ΤΟ ΔΕΛΦΙΚΟ «ΙΕΡΟ» ΚΑΙ Η ΕΙΔΕΧΘΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΙΣΩΠΟΥ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

         Όταν λέμε  ότι η αρχαιοελληνική παγανιστική θρησκεία ήταν αταίριαστη και ανάξια θρησκεία για τους λαμπρούς προγόνους μας και πως η αρχαιοελληνική κοινωνία δεινοπαθούσε και συνθλίβονταν από τις συμπληγάδες της, μπορούμε να το αποδείξουμε ανά πάσα στιγμή από τα απειράριθμα εγκλήματά της κατά των Ελλήνων. Το πολυποίκιλο αυτό θρησκευτικό μόρφωμα, ήταν η θανατηφόρα νόσος στο σώμα του Ελληνισμού, η οποία τον σκότωνε αργά και σταθερά από το απώτερο παρελθόν, ως την εκπνοή του αρχαίου κόσμου. Δεν είναι τυχαίο ότι ο αρχαίος Ελληνισμός ξεψυχούσε στους ύστερους χρόνους, μαζί με τη μοιραία θρησκεία του. Είναι ολοφάνερο πως η αρχαία θρησκεία συμπαρέσυρε στον τάφο της και τον Ελληνισμό, μαζί με τον πολιτισμό του και την ιστορία του! Είναι επίσης αποδεδειγμένο περίτρανα πως ο ημιθανής Ελληνισμός διασώθηκε από τον Χριστιανισμό, νεκραναστήθηκε στην κυριολεξία, ενώ η αρχαία θρησκεία εξέπνευσε οριστικά στα πρωτοχριστιανικά χρόνια, κάτω από το βάρος του πρωτογονισμού και των εγκλημάτων της!...

ΑΒΕΒΑΙΗ Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΟΣΩΝ ΠΑΡΟΥΝ ΕΚΟΥΣΙΑ ΤΟ ΧΑΡΑΓΜΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ

Αρχ. Σεραφείμ Ζαφείρης

Με βάση το (Β΄ Θεσ. β΄ 1-12) & το  (Αποκ. ιγ΄ 1-18).

Α] Αλήθεια, πως χαρακτηρίζεται ο Αντίχριστος από την Αγία Γραφή;

Ο Αντίχριστος ονομάζεται από τον Απόστολο Παύλο ως «ο άνθρωπος της αμαρτίας, ο υιός απωλείας, ο αντικείμενος και υπεραιρόμενος επί πάντα λεγόμενον θεόν ή σέβασμα, άνομος». Η αποκάλυψη τον ονομάζει «θηρίον» (Αποκ. ιγ΄ 18).

Ο αντίχριστος πέραν πάσης αμφιβολίας θα είναι άνθρωπος. Θα έχει μέσα του «πάσαν την ενέργειαν του σατανά» (Β΄ Θεσ. β΄ 9) και θα ενεργεί με τη δύναμή του τέρατα και σημεία ψεύδους με κάθε αδικία και απάτη (Β΄ Θεσ. β΄ 11). Θα είναι οπωσδήποτε άνθρωπος, γεμάτος όμως από εωσφορική αλαζονεία, ικανότητα, πονηρία και κακία και για ένα άλλο λόγο: προτύπωσή του έχει τον Ναβουχοδονόσορα, που κι αυτός χαρακτηριζόταν από τον ίδιο εγωϊσμό, και θα προσπαθήσει να μιμηθεί τον Χριστό, στην επί γης διαδρομή του. Για το σκοπό αυτό «έδωκεν αυτώ ο δράκων την δύναμιν αυτού και τον θρόνον αυτού και εξουσίαν μεγάλην» (Αποκ. ιγ΄ 2 και Β΄ Θεσ. β΄ 9)...

Η Σύνοδος Φερράρας-Φλωρεντίας (1438-9) - Ήταν ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος «Ουνίτης» (ενωτικός);!

του Παναγιώτη

Περιεχόμενα

1.      Πρόλογος.

2.      Η Σύνοδος Φερράρας-Φλωρεντίας (1438-1439) δεν ήταν Οικουμενική και δεν επικύρωσε καμία ένωση των Εκκλησιών.

3.      Διασάφηση των όρων «Ενωτικός» - «Ανθενωτικός» - Η ευθύνη των παπικών για το ανθενωτικό κίνημα.

