« 25η ΜΑΡΤΙΟΥ 1821 »

Υπό του Γεωργίου Δημ. Αποστόλου θεολόγου, Δ/ντή Γεν. Λυκείου Αταλάντης

    Διπλή είναι η σημερινή γιορτή, που μας γεμίζει χαρά μεγάλη.

   Κατά πρώτον είναι η ημέρα του Ευαγγελισμού της Υπεραγίας Θεοτόκου κατά την οποία ο Αρχάγγελος Γαβριήλ ως «Άγγελος Πρωτοστάτης» απευθυνόμενος προς την Υπερευλογημένη Μαριάμ της λέγει: «Χαίρε Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά Σου και ευλογημένη συ εν γυναιξί…», φέρνοντας το χαρμόσυνο μήνυμα της πνευματικής ελευθερίας και της σωτηρίας του ξεπεσμένου ανθρώπου δια της Ενσαρκώσεως του Υιού του Θεού, γεγονός που προσδοκούσε όλος ο κόσμος.

   Η «τιμιωτέρα των Χερουβείμ και ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ» πραγματοποιεί εκείνο που δεν μπόρεσε να κάνει η Εύα με την παρακοή της.

   Αυτός είναι ο πιο ευχάριστος Ευαγγελισμός της ανθρωπότητας με τον οποίο άλλαξε η ροή της ανθρώπινης ιστορίας.

   Ο Ιησούς Χριστός, λοιπόν, γίνεται ο λυτρωτής κι ελευθερωτής του γένους των ανθρώπων φέρνοντας την  αγάπη, την χαρά και την ελπίδα.

   Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του Γάλλου συγγραφέα και διπλωμάτη Σατομπριάν Φρανσουά Ρενέ (1768-1848), ο οποίος θέλοντας να περιγράψει την αθλιότητα της τότε εποχής, γράφει:«Χριστέ αν αργούσες έστω και για λίγο να έλθεις, δεν θα έβρισκες παρά μόνο το πτώμα της κοινωνίας».

   Και κατά δεύτερο λόγο είναι η ημέρα του Ευαγγελισμού του σκλαβωμένου έθνους των Ελλήνων που έφερε την Παλιγγενεσίας του 1821, χαρίζοντας την ελευθερία του μετά από 400 χρόνια σκλαβιάς, από τότε που η «Πόλις Εάλω» κατά την αποφράδα εκείνη ημέρα της 29^ης Μαΐου  1453. Ημέρα κατά την οποία δύο χιλιάδες στρατιώτες μεταξύ των οποίων και ο Αυτοκράτορας Κων/νος ΙΑ΄ ο Παλαιολόγος έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι υπέρ Πίστεως και Πατρίδος.

ΟΙ ΟΙΚΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ ΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΠΡΩΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ

  Δεν γνωρίζουμε πολλά για την αρχιτεκτονική διαμόρφωση των αρχαίων Χριστιανικών Εκκλησιών. Διότι ως γνωστόν, λόγω των διωγμών που υφίστατο ο Χριστιανισμός από την Ρωμαϊκή εξουσία, οι Χριστιανοί εύρισκαν καταφύγιο σε υπόγειους χώρους κάτω από τη γη, τις λεγόμενες κατακόμβες (κατά + κύμβη = τάφος), οι οποίες δεν ήταν τίποτα άλλο, παρά υπόγεια Ρωμαϊκά νεκροταφεία. Συγκεντρώνονταν όμως σ’ αυτές, ορισμένες μέρες, όχι για να τελέσουν την συνήθη λατρεία δηλαδή την Θεία Ευχαριστία, όπως νομίζουν πολλοί, αλλά προς τιμή ενός ή περισσοτέρων μαρτύρων...

