάφορες.  Σε άλλους πάλι ίσως έχουν κάτι να πουν. Άλλωστε, μπορεί ο τρόπος που γράφω να μην μπορεί να εκφράσει τη δύναμη των στιγμών...

ΟΣΑ ΔΕΝ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ή Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΚΟΝΓΚΟ ΜΠΡΑΖΑΒΙΛ

Κώστας Τσαπάρας – Συν/χος δάσκαλος

Το κτίριο της Ορθόδοξης Ιεραποστολής στο Κονγκό Μπραζαβίλ «Φως των Εθνών»

Με τον Κώστα Τσαπάρα γνωριστήκαμε στο χώρο του Ιατρείου ενός κοινού μας φίλου. Όταν ο φίλος μας γιατρός με ενημέρωσε πως την προηγούμενη χρονιά ο Κώστας βρέθηκε για τρεις μήνες στην Ορθόδοξη Ιεραποστολή του Κονγκό Μπραζαβίλ, αμέσως του πρότεινα  να φιλοξενήσω τις εμπειρίες του, της εκεί παραμονής του, από τις στήλες του «Αντιαιρετικού». Όμως αυτό δεν κατέστη δυνατόν, επειδή ο Κώστας σε λίγες ημέρες επρόκειτο να «πετάξει» και πάλι για το Κονγκό Μπραζαβίλ. Πριν όμως φύγει, μου έδωσε το άρθρο του που είχε δημοσιεύσει στο περιοδικό «Φως Εθνών» και ένα CD με δεκάδες φωτογραφίες από την Ορθόδοξη Ιεραποστολή του Κονγκό. Ήδη ο Κώστας βρίσκεται από τις 28 Μαΐου στο Dolisie του Κονγκό όπου προσφέρει εθελοντικά για μία ακόμη φορά τις υπηρεσίες του στην Ορθόδοξη Ιεραποστολή.  Το άρθρο του το αφιερώνουμε σε όλους τους κληρικούς, μοναχούς και λαϊκούς που αόκνως και αυτοθυσιαστικά εργάζονται, για να μεταφέρουν την Ορθοδοξία στα πέρατα της Οικουμένης.

Ακολουθεί η παράθεση του άρθρου:

