ΟΙ ΣΥΝΑΘΡΟΙΣΕΙΣ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ, ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΕ ΑΥΤΕΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΤΙΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΝ ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ

«Αίθουσα Βασιλείας» στην Αυστρία. Ο χώρος που συναθροίζονται οι Μάρτυρες του Ιεχωβά

Επανειλημμένα έχουμε αναφερθεί στον έλεγχο της σκέψης που ασκεί η Οργάνωση στους οπαδούς της, με αποτέλεσμα όχι μόνο να υπακούουν τυφλά στη διδασκαλία της και στις εντολές της όσο παράλογες να είναι αυτές π. χ. μη μετάγγιση αίματος, αλλά και να υπάρχει από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά παντελής έλλειψη ελευθερίας σκέψης και κριτικής διάθεσης...

Εσωτερισμός ή Εξωτερισμός;

του αρχ. Γρηγορίου Κωνσταντίνου

Διδάκτορος Θεολογίας

Ο όρος εσωτερισμός περιλαμβάνεται μέσα στον όρο θρησκεία. Αν και είναι ασαφής και διφορούμενος στην χρήση του έχει αναδειχθεί μια φιλοσοφική πράξη με θρησκευτικό περιεχόμενο. Ο Rudolf Otto προσπαθώντας να τον προσδιορίσει όταν εκφράζεται ως όρος, να τον συνδέσει με μια πρόσβαση στην υπερφυσική πραγματικότητα, που προϋποθέτει την υπερβατική ενότητα όλων των μεγάλων θρησκευτικών παραδόσεων. Ποιο έγκυρο όμως προσδιορισμό του εσωτερισμού διατυπώνει ο  Antoine Faivre που επισημαίνει ότι, από εμπειρικής και ιστορικής πλευράς δεν υπάρχει ένα σημείο που να δείχνει την φύση του εσωτερισμού. Αυτό σημαίνει ότι ο εσωτερισμός ως γενική έννοια διακρίνει τον εσωτερισμό των θρησκευτικών παραδόσεων. Η σχέση του όρου εσωτερισμός με τα θρησκευτικά ανατολικά θρησκεύματα είναι εν προκειμένω προφανής, που εκφράζεται σε κάθε μορφή θρησκευτικής αναζήτησης...

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός ήρθε στον κόσμο και έγινε άνθρωπος για να απολυτρώσει το ανθρώπινο γένος από τη σκλαβιά της αμαρτίας. Να τον αναστήσει πνευματικά, διότι η αμαρτία και η φθορά τον είχαν καταντήσει πνευματικά νεκρό. Να του δώσει τη δυνατότητα να επανασυνδεθεί με το Θεό και την προοπτική της αιώνιας ζωής. Ως αποκλειστικό μέσο πραγμάτωσης της σωτηρίας ίδρυσε την αγία Του Εκκλησία, για να είναι στους αιώνες το υπέρτατο θεραπευτήριο των ψυχών και η μοναδική θύρα της αιώνιας ζωής. Ίδρυσε την Εκκλησία Του να είναι μία, αγία, ακατάλυτη, αιώνια...

Η ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΖΩΗΣ, ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ

Υπό του Γεωργίου Δημ. Αποστόλου Δρ. θεολογίας, πρώην Σχολικού Συμβούλου

                                                    

Γνωστό σε όλους μας είναι, ότι ο σημερινός άνθρωπος της κατανάλωσης -μέχρι πρότινος, έχει αλλάξει τις διαχρονικές αρχές και τις αξίες του. Οι σαρωτικές αυτές αλλαγές των  πιστεύω του ανθρώπου, που διαδόθηκαν και επιβλήθηκαν πολύ εύκολα από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, οδήγησαν σε ουσιαστική τροποποίηση της ζωής του ανθρώπου με επικίνδυνες συνέπειες για την κτίση αλλά και για την ίδια την ύπαρξή του.

Βρισκόμενοι σε αυτή τη δύσκολη οικονομική καμπή, αλλά πρώτιστα ηθική, που περνά η Πατρίδα μας, με τις πολλές αυτοκτονίες, σαν εκπαιδευτικοί  και ειδικότερα σαν θεολόγοι, δεν θα μπορούσαμε να μείνουμε αμέτοχοι, χωρίς να καταθέσουμε την θέση της Ορθόδοξης Πατερικής Παράδοσης.

Γνωστός Πνευματικός, μου έλεγε: «Κύριε Γ., το ’40 ο κόσμος πέθαινε από την πείνα, σήμερα χάνει και την ψυχή του με την αυτοκτονία»...