4.      Αποδείξεις ότι ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος, ο τελευταίος βυζαντινός αυτοκράτορας, ήταν και παρέμεινε Ορθόδοξος έως το τέλος.

·  Η μαρτυρία του Γεωργίου Σχολαρίου.

·  Η καθαίρεση του λατινόφρονα Πατριάρχη Γρηγορίου.

·  Η μαρτυρία-ομολογία από την επιστολή του Πάπα Νικολάου Ε΄.

·  Η μαρτυρία του Γεωργίου Σφραντζή.

·  Η μαρτυρία της Παράδοσης.

5.      Επίλογος.

Πρόλογος

Αφορμή για το άρθρο αυτό αποτέλεσε ερώτηση φίλου, ο οποίος σε blog ακραίου αντιχριστιανισμού, διάβασε ότι ο τελευταίος βυζαντινός αυτοκράτορας, ο Κων/νος ΙΑ΄ ο Παλαιολόγος - Δραγάσης (ή Δραγάτσης ή Δράγαζης), «ήταν Ενωτικός (Ουνίτης) πιστός στην τελευταία οικουμενική Σύνοδο του 1439», ενώ παρακάτω, στα σχόλια, αναφέρθηκε και το εξής από τους ιδιοκτήτες του blog:

«… ο Παλαιολόγος … αναγνώριζε τον πάπα ως αρχηγό της Εκκλησίας, υποστήριζε τις αποφάσεις της Συνόδου της Φερράρας-Φλωρεντίας και είχε όλα τα χαρακτηριστικά αυτού που αργότερα ονομάστηκε Ουνίτης»!

«Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΓΗ» ΟΠΩΣ ΤΟΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ Η ΣΚΟΠΙΑ

Αλεξία Κρηνίτη

Έχετε σκεφτεί ποτέ ότι στην ελληνική γλώσσα «τέλος» σημαίνει «σκοπός» και όχι «καταστροφή»;

Στη «Σκοπιά» μελέτης Ιανουαρίου 2012, διαβάζουμε στη σελίδα 4: «Σκεφτείτε την πρώτη φορά που είχατε μια ουσιαστική συζήτηση με κάποιον Μάρτυρα του Ιεχωβά. Τι θυμάστε από αυτήν; Πολλοί θα έλεγαν…Πόσο ενθουσιαστήκαμε που ανακαλύψαμε ποιος είναι ο σκοπός του Θεού για τη γη…».

Επίσης, μία προτροπή που συχνότατα διαβάζω στα έντυπα και τα βιβλία των ΜτΙ, φαινομενικά άσχετη με το υπό εξέταση θέμα μας, είναι πως οι Χριστιανοί πρέπει να αποφεύγουν τον κινηματογράφο ή την τηλεόραση, γιατί εκτίθενται σε βίαιες σκηνές (π.χ. βλ. το βιβλίο «Κρατήστε τον εαυτό σας στην αγάπη του Θεού», σελ. 65). Κάθε φορά που διαβάζω αυτή την προτροπή, αναρωτιέμαι αν οι Χριστιανοί δεν πρέπει να διαβάζουν και την Ιλιάδα του Ομήρου: δεν είναι βέβαια ταινία (αν και αρκετές φορές έχει μεταφερθεί στο σινεμά και την τηλεόραση, και πώς ήταν δυνατό να μη μεταφερθεί άλλωστε;), αλλά η ρεαλιστική περιγραφή των βίαιων μαχών είναι κάτι που σε στοιχειώνει κυριολεκτικά. Και βέβαια, να μην ξεχνάμε, τις ερωτικές σκηνές που συμπεριλαμβάνει στα δύο έπη ο μεγάλος ποιητής.

Προβληματισμοί για την μη μετάγγιση αίματος από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά

Του Παναγιώτη Βενέτη

Από το έντυπο της Οργάνωσης των Μαρτύρων του Ιεχωβά «Τι απαιτεί ο Θεός από Εμάς» σελίδα 25

Κύριε Χρήστο καλημέρα.

Δεν κάνω προλόγους μπαίνω κατευθείαν στο θέμα.

Όπως είναι γνωστό έχουμε κάνει πολλούς διαλόγους και στον «ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟ» αλλά και σε προσωπικό επίπεδο σε ότι αφορά στους Μάρτυρες του Ιεχωβά.

Πριν από λίγο καιρό έζησα ένα περιστατικό που με σόκαρε πραγματικά.