Χριστολογικές προϋποθέσεις της ανθρώπινης υπόστασης

Του Ιωάννη Πλεξίδα δρ Δογματικής Θεολογίας και δρ Φιλοσοφικής Ανθρωπολογίας

Η περίπτωση του Χριστού 

Στη μία σύνθετη υπόσταση του Χριστού συναντώνται δύο ολοκληρωτικά διαφοροποιημένες φυσικές, δηλαδή, υπαρκτές πραγματικότητες: η θεϊκή και η ανθρώπινη. Αυτή η ένωση των δύο φύσεων λέγεται «κατά σύνθεσιν ένωσις» και είναι «η εις άλληλα των μερών χωρίς αφανισμού περιχώρησις». Η περιχώρηση των δύο φύσεων δεν εμφαίνει κάποια μορφή σύγχυσης, αλλοίωσης η τροπής. Δεν υπήρξε μεταβολή των φύσεων, καθώς η κάθε μία από αυτές διατήρησε «την εαυτής φυσικήν ιδιότητα αμετάβλητον». Ενώθηκαν λοιπόν οι δύο φύσεις «κατά τινα άρρητον μίξιν και κράσιν αρρητοτέραν». Η περιχώρηση στην περίπτωση του Χριστού διαφοροποιείται από την περιχώρηση της ψυχής και του σώματος στον άνθρωπο. Στην περίπτωση του Χριστού περιχωρείται το άκτιστο (θεϊκή φύση) με το κτιστό (ανθρώπινη φύση), ενώ στον άνθρωπο περιχωρούνται δύο διαφοροποιημένες φύσεις (ψυχή και σώμα), αλλά και οι δύο ανήκουν στον χώρο του κτιστού. Έχουμε, δηλαδή, δύο διαφορετικά είδη περιχώρησης. Για να κάνει κατανοητή τη διαφορά, ο Δαμασκηνός χρησιμοποιεί την έννοια του πάθους. Στον άνθρωπο η ψυχή «συναγλεί και συμπάσχει τω σώματι» ενώ η θεότητα, στην περίπτωση του Χριστού, «απαθής ούσα, ου συνέπασχε τω σώματι». Ένα δεύτερο βασικό σημείο είναι η προτεραιότητα που δίνει στη θεότητα ο Δαμασκηνός. Στο πρόσωπο του Χριστού, οι δύο φύσεις «ει και περιχωρείν εν αλλήλαις», η περιχώρηση έγινε «εκ της θεότητος». Οι δύο φύσεις ενώθηκαν «ασυγχύτως», «αδιαιρέτως» και «αναλλοιώτως». Η κάθε μία από αυτές τις φύσεις είναι τέλεια· έχει όλα εκείνα τα φυσικά και συστατικά ιδιώματα που τη συνοδεύουν και τη χαρακτηρίζουν. Η ανθρώπινη φύση του Χριστού έχει σώμα και ψυχή νοερή και λογική και ό,τι άλλο χαρακτηρίζει τον άνθρωπο. Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, γιατί, εάν ο Χριστός δεν είχε αναλάβει ή είχε απωλέσει κάποια από τα φυσικά ιδιώματα του ανθρώπου, θα ήταν «ου τέλειος αλλ’ ελλιπής άνθρωπος»...

ΠΟΡΝΕΙΑ: Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΚΑΤΑΡΡΑΚΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ!

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

      Η πορνεία αποτελεί την αίσχιστη κατάντια του ανθρωπίνου είδους, καθ’ ότι η αγοραπωλησία του ερωτισμού (του σεξισμού καλλίτερα) είναι καθαρά ανθρώπινη επινόηση και δε συναντάται σε άλλο είδος του ζωικού βασιλείου. Μόνο ο άνθρωπος σκέφτηκε να πουλά και να αγοράζει τον έρωτα, μια από τις ευγενέστερες δωρεές του Θεού προς αυτόν, και να τον καταστήσει ως τη χυδαιότερη ανθρώπινη πράξη!