Η ΕΡΕΒΩΔΗΣ ΑΓΥΡΤΕΙΑ ΤΗΣ ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Από την αρχαία ειδωλολατρική αστρολατρία στην σύγχρονη αποκρυφιστική αστρολογία. Ιστορική και απολογητική μελέτη

       Ο σύγχρονος άνθρωπος «χορεύει» στους ρυθμούς της «Νέας Εποχής του Υδροχόου», απόλυτα δέσμιος του απίστευτου αποκρυφιστικού κυκεώνα, που κυριαρχεί σήμερα στην ανθρωπότητα. Απογοητεύτηκαν όσοι νόμισαν ότι η πορεία του κόσμου έχει οριζόντια πορεία σταθερής προόδου, ιδιαίτερα γελάστηκαν οικτρά οι λογίς «ορθολογιστές», οι οποίοι νόμιζαν πως με τις «ορθολογιστικές» και «επιστημονικές» τους μεγαλοστομίες θα απάλλασσαν την ανθρωπότητα, εδώ και χρόνια, από τη δεισιδαιμονία και την πνευματική κατάπτωση. Σήμερα στην αυγή του 21ου αιώνα, ενώ θα περίμενε κανείς να κυριαρχεί η υγιής πνευματικότητα και η δεισιδαιμονία να βρίσκεται στο περιθώριο, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: να κυριαρχεί η πιο μαύρη δεισιδαιμονία της ιστορίας, ντυμένη με το φανταχτερό μανδύα της μοντέρνας «πνευματικότητας» της «Νέας Υδροχοϊκής Εποχής». Είναι ευδιάκριτο το σκοτεινό αποκρυφιστικό έρεβος στο οποίο έχει βυθιστεί ολόκληρη η ανθρωπότητα και τα παγερά και σκοτεινά βάραθρα που έχει γκρεμιστεί ο σύγχρονος άνθρωπος. Το  φρικτό πνευματικό αυτό τερατούργημα, δημιουργία των αφανών αποκρυφιστών, εισήγαγε τον άνθρωπο στο πιο νοσηρό πνευματικό κλίμα της ιστορίας του... 

ΤΟ ΑΠΟΚΡΥΦΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΩΝ «ΙΩΒΗΛΑΙΩΝ» ή Η ΕΜΜΟΝΗ ΤΩΝ ΙΟΥΔΑΙΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ

«Έλαβε τότε τον λόγο ο αρχισυνάγωγος, αγανακτισμένος διότι ο Ιησούς εθεράπευσε κατά το Σάββατο, και είπε εις εκείνους που παρευρίσκονταν εκεί “Υπάρχουν έξη ημέρες που επιτρέπεται η εργασία. Τότε να έρχεστε και να θεραπεύεσθε και όχι την ημέρα του Σαββάτου”» Κατά Λουκά Ευαγγέλιο 13:14 – 15.

Διαβάζοντας κάποιος το παραπάνω απόσπασμα του Ευαγγελίου που αφορά την θεραπεία από τον Ιησού μιας γυναίκας, που επί δέκα οχτώ ολόκληρα ήταν σκυμμένη, μένει άφωνος και έκπληκτος από την στάση του αρχισυνάγωγου. Και αναρωτιέται. Είναι δυνατόν να είναι τόσο ανάλγητος και απάνθρωπος ώστε αντί να δοξάζει τον Θεό για την θεραπεία ενός συνανθρώπου του, όπως έκαναν όλοι οι υπόλοιποι παρευρισκόμενοι, αυτός να επιτίθεται με πρωτοφανή σφοδρότητα και στον Ιησού αλλά και στους υπόλοιπους επειδή το γεγονός επιτελέσθη την ημέρα του Σαββάτου; Τι ήταν άραγε αυτό που προκάλεσε την ιερή αγανάκτηση του αρχισυνάγωγου; Η απάντηση βρίσκεται στο απόκρυφο βιβλίο των «Ιωβηλαίων». Πριν όμως πούμε οτιδήποτε, καλό είναι να δούμε τι είναι τα «Απόκρυφα».

Νέοι και Εκκλησία

Του Νικολάου Ποθητού

Επειδή λίγο πριν κλείσω τα πρώτα «-άντα» μου, δηλαδή λίγο πριν γίνω τριάντα χρονών, μπορεί να θεωρούμαι ακόμα νέος, σκέφτηκα να αφήσω ένα σημείωμα σε όλους και όλες από τη γενιά μου και τους νεότερους, γιατί ακόμα νομίζω ότι μπορώ να τους μιλάω πρόσωπο με πρόσωπο, δίχως να υπάρχει κάποιο χάσμα και χωρίς να βρίσκομαι σε πλεονεκτική ή απολογητική θέση απέναντί τους.

Δεν έχω διάθεση ούτε σκοπό να κάνω «κήρυγμα», ούτε να συμβουλέψω κανέναν με το ύφος του «μεγάλου αδερφού». Σε έναν κόσμο όπου όλοι έχουμε άποψη για όλα, όπου υπάρχει πολλή θεωρία και λίγη έως καθόλου πράξη και βίωμα, μάλλον θα ήταν καλύτερο απλά να σιωπήσω. Ωστόσο εκτιμώ την παραχώρηση αυτού του σημαντικού βήματος και θα προσπαθήσω να ανοίξω έναν φιλικό διάλογο.

ΤΑ ΙΕΡΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Η Βαγκαβαντγκίτα και η Αβέστα

      Τις τελευταίες δεκαετίες, η Ελλάδα – πιθανόν λόγω και της γεωγραφικής της θέσης – έγινε ο τόπος πολλών μεταναστών από διαφορετικές χώρες του κόσμου, με διαφορετική κουλτούρα και το κυριότερο με διαφορετική θρησκευτικότητα, η οποία λόγω άγνοιας ξένιζε και ξενίζει πολλούς από τους γηγενείς Έλληνες. Προς βοήθεια λοιπόν της κατανόησης της διαφορετικής κουλτούρας και θρησκευτικότητας των μεταναστών που ήδη πολλοί από αυτούς είναι και γείτονές μας, είναι και το παρακάτω άρθρο που δημοσιεύουμε, το οποίο ασχολείται με τα ιερά βιβλία των θρησκειών, ούτως ώστε ο αναγνώστης να πάρει μία γεύση τι περίπου πρεσβεύει η κάθε θρησκεία. Επιθυμώντας το άρθρο μας να είναι ολοκληρωμένο παραθέτουμε στο τέλος «το Βιβλίο των Νεκρών» που δεν ανήκει σε μια συγκεκριμένη θρησκεία αλλά σε πολλές. Τις θρησκείες τις έχουμε με αλφαβητική σειρά, όπως και τα βιβλία τους, οπότε ο αναγνώστης, πατώντας πάνω σε όποια θρησκεία επιθυμεί, οδηγείται αμέσως σε αυτή. Στην αρχή δημοσιεύουμε και ένα παγκόσμιο χάρτη με την κατανομή της κάθε θρησκείας. Πιστεύουμε πως παραδίδουμε στο αναγνωστικό μας κοινό, που τόσο μας στηρίζει όλα αυτά τα χρόνια, μία από τις πιο ολοκληρωμένες δουλειές μας. Πριν σας αφήσουμε να απολαύσετε την έρευνά μας, αξίζει να αναφέρουμε πόσο είναι πληθυσμιακά η κάθε θρησκεία. Επικαλεστήκαμε την τελευταία απογραφή που βρήκαμε, που είναι από το έτος 2009:

Μεγάλες θρησκείες του κόσμου (μέσα του 2009)

Χριστιανοί	2.264.492.000
Μουσουλμάνοι	1.523.212.150
Ινδουιστές	935.460.000
Βουδιστές	483.821.000
Κινεζική λαϊκή θρησκεία	454.579.800
Σιχ	24.222.700
Εβραίοι	14.549.000

Ο ΒΑΚΧΟΣ ΖΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΟΥ!

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

(Μια διαφορετική προσέγγιση των καρναβαλικών αθλιοτήτων)

         Εισερχόμαστε για μια ακόμη φορά, με τη χάρη του Θεού, στο άγιο Τριώδιο, στην ιερότερη εορτολογική περίοδο της Εκκλησίας μας, κατά την οποία μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε την πνευματική μας υστέρηση, να βιώσουμε την σωτήρια κλήση μας για μετάνοια και νίψη και να κάνουμε τον προσωπικό μας αγώνα για την πνευματική μας αναγέννηση. Η κατανυκτική περίοδος του Τριωδίου είναι ένα νοητό στάδιο πνευματικού αγώνα στο οποίο καλείται κάθε πιστός να τρέξει τον καλό αγώνα των αρετών,  να αποβάλλει κάθε παρείσακτο αμαρτωλό στοιχείο από τον εαυτό του, το οποίο υπάρχει ως θανατηφόρος ιός, που δηλητηριάζει τον άνθρωπο και τον οδηγεί αργά, αλλά σταθερά, στον πνευματικό θάνατο. Μόνο έτσι θα αξιωθούμε να προσκυνήσουμε πνευματικά καθαροί το θείο Πάθος του Λυτρωτή μας Χριστού και να εορτάσουμε με αγαλλίαση τη λαμπροφόρο Ανάστασή Του...

ΤΕΛΩΝΗΣ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΣ, Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ «ΚΑΘΩΣΠΡΕΠΙΣΜΟΥ»

ΤΟΥ ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΑΧΕΙΛΑ

Η παραβολή του Τελώνη και Φαρισαίου που είπε ο Κύριος είναι από τις πιο παράδοξες και πιο ανατρεπτικές που έχει πει ποτέ, όχι μόνο για τους ανθρώπους της εποχής του αλλά και κάθε εποχής, μη εξαιρουμένης βέβαια και της δικής μας.

Και ο λόγος είναι, πως δικαιώνει τον αμαρτωλό που είναι ο Τελώνης και καταδικάζει τον δίκαιο που είναι ο Φαρισαίος. Αν δε, όλα τα παραπάνω συνδυασθούν με τα λόγια που είχε πει σε ανύποπτο χρόνο πως «πρωτοπόροι στη δικιά μου βασιλεία είναι οι πόρνες και οι τελώνες» Ματθαίος 21:31, τότε η παραδοξότητα αγγίζει τα όρια της τρέλας. Ευθύς δε, γεννώνται εύλογα ερωτήματα. Πρέπει και εμείς να γίνουμε τελώνες και πόρνες για να εισέλθουμε στη βασιλεία του Θεού; Και γιατί ο Κύριος καταδικάζει τον δίκαιο και δικαιώνει τον αμαρτωλό;...

ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΚΑΙ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Υπό του Γεωργίου Δημ. Αποστόλου θεολόγου, Δ/ντή Γεν. Λυκείου Αταλάντης

     «…Τους τρεις μέγιστους φωστήρας της τρισηλίου Θεότητος...συνελθόντες ύμνοις τιμήσωμεν…» (Απολυτίκιο).

       Ο κοινός εορτασμός τους (εκτενέ­στατα μας μιλά το Συναξάρι της εορτής) καθιερώθηκε σε ολόκληρο την Ορθόδοξο Χριστιανοσύνη τον 11ο αιώνα, από τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου Αλέξιο Κομνηνό, γιατί ήταν παραδείγματα και άξια πρότυπα προς μίμηση για όλους.

       Σήμερα, δεν θα αναφερθούμε στη ζωή και το συγγραφικό έργο των  Άγιων που είναι γνωστά, αλλά ούτε και στην πολύπλευρη δραστηριότητα τους γιατί το έργο τους όχι μόνο το θεολογικό, αλλά και το ανθρωπιστικό ήταν τόσο ευρύ και πολύμορφο από άποψη εκκλησιαστική, ηθική, πολιτιστική, παιδαγωγική και κοινωνική, ώστε να γράφονται πολλοί τόμοι γι’ αυτούς, αποδεικνύοντας τη διαχρονικότητά τους. Άλλωστε, αδυνατούμε στον περιορισμένο χρόνο μας να μιλήσουμε για πολλά και διάφορα θέματα.

 Θα αναφερθούμε όμως με λίγα λόγια: «Στο κοινω­νικό έργο της Εκκλησίας κατά τους Τρεις Ιεράρχες, και στη σημερινή οικονομική κρίση»...

ΝΗΠΙΟΒΑΠΤΙΣΜΟΣ - ΜΕΡΟΣ Ε΄: «Πλανών έλεγχος» ή... Πλανεμένος έλεγχος;

Χριστιανοί , Eθνικοί και Εβραίοι μέσα από τους Νόμους της Πολιτείας και τους Κανόνες της Εκκλησίας περί του Νηπιοβαπτισμού και του βαπτίσματος των Ενηλίκων.

Του «Ερευνητή»