Όπως σου έχω πει, έχω ένα φιλαράκι Μάρτυρα του Ιεχωβά, γνωριζόμαστε από το δημοτικό.

Έχουμε μιλήσει πολλές φορές για θρησκείες και όπως ήταν αναμενόμενο δεν συνεννοηθήκαμε ποτέ.

Μιλούσαμε για πολλά θέματα, σχεδόν για όλα όσα μας ''χωρίζουν'', Ορθοδοξία και Οργάνωση.

Όμως κύριε Χρήστο έκανα μια διαπίστωση.

Εντάξει, όταν κάνουμε διάλογο και όσο μένουμε στη θεωρία, καμιά φορά λέμε μέσα μας:

''ας λέει μωρέ, όταν έρθει εκείνη η ώρα θα δείξει την απαιτούμενη σοβαρότητα. Αυτά που λέει δεν θα τα κάνει όταν απειληθεί η ζωή του''.

Και για να γίνω πιο συγκεκριμένος, αναφέρομαι στην μετάγγιση αίματος.

Ο φίλος μου λοιπόν χρειάστηκε να νοσηλευτεί για ένα διάστημα σε ένα μεγάλο νοσοκομείο που έχουμε εδώ στην πόλη μας.

Σκοπός της νοσηλείας του ήταν κάποια χειρουργική επέμβαση στην οποία έπρεπε να υποβληθεί.

Όπως ήταν φυσικό, πήγα να τον επισκεφτώ.

Να δω πως πάει η υγεία του και αν πήγαν όλα καλά.

Ε, λοιπόν από εκείνη την ημέρα ''βαδίζω και παραμιλώ'', ύστερα από το διάλογο που είχα μαζί του.

ΜΑΣΟΝΙΑ: Θρησκεία; Αίρεση; ή Φιλανθρωπικό Σωματείο;

του Αρχιμανδρίτου

Γρηγορίου Κωνσταντίνου

Διδάκτωρος Θεολογίας

Μετά τη δημοσίευση του πρώτου μέρους του πονήματος για τη «Μασονία» του π. Γρηγορίου Κωνσταντίνου, ενός από τους πιο στενούς συνεργάτες του «Αντιαιρετικού» με τον τίτλο «Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΑΣΟΝΙΑΣ»  παρουσιάζουμε σήμερα το δεύτερο μέρος του. Το έργο για τη «Μασονία» του π. Γρηγορίου, περιλαμβάνεται στο υπό έκδοση βιβλίο του με τίτλο «Νέα Εποχή, Μασονία και Σιωνισμός», στο οποίο βέβαια λαμβάνει χώρα και η ολοκληρωμένη διαπραγμάτευση του θέματος της «Μασονίας».

Η ΜΑΓΕΙΑ ΚΑΙ Η ΑΓΥΡΤΕΙΑ ΒΑΣΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

        Είναι πια αναμφισβήτητο γεγονός πως η αρχαιοελληνική παγανιστική θρησκεία, με τις άπειρες εκδοχές και μορφές της, υπήρξε ένα συνονθύλευμα πρωτόγονων θρησκευτικών πίστεων και πρακτικών, τα οποία συνέθεταν ένα απίστευτο σύνολο δεισιδαιμονίας και σκοταδισμού. Βεβαίως η επιστημονική ανάλυση και η εκπεφρασμένη αλήθεια προσκρούει στην ντόπια και ξένη αρχαιολαγνεία, η οποία στο όνομα μιας παράξενης και ανεξήγητης «λατρείας» της αρχαιότητας χαρακτηρίζει την αρχαιοελληνική θρησκεία ως δήθεν «λαμπρή» θρησκεία, «παράγων πολιτισμού», «απαύγασμα υψηλής πνευματικής συλλήψεως» και άλλα παρόμοια βαρύγδουπα λόγια, στερημένα νοήματος και ξεκομμένα από την επιστημονική αλήθεια.

     Με τη σύντομη αυτή εργασία μας θέλουμε να δώσουμε μια ηχηρή απάντηση σε όλους τους παραχαράκτες της ιστορίας, παραθέτοντας λίγα στοιχεία για την άσκηση της μαγείας και της αγυρτείας από τους παράγοντες της αρχαίας θρησκείας, αρκετά όμως να δώσουν μια σαφή εικόνα του απίστευτου πρωτογονισμού της, του σκοταδιστικού ερέβους και της δεισιδαιμονίας, τα οποία την συνέθεταν.  