Γιατί και πως απαντάμε στις πλάνες του κύριου Λιακόπουλου

Του Παναγιώτη Μακρή

Ο γνωστός σε όλους μας τηλεπωλητής βιβλίων κ. Λιακόπουλος με τις αναρίθμητες πλάνες του, έχει επηρεάσει πολλούς Ορθόδοξους αδελφούς μας και τους έχει πείσει πως η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει εσφαλμένη Θεολογία η οποία στηρίζεται στο ότι τους κρύβει την «Αλήθεια», υποστηρίζοντας μάλιστα πως ο ίδιος διαθέτει αυτή τη κρυμμένη γνώση. Βέβαια ο κ. Λιακόπουλος, δεν διευκρινίζει στους αγαπητούς τηλεθεατές τις πλάνες οι οποίες περιέχονται σε αυτήν την κρυμμένη γνώση.

Έχοντας δημιουργήσει ένα κράμα Ορθοδοξίας, ειδωλολατρίας, αποκρυφισμού και πολλών άλλων, πωλεί αυτό το κράμα σε ανυποψίαστους αδελφούς σαν την αληθινή γνώση.

Το θέμα μας, δεν είναι όμως να σχολιάσουμε το τι κάνει ο κ. Λιακόπουλος, το οποίο στην τελική δεν μας αφορά. Δεν γνωρίζουμε, αν ότι κάνει το κάνει από συγγνωστή πλάνη στην οποία ο ίδιος έχει πέσει χωρίς να το γνωρίζει  ή ότι κάνει το κάνει σκόπιμα (ελπίζουμε να συμβαίνει το πρώτο, καθότι αν συμβαίνει το πρώτο μετά πρώτης και δευτέρας νουθεσίας θα διορθωθεί, αν γίνεται όμως σκόπιμα, δυστυχώς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε για αυτόν). Σκοπός μας, είναι να σχολιάσουμε αυτές τις θεωρίες του, με γνώμονα την αλήθεια που μας προσφέρει η Ορθόδοξη Εκκλησία μας...

Η ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΜΕΝΗ «ΕΚΚΛΗΣΙΑ» ΤΩΝ ΒΑΠΤΙΣΤΩΝ

του Αρχιμανδρίτου

Γρηγορίου Κωνσταντίνου

Διδάκτορος Θεολογίας

Ονομασία

Πριν από μερικά χρόνια ένας αριθμός ομολογιών άρχισαν να εμφανίζονται με το όνομα «Reformed Baptist». Είναι Βαπτιστές που πιστεύουν στη  σωτηριολογία του Καλβίνου. Η πρώτη  εκκλησία  από τους μεταρρυθμισμένους Βαπτιστές ιδρύθηκε το 1630.  Από τότε αυτή η έννοια της Μεταρρύθμισης και της Βάπτισης προκάλεσε σε πολλά μέλη της έντονα ερωτήματα, σχετικά με ποιο είδος μεταρρύθμισης σε σχέση με το βάπτισμα ακολουθεί η εκκλησία αυτή. Βεβαίως δεν πρόκειται μόνο για μια αποχώρηση ορισμένων μελών από μια άλλη Εκκλησία, αλλά περιέχει και ορισμένα άλλα πράγματα...

Η ΚΟΛΑΣΗ ΚΑΙ Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ

Του Παναγιώτη Μακρή

Παράδεισος και κόλαση, είναι δύο έννοιες που στην δική μας εποχή έχουν δυστυχώς παρεξηγηθεί λόγω της αυξημένης δυτικής χριστιανικής επιρροής. Δεν λείπουν οι φορές που Ορθόδοξοι πιστοί δυσκολεύονται να κατανοήσουν καθαρώς αυτές τις έννοιες, ενώ δεν λείπουν και οι περιπτώσεις κατά τις οποίες χρησιμοποιούνται από άθεους και άλλους πολέμιους της Ορθοδοξίας, με σκοπό την μάταιη προσπάθεια αμαύρωσης της εικόνας της Εκκλησίας.

Το παρακάτω άρθρο σκοπό έχει, να προσπαθήσει να βοηθήσει τους αναγνώστες να καταλάβουν πως έχει ο παράδεισος και η κόλαση από Ορθόδοξη χριστιανική πλευρά, απαντώντας σε τυχόν παρεξηγήσεις σχετικά με τις έννοιες αυτές...

Ήμουν στο Μοναστήρι λίγο πριν παύσει να χτυπάει η καμπάνα

Κώστας Τσαπάρας – Συν/χος δάσκαλος

«Θέ­λω, παι­διά μου, να εκ­φρά­σω την ευ­γνω­μο­σύ­νη μου στον Παν­το­δύ­να­μο Θεό, γι­α­τί ε­δώ στην καρ­διά του Μπρα­ζα­βίλ, στην καρ­διά της Α­φρι­κής, έ­να νέο μο­να­στή­ρι θε­με­λι­ώ­νε­ται προς τι­μή και μνή­μη του Η­γα­πη­μέ­νου, φί­λου ε­πι­στή­θι­ου Ι­ω­άν­νου του Θε­ο­λό­γου, του Α­πο­στό­λου της Α­γά­πης, που ε­κή­ρυ­ξε α­γά­πη, α­γά­πη, και πάλι α­γά­πη».

Αυ­τά τα λό­για είπε συγ­κι­νη­μέ­νος ο Μα­κα­ρι­ό­τα­τος Πα­τρι­άρ­χης Αλεξάνδρειαςς κ. Θε­ό­δω­ρος κα­τά την ε­πί­σκε­ψή του στην ε­πι­σκο­πή Κον­γκό Μπρα­ζα­βίλ και Γκαμ­πόν την η­μέ­ρα των εγ­και­νί­ων (2-11-2012) της Ι­ε­ράς Μο­νής Α­γί­ου Ι­ω­άν­νου του Θε­ο­λό­γου, 6 χλμ. νό­τια της πόλης Ντολιζί.

Και συνέχισε: «Ε­δώ θα έρ­χον­ται τα παι­διά μας της Α­φρι­κής με την κα­θο­δή­γη­ση την πνευ­μα­τι­κή, του π. Θε­ο­λό­γου να μά­θουν την ε­πι­στή­μη των ε­πι­στη­μών, την πο­λι­τεία τη μο­να­στι­κή α­πό την έ­ρη­μο της Αι­γύ­πτου στις τρο­πι­κές ζούγ­κλες της Α­φρι­κής. Αυ­τό εί­ναι το με­γα­λείο του Θε­ού, αυ­τό εί­ναι το θαυ­μαστό...

«ΕΤΟΙΜΑΖΟΥ ΒΗΘΛΕΕΜ, ΗΝΟΙΚΤΑΙ ΠΑΣΙΝ Η ΕΔΕΜ»

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Η ενανθρώπιση του Θεού είναι το κορυφαίο γεγονός της ανθρώπινης ιστορίας. Είναι η δεύτερη επέμβαση του θείου Δημιουργού στην κτιστή δημιουργία. Η σάρκωση του Λόγου έγινε για την αναδημιουργία του κόσμου, την χριστοποίησή του και εν τέλει την θεοποίησή του.

Ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο «καλόν λίαν» (Γεν.1,31), με προεξάρχοντα τον άνθρωπο, ως την κορωνίδα και το επιστέγασμα των κτισμάτων Του. Η θεία δημιουργία, σύμφωνα με του Πατέρες της Εκκλησίας μας, δεν είναι αποτέλεσμα ανάγκης από μέρους του απόλυτα απαθούς Θεού, αλλά για να μοιραστεί τη δική Του μακαριότητα με άλλα όντα και κυρίως τις άυλες αγγελικές δυνάμεις και τον άνθρωπο. Ο κτιστός κόσμος είναι η υπέρτατη έκφραση της αγάπης του Θεού. Ιδιαιτέρως ο άνθρωπος είναι ο αποδέκτης της Θείας αγάπης, διότι αυτός μόνος χαρακτηρίζεται ως υιός Του, έχοντας την υιοθεσία Του, και γι’ αυτό υπήρξε καρπός ξεχωριστού τρόπου δημιουργίας, σε σχέση με τα άλλα δημιουργήματα...

ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ: ΥΙΟΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ ΣΤΟ ΙΣΡΑΗΛ, ΑΙΤΙΑ ΧΑΡΑΣ ΓΙΓΝΕΤΑΙ!

Σε λίγες μέρες θα γιορτάσουμε την γέννηση του Χριστού. Μια γέννηση που έγινε αιτία να χαρούν οι άνθρωποι, αφού επιτέλους ανοίγεται και πάλι ο δρόμος για την συνάντηση των ανθρώπων με τον Θεό, ο οποίος είχε κλείσει με την αμαρτία του Αδάμ.

Δεν πρέπει όμως να λησμονούμε, πως ο Χριστός για την σωτηρία μας, επέλεξε να γεννηθεί ως άνθρωπος στην χώρα του Ισραήλ. Αξίζει λοιπόν στο σημείο αυτό να αναρωτηθούμε. Τι σήμαινε για τους Ισραηλίτες η γέννηση ενός παιδιού, και ποια ήθη και έθιμα ακολουθούσαν την γέννηση αυτή, τα οποία εφαρμόστηκαν και στον νήπιο Ιησού;

Όταν λοιπόν σε μια εβραϊκή οικογένεια γεννιόταν ένα παιδί ήταν μεγάλη χαρά και για τους γονείς, αλλά και για τους συγγενείς και φίλους της οικογένειας. Το χωριό ή η γειτονιά, μάθαινε αμέσως το χαρούμενο νέο και ήξερε πως σε λίγο, σύμφωνα με το παλιό έθιμο, θα καλούσαν τους συγγενείς, τους φίλους και τους γείτονες να γλεντήσουν...