      Σε χρόνους απόλυτης πνευματικής παρακμής, όπως στον προχριστιανικό κόσμο, έφτασε στην κατάντια να «θεοποιήσει» την αίσχιστη πορνεία, συνδέοντάς την με τις θρησκευτικές του πίστεις (Αστάρτη, Αφροδίτη, Ίσις, Venus, κλπ), και να την «ιεροποιήσει» ανάγοντάς την ως μια από τις κυριότερες τελετουργίες της θρησκείας του (ιερά πορνεία)! Τα πορνεία λειτουργούσαν ως ναοί των πορνικών «θεοτήτων» και οι λατρευτές τους, πορνεύοντας σε αυτούς, είχαν τη βεβαιότητα της θρησκείας τους ότι επιτελούσαν «ύψιστη θρησκευτική λατρεία»! Η θεσμοθετημένη από τις παγανιστικές θρησκείες «Ιερά Πορνεία» ήταν απελπιστικά διαδεδομένη στην προχριστιανική αρχαιότητα. Ο Ηρόδοτος αναφέρει πως χιλιάδες κορίτσια και νεαρές γυναίκες κλείνονταν χωρίς τη θέλησή τους, κατ’ απαίτηση των ιερέων – προαγωγών στα πορνεία για πορνική υπηρεσία στη «θεά», και γι’ αυτό τους δόθηκε η προσωνυμία ιερόδουλες (=ιερές δούλες- ιερές πόρνες)! Στην αρχαία Ελλάδα δεν υπήρχε πόλις που να μην λατρευόταν η Πάνδημη Αφροδίτη δια της πορνείας, με επίκεντρο την Κόρινθο όπου, κατά το Στράβωνα (64π.Χ.-23μ.Χ.), στο εκεί «ιερό πορνείο – ναό» της «θεάς» υπηρετούσαν χίλιες ιερόδουλες – πόρνες (Στρ.Γεωγρ.VIII,6,20)! Στη Σάμο και σε πολλές άλλες πόλεις λατρευόταν η Εταίρα Αφροδίτη, ως η προστάτης της πορνείας και των πορνών! Η «Ιερά Πορνεία» ανθούσε στην Κύπρο, κοιτίδα λατρείας της Αφροδίτης! Παροιμιώδεις διαστάσεις είχε λάβει η «Ιερά Πορνεία» στην ελληνική αποικία Έρυξ της Σικελίας, όπου στο εκεί «ιερό» της Αθηνάς, κατ’ αρχάς, και στη συνέχεια της Αφροδίτης, «υπηρετούσαν» χιλιάδες ιερόδουλες, με αποτέλεσμα τα έσοδα του εκεί «ιερού» να ανεβαίνουν σε δυσθεώρητα ύψη και να θεωρούνται οι ιερείς προαγωγοί του εν λόγω «ιερού» οι πλουσιότεροι ιερείς της αρχαίας θρησκείας! Ακριβώς τέτοιου ασύλληπτου μεγέθους πνευματική στρέβλωση και παρακμή υπήρχε, αυτό που στη θεολογική μας γλώσσα το ονομάζουμε πλήρη διαστροφή της ανθρώπινης φύσης! Διότι δεν υπάρχει ίσως χειρότερη κατάπτωση της ανθρώπινης φύσης από την αγοραπωλησία της διαδικασίας δημιουργίας της ζωής!  Είναι κατά την χριστιανική διδασκαλία ολοκληρωτική παράδοση του ανθρώπου στο διάβολο, το μεγάλο αφανή εχθρό του, προκειμένου να τον καταστρέψει δια των παθών του...

Τα Συνοπτικά Ευαγγέλια, η «Πηγή των Λογίων» (ή αλλιώς, πηγή «Q») και η ισοθεΐα Πατρός, Υιού και Αγίου Πνεύματος

Του Παναγιώτη

Η ύπαρξη της λεγόμενης «Πηγής των Λογίων» η οποία έχει καθιερωθεί διεθνώς να συμβολίζεται με το γράμμα «Q», αποτελεί την επικρατέστερη σήμερα υπόθεση από εκείνες που προτάθηκαν για τη λύση του λεγόμενου «Συνοπτικού προβλήματος».

Καθώς η πηγή αυτή -αν πράγματι υπήρξε- μας οδηγεί, χρονικά, πίσω από τα γνωστά μας Ευαγγέλια, κάποιοι ισχυρίστηκαν ότι η «Q», δεν αναφέρεται καθόλου στην θεότητα του Ιησού Χριστού, άρα, όπως λένε, ο Χριστός «αναβαθμίστηκε» σε Θεό από τους μεταγενέστερους συγγραφείς της Καινής Διαθήκης[1]!

Στο παρόν άρθρο, θα ασχοληθούμε με τα τρία αυτά ζητήματα: την εξήγηση του «Συνοπτικού προβλήματος», την περιγραφή της λεγόμενης πηγής «Q» και την ανάδειξη των εδαφίων της «Q» που μας βεβαιώνουν για την ισοθεΐα Πατρός, Υιού και Αγίου Πνεύματος.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ

   Πολλοί άνθρωποι πιστοί ή μη, όχι μόνο αρέσκονται στους αναχρονισμούς αλλά επιμένουν μάλιστα – μετά μανίας πολλές φορές – πως έχουν δίκαιο στους  αναχρονισμούς αυτούς. Έτσι πιστεύουν πως το κείμενο της Καινής Διαθήκης είχε πάντα τη σημερινή μορφή, ήταν τυπωμένο πάνω σε χαρτί, ήταν χωρισμένο σε κεφάλαια και στίχους και πολλά άλλα. Τα πράγματα όμως δεν είναι καθόλου έτσι. Η μορφή του κειμένου της Καινής Διαθήκης έχει μεγάλη ιστορία και μάλιστα πολύ ενδιαφέρουσα, την οποία θα παρακολουθήσουμε ευθύς αμέσως. 

       Την ιστορία του κειμένου της Καινής Διαθήκης την διακρίνουμε σε δύο μεγάλες περιόδους. Την εποχή που γράφονταν το κείμενο με το χέρι δηλαδή χειρόγραφα και την εποχή του έντυπου κειμένου με την ανακάλυψη της τυπογραφίας από τον Γουτεμβέργιο τον 15^ο αιώνα μ.Χ. Άλλωστε η Αγία Γραφή ή Βίβλος ήταν το πρώτο βιβλίο που τυπώθηκε...

Η ΜΑΓΕΙΑ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΖΕΤΑΙ

Αρχιμ. Γρηγόριος Κωνσταντίνου

Διδάκτωρ Θεολογίας

Μάγος ή Μάγισσα, Ιερεύς της θρησκείας του Ζωροάστρου στο λαό των Μήδων. Στην κλασική αρχαιότητα, ο όρος αναφερόταν στη μαντική τέχνη των ιερέων του μαζνταϊσμού (ζωροαστρισμός)[1], των λεγόμενων μάγων. Κατά τους ελληνιστικούς χρόνους, οι μάγοι  της Περσίας διασκορπίστηκαν και προσφέρανε τις υπηρεσίες τους στην τότε  ελληνορωμαϊκή κοινωνία. Οι παρεχόμενες υπηρεσίες τους γίνονταν ευνοϊκά αποδεκτές από τα λιγότερο μορφωτικά στρώματα του πληθυσμού, που πολλές φορές κατάφερναν με επιτυχία να διεισδύουν μέχρι και στην Αυλή των Ρωμαίων αυτοκρατόρων. Αυτό όμως δεν σήμαινε ότι γινόταν αποδεκτοί και από τους πνευματικά καλλιεργημένους ανθρώπους, οι οποίοι  επιδεκτικά τους περιφρονούσαν. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, οι άνθρωποι του πνεύματος άρχισαν να χρησιμοποιούν τον όρο μαγεία για να επισημάνουν τη δραστηριότητα των διαφόρων πονηρών, που ανέτως  κινούνταν στο περιθώριο της επίσημης θρησκείας. Με την εμφάνιση του χριστιανισμού, η μαγεία θεωρήθηκε δεισιδαιμονία[2] ή και ακόμη χειρότερα, θανάσιμη αμαρτία, μέσω της οποίας οι μάγοι προσπαθούσαν να παραποιήσουν τις διάφορες θρησκευτικές τελετές, εκμεταλλευόμενοι την εισφορά του διαβόλου[3]. Έτσι λοιπόν σύντομα αναπτύχθηκε μια θεολογική διαμάχη, στην οποία αντιπαρατασσόταν Θεός και  Διάβολος. Συνέπεια αυτής υπήρξε η καταδίωξη των μάγων, τόσο από τις θρησκευτικές όσο και από τις κοσμικές εξουσίες, γεγονός που κατά τον Μεσαίωνα κατέληξε στη σωρεία δικών για μαγεία, όπου οι ένοχοι καταδικάζονταν «στον δια πυράς θάνατο».

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ «ΣΚΟΠΙΑ»: ΕΤΑΙΡΙΑ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΗ!

Ένα ελάχιστο μόνο μέρος των κτιρίων που διαθέτει η Οργάνωση των Μαρτύρων του Ιεχωβά «Σκοπιά», η αυτοαποκαλούμενη και ως Εταιρία

       Θύελλα διαμαρτυριών και ενστάσεων εγείρονται από μέρους των Μαρτύρων του Ιεχωβά, όταν τους επισημαίνεται, πως η Οργάνωση «Σκοπιά» στην οποία ανήκουν, δεν έχει καμιά σχέση με το Θεό και το Χριστό, αφού πρόκειται για μια βορειαμερικανική εκδοτική εταιρία η οποία με κάλυμμα θρησκευτικό, αποκομίζει κάθε χρόνο τεράστια κέρδη. Κέρδη τα οποία εξασφαλίζονται από το σχεδόν μηδενικό κόστος παραγωγής των προϊόντων της, το οποίο επιτυγχάνεται, αφού όσοι εργάζονται για την έκδοση των προϊόντων αυτών ζουν σε συνθήκες σύγχρονης «σκλαβιάς» με αμοιβές κατώτερες πολλές φορές των αντίστοιχων τριτοκοσμικών και η προώθηση τους έχει ανατεθεί στους ισόβια αμισθί πλασιέ οπαδούς της. Το οικονομίστικο πνεύμα της «Μέκκας του Καπιταλισμού» Αμερικής έχει διαπεράσει παντελώς την Οργάνωση «Σκοπιά» και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα και στην διδασκαλία της αλλά και στις οδηγίες που στέλνονται για τον τρόπο συμπεριφοράς των οπαδών της. Όλα αυτά θα τα δούμε μέσα από τα ίδια τα έντυπα της Οργάνωσης που μας τα προμηθεύουν οι ίδιοι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά...

ΕΡΧΕΤΑΙ Ο ΑΡΜΑΓΕΔΔΩΝΑΣ;

Αρχ. Σεραφείμ Ζαφείρης

Τον τελευταίο καιρό οι αιρετικοί χιλιαστές και οι πολυποίκιλες  παραφυάδες των επίσης αιρετικών Προτεσταντών (Πεντηκοστιανοί, Ευαγγελικοί, τα εναπομείναντα σταγονίδια της ΧΟΕ, ΑΘΑΖΩ, κ. α.) ομιλούν συχνά για τον επικείμενο Αρμαγεδδώνα και την Αρπαγή της Εκκλησίας. Το λένε μάλιστα με καύχηση, ότι «εμείς ετοιμαζόμαστε για τον Αρμαγεδδώνα» και «όπου νάναι θα γίνει η Αρπαγή της Εκκλησίας», θα πάρει δηλαδή ο Χριστός για εφτά χρόνια τους δικούς Του, εννοείται αυτούς τους ίδιους, τους αιρετικούς, και θα τους βγάλει εκτός γης, προκειμένου να μη περάσουν τη Μεγάλη Θλίψη και την τελική αναμέτρηση του μεγάλου πολέμου του Αρμαγεδδώνα, όπου θα συντρίψει ο Θεός με τα στρατεύματά Του το κράτος του Σατανά και τους οπαδούς του...

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΟΙ «ΝΕΚΡΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ» ΤΩΝ ΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΩΝ «ΘΕΟΤΗΤΩΝ»

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

         Η ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού αποτελεί για όλους τους πιστούς Του το πιο χαρμόσυνο και ελπιδοφόρο γεγονός της ανθρώπινης ιστορίας, διότι είναι η μεγαλύτερη νίκη όλων των εποχών κατά του εχθίστου εχθρού του ανθρώπου, του τυραννικού Άδη και του πικρού θανάτου. Ο δικός Του θάνατος έγινε ο θάνατος του θανάτου μας! Αυτή ακριβώς η συνειδητοποίηση μας κάνει να σκιρτούμε από άρρητη αγαλλίαση και να πανηγυρίζουμε λαμπρά την «βασιλίδα και κυρία» εορτή, κατά τον ιερό και θεσπέσιο υμνογράφο του Πάσχα...