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΑΣΟΝΙΑΣ

του Αρχιμανδρίτου

Γρηγορίου Κωνσταντίνου

Διδάκτωρος Θεολογίας

Με μεγάλη χαρά παρουσιάζουμε σήμερα το πόνημα για τη «Μασονία» του π. Γρηγορίου Κωνσταντίνου, ενός από τους πιο στενούς συνεργάτες του «Αντιαιρετικού». Ένα ακόμα εμπεριστατωμένο και αντικειμενικό έργο που θα ολοκληρωθεί σε δύο μέρη, μακριά από συνωμοσιολογίες και ανακρίβειες, εκφράζοντας απόλυτα το πνεύμα και την φυσιογνωμία του «Αντιαιρετικού». Το έργο για τη «Μασονία» του π. Γρηγορίου, περιλαμβάνεται στο υπό έκδοση βιβλίο του με τίτλο «Νέα Εποχή, Μασονία και Σιωνισμός», στο οποίο βέβαια λαμβάνει χώρα και η ολοκληρωμένη διαπραγμάτευση του θέματος της «Μασονίας».

3 και 1 ιστορίες προσευχής

Αλεξία Κρηνίτη

Κατοικώ στην Αθήνα όλη μου τη ζωή. Ακόμη και τα περισσότερα καλοκαίρια, στην πόλη τα πέρναγα ως παιδί. Έχω μαζέψει πολλές εικόνες από την πρωτεύουσα, κάποιες τόσο έντονες που δεν μπορώ να τις ξεχάσω. Μου έδωσε την ευκαιρία ο «Αντιαιρετικός»  να εξωτερικεύσω 3 και 1 αληθινές ιστορίες ανθρώπων, που προσευχόντουσαν. Υπήρξα μάρτυρας αυτών των περιστατικών και  με έκαναν να δακρύσω. Ελπίζω όχι από φτηνό συναισθηματισμό, αλλά γιατί μου μετέφεραν το βίωμα της πίστης αυτών των ανθρώπων. Αυτές οι καταστάσεις είναι υποκειμενικές, ίσως οι αναγνώστες βρουν τις ιστορίες αδιάφορες.  Σε άλλους πάλι ίσως έχουν κάτι να πουν. Άλλωστε, μπορεί ο τρόπος που γράφω να μην μπορεί να εκφράσει τη δύναμη των στιγμών...

ΟΣΑ ΔΕΝ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ή Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΚΟΝΓΚΟ ΜΠΡΑΖΑΒΙΛ

Κώστας Τσαπάρας – Συν/χος δάσκαλος

Το κτίριο της Ορθόδοξης Ιεραποστολής στο Κονγκό Μπραζαβίλ «Φως των Εθνών»

Με τον Κώστα Τσαπάρα γνωριστήκαμε στο χώρο του Ιατρείου ενός κοινού μας φίλου. Όταν ο φίλος μας γιατρός με ενημέρωσε πως την προηγούμενη χρονιά ο Κώστας βρέθηκε για τρεις μήνες στην Ορθόδοξη Ιεραποστολή του Κονγκό Μπραζαβίλ, αμέσως του πρότεινα  να φιλοξενήσω τις εμπειρίες του, της εκεί παραμονής του, από τις στήλες του «Αντιαιρετικού». Όμως αυτό δεν κατέστη δυνατόν, επειδή ο Κώστας σε λίγες ημέρες επρόκειτο να «πετάξει» και πάλι για το Κονγκό Μπραζαβίλ. Πριν όμως φύγει, μου έδωσε το άρθρο του που είχε δημοσιεύσει στο περιοδικό «Φως Εθνών» και ένα CD με δεκάδες φωτογραφίες από την Ορθόδοξη Ιεραποστολή του Κονγκό. Ήδη ο Κώστας βρίσκεται από τις 28 Μαΐου στο Dolisie του Κονγκό όπου προσφέρει εθελοντικά για μία ακόμη φορά τις υπηρεσίες του στην Ορθόδοξη Ιεραποστολή.  Το άρθρο του το αφιερώνουμε σε όλους τους κληρικούς, μοναχούς και λαϊκούς που αόκνως και αυτοθυσιαστικά εργάζονται, για να μεταφέρουν την Ορθοδοξία στα πέρατα της Οικουμένης.

Ακολουθεί η παράθεση του άρθρου: