Η ΠΟΙΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ

Κάρολος Μεσσηνέζης

    Η αναζήτηση του Θεού απασχόλησε κι απασχολεί ιδιαίτερα τον ανθρώπινο νου. Είτε καταφατικές είτε αρνητικές προκύπτουν οι απαντήσεις στο έσχατο ερώτημα της δημιουργίας και φυσικά του θείου ζητήματος, ένα είναι αδιαμφισβήτητο: Όλες ανεξαιρέτως έπονται μιας φιλοσοφικής περιδιάβασης του τεράστιου ζητήματος της  δημιουργίας του σύμπαντος, της μετά θάνατον ζωής, της αέναης πάλης ανάμεσα στο καλό και το κακό: Το δίκαιο και το άδικο, το ηθικό και το ανήθικο, το ενάρετο και το  αμαρτωλό.

  Μες στα πεδία τέτοιων αναζητήσεων τα έλλογα όντα, οι άνθρωποι δηλαδή, επιστρατεύουν τα όπλα που έχουν στη διάθεσή τους και δεν είναι άλλα από τον λόγο, πεζό και ποιητικό...

ΤΟ ΑΓΙΟ ΔΩΔΕΚΑΗΜΕΡΟ

Του Ιωάννη Γ. Ζαχαράκη, Μ.Δ.Ε. Θεολογίας

 «Δεύτε αγαλλιασώμεθα τω Κυρίω, το παρόν μυστήριον εκδιηγούμενοι»

Η περίοδος του Αγίου Δωδεκαημέρου μας προσκαλεί και πάλι να προσεγγίσουμε και να θαυμάσουμε το μέγα μυστήριο της ενανθρώπησης του Ιησού Χριστού. Τι είναι όμως το Άγιο Δωδεκαήμερο; Πρόκειται για δώδεκα εορτάσιμες και χαρμόσυνες ημέρες κατά τις οποίες εορτάζουμε τη Γέννηση, την Περιτομή και τη Βάπτιση του Ιησού Χριστού. Αυτές οι τρεις μεγάλες Δεσποτικές εορτές, τα Χριστούγεννα, η Περιτομή και τα Θεοφάνεια, μέχρι τον 4^ου αι. μ.Χ. εορτάζονταν μαζί στις 6 Ιανουαρίου και ονομάζονταν Επιφάνεια. Αργότερα, η εορτή των Χριστουγέννων μεταφέρθηκε στις 25 Δεκεμβρίου, πρώτα στη Δύση το 335 μ.Χ. και μετά από 40 περίπου χρόνια στην Ανατολή, η εορτή της Περιτομής την 1^η Ιανουαρίου και τα Άγια Θεοφάνεια στις 6 Ιανουαρίου. Αυτές είναι οι εορτές του Αγίου Δωδεκαημέρου...

ΕΙ ΧΡΙΣΤΟΣ ΟΥΚ ΕΣΑΡΚΟΥΤΟ…

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Η Γέννηση του Σωτήρα μας (Πηγή εικόνας, hristospanagia1.wordpress.com)

       Η έλευση του Κυρίου μας Ιησού στον κόσμο αποτελεί μια από τις λιγοστές ανάπαυλες χαράς που δοκίμασε το ταλαίπωρο ανθρώπινο γένος στο διάβα της ιστορίας του. Αυτή είναι αποτυπωμένη στον αγγελικό άγγελμα της Γεννήσεως στους απλοϊκούς ποιμένες της Βηθλεέμ: «ιδού ευαγγελίζομαι υμίν χαράν μεγάλην, ήτις έσται παντί τω λαώ, ότι ετέχθη υμίν σήμερον σωτήρ, ος εστι Χριστός Κύριος» (Λουκ.2,12). Το ίδιο αποτυπωμένη είναι και στη θεσπέσια χριστουγεννιάτικη υμνολογία της Εκκλησίας μας: «Ευφραίνεστε δίκαιοι, ουρανοί αγαλλιάσθε, σκιρτήσατε τα όρη Χριστού γεννηθέντος» (1^ο τροπ. των αίνων). Κι’ αυτό διότι ο απόλυτα αγαθός Θεός της αγάπης και του ελέους δεν άφησε το πλάσμα Του αιώνια καταδικασμένο στην επήρεια του κακού και στη φθορά της αμαρτίας, αλλά έστειλε το μονάκριβο Υιό Του, να λυτρώσει το ανθρώπινο γένος, κατατροπώνοντας τον αντίδικό Του διάβολο, εφευρέτη του κακού και πηγή κάθε δυστυχίας. Κατά τον άγιο  Κύριλλο Αλεξανδρείας: «ηρρώστησεν η ανθρωπίνη φύσις εν Αδάμ δια της παρακοής την φθοράν εισέδυ τε ούτως αυτήν τα πάθη» (P.G.74,788/9) και γι’ αυτό σαρκώθηκε ο Υιός και Λόγος του Θεού για να έρθει στη γη ως μοναδικός ιατρός για να θεραπεύσει τον βαρύτατα τραυματισμένο από την αμαρτία και βαθύτατα νοσούντα από τη φθορά άνθρωπο. Να τον αποκαταστήσει στην προ της πτώσεως κατάστασή του, ότι «πάντες ήμαρτον και υστερούνται της δόξης του Θεού» (Ρωμ.5,1)...

De profundis (Εκ Βαθέων) ή Πέντε Χρόνια «Αντιαιρετικός»!

    Τετάρτη ήταν – όπως και φέτος – η 19^η Δεκεμβρίου, όταν με την βοήθεια του εκλεκτού φίλου Κώστα Βαλτινού δημιουργούνταν ο «Αντιαιρετικός» και ξεκινούσε το μακρύ ταξίδι του, όπως τελικά αποδείχτηκε αφού ήδη έχουν παρέλθει πέντε χρόνια, στο χώρο του διαδικτύου. Είχαν προηγηθεί κάποιες απόπειρες ιστοσελίδων με τη συνδρομή του επιστήθιου φίλου μας και συναδέλφου Απόστολου Γατή, που όμως δεν ευοδώθηκαν. Σκοπός της δημιουργίας του «Αντιαιρετικού» ήταν η αντιμετώπιση των αιρέσεων, κυρίως των Μαρτύρων του Ιεχωβά και η νηφάλια παρουσίαση θεμάτων της Ορθόδοξης Πίστης...

ΟΙ ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΤΩΝ ΜΟΡΜΟΝΩΝ, ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

του Αρχιμανδρίτου

Γρηγορίου Κωνσταντίνου

                          Διδάκτορος Θεολογίας

Οι απόστολοι Πέτρος, Ιάκωβος και Ιωάννης δίνουν στον Τζότζεφ Σμιθ την Μελχισεδική Ιεροσύνη (Πηγή: http://mormonoi.org)

( ΘΑΝΑΤΟΣ – ΚΡΙΣΗ – ΑΝΑΣΤΑΣΗ )

Η αίσθηση ότι ο Χριστός θα επιστρέψει και πάλι σύντομα στη γη είναι πολύ διαδεδομένη στους Μορμόνους. Την απόφαση αυτή γνωστοποίησε ο ίδιος ο Χριστός στον ιδρυτή και αρχηγό της αίρεσης Joseph Smith, αναγγέλλοντας σ’ αυτόν και αυτός στους οπαδούς του ότι πριν τη Δευτέρα Παρουσία Του θα συμβούν φοβερά γεγονότα που θα σηματοδοτούν την έλευσή Του. Η Δευτέρα Παρουσία αποκαλείται από τους Μορμόνους ως «η μεγάλη και φοβερά ημέρα του Κυρίου».

Από την στιγμή της «αποκάλυψης», όλοι τους αναμένουν τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, την οποία χαρακτηρίζουν ως εποχή χαράς και ειρήνης. Επίσης πιστεύουν και διδάσκουν πως όλη η  ανθρωπότητα θα περάσει μεγάλες δοκιμασίες πριν τη Δευτέρα Παρουσία, γι’ αυτό το λόγο ο Θεός ζητά από τους ίδιους να είναι πάντα έτοιμοι. Απαιτεί λοιπόν να έχουν άριστη πνευματική κατάσταση προϋπαντώντας Αυτόν «ερχόμενον εν δόξη». Οι  Γραφές και τα διάφορα θεϊκά σημεία πριν  την έλευση της  ημέρας εκείνης προσφέρθηκαν μόνο στον Smith και στους οπαδούς του ως βοήθεια από τον Κύριο...

Η ΚΑΤΑΞΙΩΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ  Θεολόγου – Καθηγητού

Πηγή φωτογραφίας http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr

       Η πνευματική σύγχυση στην εποχή μας είναι πια γεγονός. Κυρίαρχες ιδεολογίες κατέρρευσαν και άλλες καινοφανείς ήρθαν στο προσκήνιο. Επίσης περιθωριακές πίστεις πρωτογόνων θρησκευτικών ρευμάτων και θρησκειών άρχισαν να γίνονται αποδεκτές από ευρύτατα κοινωνικά στρώματα.

       Μια από αυτές τις περίεργες καινοφανείς ιδεολογίες είναι και η γνωστή πλέον «ελληνολατρία», η οποία εκδηλώνεται ως δήθεν επιστροφή και καλλιέργεια του αρχαιοελληνικού πολιτισμού με παράλληλη νεκρανάσταση της αρχαιοελληνικής ειδωλολατρίας ως επιστροφή στην «ελληνική θρησκεία η οποία δημιούργησε τον πιο λαμπρό πολιτισμό και φώτισε ολόκληρη την ανθρωπότητα», όπως διαδίδουν οι «ελληνολάτρες» πιστοί της, λες και εμείς οι μη παγανιστές δεν είμαστε έλληνες και δεν αγαπάμε τον ελληνικό πολιτισμό!...

Ιωάννης Δαμασκηνός: Ο μεγάλος δογματικός της Εκκλησίας μας και υπερασπιστής των εικόνων

Του Ιωάννη Γ. Ζαχαράκη, Μ.Δ.Ε. Θεολογίας

            Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους θεολόγους του 8^ου αιώνα. Έλαβε τον τίτλο του Πατέρα και Διδασκάλου της Εκκλησίας, αφού εκτός από ποιμένας, μοναχός και πρεσβύτερος στη Μονή του Αγίου Σάββα στην Παλαιστίνη, περιοχή που ανήκε στο Αραβικό Χαλιφάτο, υπήρξε και διδάσκαλος της Εκκλησίας. Έφερε, δηλαδή, το ειδικό χάρισμα, το ειδικό προνόμιο και την ειδική ευθύνη να διδάσκει και να ερμηνεύει στους πιστούς την αλήθεια του Θεού, καθώς και να αντιμετωπίζει σθεναρά τα μεγάλα δογματικά προβλήματα και τις ισχυρές θεολογικές κρίσεις στην Εκκλησία. Και μια τέτοια, καίρια για τη σωτηρία των ανθρώπων, θεολογική κρίση που συντάραξε την Εκκλησία για περισσότερα από 100 χρόνια ήταν η αντιπαράθεση σχετικά με την προσκύνηση ή μη των ιερών εικόνων...

Ανώτερη εκπαίδευση και «Σκοπιά»

Αλεξία Κρηνίτη

        Το άρθρο αυτό αποτελεί ένα χρονογράφημα μιας μικρής έρευνας που διενήργησα. Αφορμή για τη μελέτη μου αποτέλεσε το εξής περιστατικό: πριν λίγες μέρες, διάβαζα στον «Αντιαιρετικό» την αυτοβιογραφία του κυρίου Ονήσιμου Ελευθεριάδη, πρώην Μάρτυρα του Ιεχωβά. Στο άρθρο με τίτλο «Η σκληρή εφηβεία ενός πρώην Μάρτυρα του Ιεχωβά, στο ανελεύθερο και καταπιεστικό περιβάλλον της Σκοπιάς» ( μπορείτε να το δείτε εδώ: http://antiairetikos.blogspot.gr/2010/04/blog-post.html), κάποιος, που δήλωσε «Χριστιανός Μάρτυρας του Ιεχωβά» και «Χριστιανός Πρεσβύτερος», άφησε ένα σχόλιο, που μεταξύ άλλων έγραφε: «Η Εταιρία Σκοπιά ως θρησκευτικό σωματείο της Παγκόσμιας Αδελφότητας των Χριστιανών Μαρτύρων του Ιεχωβά ΠΡΕΣΒΕΥΕΙ και ΠΡΟΤΡΕΠΕΙ τους γονείς να μορφώνουν τα παιδιά τους». Το συγκεκριμένο σχόλιο δέχτηκε έντονη κριτική ως ανακριβές. Αποφάσισα λοιπόν να ενημερωθώ αν πράγματι η Σκοπιά ενθαρρύνει τη μόρφωση και τις σπουδές των οπαδών της...

«ΙΔΩΝ ΕΙΔΟΝ ΤΗΝ ΚΑΚΩΣΙΝ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΜΟΥ…»

Αρχ. Σεραφείμ Ζαφείρης

Στη Βουλή, αυτές τις τραγικές μέρες που διανύουμε,  συνεδριάζουν και αποφασίζουν εκ του ασφαλούς, οι εθνοπατέρες, με βάση κάποιους αριθμούς και οικονομικά μεγέθη, από πολλούς όμως αμφισβητούμενα για την αποτελεσματικότητά τους, χωρίς να γνωρίζουν καλά – καλά πού βάζουν με την ψήφο τους την υπογραφή τους, δηλαδή, σε ένα πολυσέλιδο και εν πολλοίς αδιάβαστο τρίτο μνημόνιο και χωρίς να διακινδυνεύουν πολλά οι ίδιοι.

Πίσω όμως από την πόρτα κάθε ελληνικού σπιτιού, παίζεται  ένα δράμα. Στο σπίτι του μέσου Έλληνα το άγχος και η αγωνία μεγαλώνει. Χρωστάει δύο και τρία ενοίκια, το ρεύμα τις επόμενες μέρες θα κοπεί, το νερό είναι απλήρωτο, τα κοινόχρηστα έχουν μαζευτεί, από τις τράπεζες τηλεφωνούν συνεχώς για τις δόσεις, το τηλέφωνο είναι κομμένο από πολύ χρόνο, μόνο με τα καρτοκινητά απαντούν - δεν καλούν οι ίδιοι - τα φροντιστήρια των παιδιών καθυστερούμενα, έχει μπουχτίσει η κατσαρόλα σε όσπρια και ζυμαρικά από τους ναούς, έχουν στερέψει τα πορτοφόλια και οι συντάξεις των παππούδων να βοηθάνε συνεχώς τα νοικοκυριά των  παιδιών τους. Κάκωση του λαού μας!...

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ, ΕΝΑΣ ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟΣ ΜΑΧΗΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

     Ειδήσεις για την δράση και το βίο του Θεόδωρου Στουδίτη βρίσκουμε σε τρεις Βίους αυτού, οι οποίοι έχουν συνταχτεί από δύο μοναχούς με το ίδιο όνομα Μιχαήλ, ο δε τρίτος από κάποιον που μας είναι άγνωστος. Άλλη πηγή πληροφοριών είναι τα ίδια τα συγγράμματα του Αγίου ιδιαίτερα οι επιστολές του.

       Γεννήθηκε το 759 στην Κων/λη, από πλούσια και ευγενή οικογένεια η οποία έδιδε στην τότε πολιτεία αρκετούς ανώτατους υπαλλήλους. Όσον αφορά την στάση της οικογένειας του απέναντι στις εικόνες, επειδή η περίοδος την οποία έζησε υπήρχε η διαμάχη γύρω από αυτές η αποκαλούμενη εικονομαχία, ήταν εικονόφιλη δηλαδή δέχονταν και σέβονταν τις εικόνες. Μεγάλο ρόλο στην στροφή του αγίου στο μοναχισμό έπαιξε το οικογενειακό του περιβάλλον και ιδιαίτερα η μητέρα του Θεοκτίστη η οποία όχι μόνο φρόντισε να λάβει πλούσια μόρφωση αλλά και πνευματική. Σ’ αυτό βοήθησε και αδελφός της Πλάτων, ο οποίος ήταν ηγούμενος σε ένα μοναστήρι που αποκαλούνταν των Συμβόλων στην περιοχή της σημερινής Τουρκίας την Βιθυνία. Ο θείος του λοιπόν Πλάτων ενέπνευσε τα μέγιστα τον Θεόδωρο Στουδίτη, γιατί θαυμάζονταν από όλους για το θάρρος του, την σοφία του και την αγιότητα του βίου του, προσόντα που βρίσκουμε αργότερα και στον ίδιο...