Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΤΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

  Σύγχυση επικρατεί σε πολλούς πιστούς και μη, για τα εκκλησιαστικά πράγματα και συνήθειες που επισυμβαίνουν στον χώρο της Εκκλησίας. Πιστεύουν δηλαδή, πως ότι επισυμβαίνει και επικρατεί σήμερα σ’ αυτή, ήταν παγιωμένο από την αρχική εμφάνιση του Χριστιανισμού. Περιττό βέβαια να πούμε, πως η άποψη αυτή είναι λανθασμένη και πως η Εκκλησία σαν ζωντανός οργανισμός που είναι πέρασε διάφορες φάσεις στην διάρκεια όλων αυτών των αιώνων, ώστε να φτάσουμε στο σήμερα που έχουν παγιωθεί κάποια πράγματα και συνήθειες. Ένα από αυτά είναι και η συνήθεια να νηστεύουμε την περίοδο του Πάσχα, η οποία ονομάζεται «Μεγάλη Τεσσαρακοστή ή Σαρακοστή». Αξίζει λοιπόν να αναρωτηθούμε. Υπήρχε αυτή η νηστεία από τα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού σε όλη την Εκκλησία που δεν ήταν διασπασμένη όπως σήμερα και οι πρώτοι Χριστιανοί νήστευαν τον ίδιο αριθμό ημερών με μας και έτρωγαν τα ίδια φαγητά που τρώμε εμείς; Την ευκαιρία να τα δούμε όλα αυτά και να τα απαντήσουμε μας την δίνει το κείμενο που ακολουθεί ευθύς αμέσως...

Περί των αγίων

Του Θεόδωρου Ρηγινιώτη

Οι Άγιοι Πάντες (Πηγή: http://xristianos.gr)

Το παρόν άρθρο του κ. Θεόδωρου Ρηγινιώτη που παρουσιάζουμε σήμερα για Αγίους, είναι το τελευταίο μέρος επιστολής που έστειλε σε αδογματικό προτεστάντη και περιλαμβάνει πληροφορίες και τεκμήρια όσον αφορά τις βιβλικές και αποστολικές ρίζες της Ορθόδοξης Εκκλησίας για ορισμένα ζητήματα αυτής, τα οποία πιστεύουμε πως ενδιαφέρουν κάθε Ορθόδοξο πιστό. Έχουμε ήδη δημοσιεύσει τέσσερα μέρη της επιστολής  αυτής το «Περί ειδικού ιερατείου στην πρώτη (αποστολική) Εκκλησία», το «Η χιλιετής βασιλεία και η πρώτη ανάσταση», το «Για την αιώνια κόλαση (και όχι αφανισμό) εκείνων που δε θα σωθούν» και το «Εκκλησία, πολιτική εξουσία και πόλεμος»

Ακολουθεί η παράθεση του άρθρου:

Ότι οι άγιοι κάνουν θαύματα, το ίδιο και τα σώματα και τα κειμήλιά τους

Το χάρισμα των αγίων να κάνουν θαύματα μαρτυρείται πολλές φορές στην Αγία Γραφή, τόσο στην Παλαιά Διαθήκη (π.χ. προφήτες Ηλίας και Ελισαίος) όσο και στην Καινή: ο Κύριος δίνει στους 12 και στους 70 αποστόλους την εξουσία να θεραπεύουν ασθενείς και δαιμονισμένους (Λουκ. 9, 1 και 10, 17-20), πράγμα που, μετά την πεντηκοστή, οι απόστολοι κάνουν κατ’ επανάληψιν (Πράξεις, 3, 1-10× 5, 12-16× 8, 4-8× 9, 17-18 και 40-43× 14, 8-10, κ.λ.π.). Επίσης ο Κύριος τους λέει πως, αν έχουν πίστη σαν το σπόρο του σιναπιού, μπορούν να διατάξουν ένα βουνό να σηκωθεί και να πέσει στη θάλασσα και θα το κάνει (Ματθ. 17, 20-21), καθώς και ότι όποιος πιστεύει σ’ Αυτόν θα κάνει έργα όμοια με τα δικά Του και μεγαλύτερα, ζητώντας τα διά του ονόματός Του (Ιω. 14, 12-14)...

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΠΑΠΑ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

       Ο πρώην πάπας Βενέδικτος 16^ος είναι πλέον παρελθόν. Αναγκάστηκε να παραιτηθεί υπό το βάρος των απίστευτων σκανδάλων, τα οποία εδώ και δεκαετίες όχι απλά συμβαίνουν, αλλά κυριαρχούν στο «κράτος του Θεού». Ήτοι των χιλιάδων κακοποιημένων αθώων παιδιών από πληθώρα παιδόφιλων φραγκοπαπάδων, τους πακτωλούς κατάχρησης από τις τράπεζες του Βατικανού. Αναφέρουμε επίσης και τις φήμες για όργια ομοφυλόφιλων «κληρικών» μέσα στο Βατικανό, οι οποίες έφεραν στο φως μια απίστευτη ηθική μπόχα, την οποία, απ’ ότι φαίνεται δεν την άντεξε ο Βενέδικτος και αποχώρησε, αποδεικνύοντας πως δεν ήταν ικανός να σπάσει τα αφορμισμένα αποστήματα της «Αγίας Έδρας»...

Η ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ

ΤΟΥ ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΑΧΕΙΛΑ

    Κάθε χρόνο όταν τιμάται η μνήμη ενός μεγάλου αγίου και Πατέρα της Εκκλησίας μας ( Μέγας Αθανάσιος, Τρεις Ιεράρχες, Γρηγόριος Νύσσης, Ιωάννης Δαμασκηνός, Μάξιμος Ομολογητής, Γρηγόριος Παλαμάς, Νικόλαος Καβάσιλας κ.λ.π.), ακούγονται πολλά για τη ζωή τους και το τεράστιο πράγματι έργο τους, είτε αυτό είναι διδασκαλία, φιλανθρωπία, αντιαιρετικός αγώνας. 

     Εκείνο όμως που μας διαφεύγει τις περισσότερες φορές είναι, πως οι μεγάλοι αυτοί Πατέρες, δεν είναι εκθέματα κάποιου Μουσείου που κάθε χρόνο πάμε και θαυμάζουμε, αλλά ότι, και αυτοί και η διδασκαλία τους μπορούν και σήμερα να δώσουν διέξοδο στα πολλαπλά πολιτιστικά, εθνικά και κοινωνικά αδιέξοδα από τα οποία πάσχει ή χώρα μας. Αδιέξοδα τα οποία συσσωρεύτηκαν, επειδή αρνηθήκαμε την μακραίωνη ελληνορθόδοξη παράδοσή μας, που είχε διαμορφωθεί από αυτούς...

ΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΟΥΣ

Οι Αποστολικοί Πατέρες Κλήμης Ρώμης, Ιγνάτιος Αντιοχείας και Πολύκαρπος Σμύρνης

       Με τον όρο «Αποστολικοί Πατέρες» εννοούμε εκείνους τους συγγραφείς του 2^ου αιώνα μ.Χ. που τα συγγράμματά τους έχουν σαφώς θεολογικό περιεχόμενο και αποτελούν την συνέχεια των συγγραφέων των βιβλίων της Καινής Διαθήκης. Αποβλέπουν κυρίως σε πρακτικούς σκοπούς όσον αφορά τον Χριστιανισμό και τα διάφορα ερωτήματα που γεννώνται γύρω από την διδασκαλία του και στερούνται του θεολογικού βάθους και της δύναμης που εκπέμπουν τα θεόπνευστα βιβλία της Καινής Διαθήκης. Τα συγγράμματά τους που είναι αρκετά στον αριθμό, αποτελούν σύμφωνα με τους ερευνητές πιθανόν λείψανα που έχουν περισωθεί από μεγαλύτερο αριθμό συγγραμμάτων της γενιάς τους...

ΕΝΑ ΑΚΟΜΗ TAΞΙΔΙ ΣΤΟ ΚΟΝΓΚΟ ΜΠΡΑΖΑΒΙΛ

Κώστας Τσαπάρας – Συν/χος δάσκαλος

     Νωπές ακόμη οι εμπειρίες μου και δυνατά τα βιώματά μου, από την παραμονή μου κοντά στους φτωχούς νεοφώτιστους, ορθόδοξους, αφρικανούς αδελφούς μας του Congo Brazzaville (Γαλλικό Κονγκό), που λιγότερο από δέκα χρόνια, γνώρισαν τον πλούτο της ορθοδοξίας μας.

   Χάρη στον αγιορείτη ιεραπόστολο π. Θεολόγο Χρυσανθακόπουλο μαθητεύονται  και ευαγγελίζονται τη βασιλεία του Θεού Κονγκολέζοι συνάνθρωποί μας. Η χάρη του Θεού, με όποιες δυσκολίες υπάρχουν στην ιεραποστολή, ενεργεί και σήμερα «θαυμάσια μεγάλα» όπως ακούμε στα ιερά αναγνώσματα των μεγάλων εορτών.

     Βίωσα για δεύτερη φορά τη χαρά της προσφοράς και την απλότητα των ανθρώπων του Congo. Οι εμπειρίες και τα συναισθήματα πρωτόγνωρα και ανεπανάληπτα. Η νεοσύστατη επισκοπή Congo και Gabon με τις εννέα ενορίες της, διάσπαρτες στην αχανή επισκοπή (τέσσερις φορές μεγαλύτερη από την έκταση της Ελλάδας) σου θυμίζει την εκκλησία των πρώτων χριστιανικών χρόνων...

ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ

      Συχνά – πυκνά γινόμαστε δέκτες της αγωνίας πολλών πιστών για την αντιμετώπιση των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Μας ζητάνε να τους βοηθήσουμε είτε σε διάλογο που έχουν ανοίξει με κάποιους από αυτούς είτε επειδή κάποιοι συγγενείς τους έχουν πέσει θύματα της Οργάνωσης «Σκοπιά». Νοιώθοντας λοιπόν την αγωνία τους σκεφτήκαμε να τους βοηθήσουμε στον αγώνα τους αυτό με έναν εύκολο και απλό τρόπο. Πρακτικά και μόνο πρακτικά. Ούτε βαρύγδουπες αναλύσεις, ούτε θεολογικοί ακροβατισμοί, ούτε αποστήθιση χωρίων της Γραφής, ούτε … ούτε … Τίποτα από όλα αυτά, απολύτως τίποτα. Ο πιστός που θα βρεθεί αντιμέτωπος με οποιονδήποτε Μάρτυρα του Ιεχωβά, δεν χρειάζεται να έχει απολύτως τίποτα μαζί του, παρά μόνο τα ντοκουμέντα που δημοσιεύουμε στο παρόν άρθρο...

Εκκλησία, πολιτική εξουσία και πόλεμος

του Θεόδωρου Ρηγινιώτη

Το μαρτύριο του Αγίου Δημητρίου (Πηγή: agiografikesmeletes.blogspot.gr)

Το παρόν άρθρο του κ. Θεόδωρου Ρηγινιώτη που παρουσιάζουμε σήμερα για την Εκκλησία, πολιτική εξουσία και πόλεμο, αποτελεί μέρος επιστολής που έστειλε σε αδογματικό προτεστάντη και περιλαμβάνει πληροφορίες και τεκμήρια όσον αφορά τις βιβλικές και αποστολικές ρίζες της Ορθόδοξης Εκκλησίας για ορισμένα ζητήματα αυτής, τα οποία πιστεύουμε πως ενδιαφέρουν κάθε Ορθόδοξο πιστό. Έχουμε ήδη δημοσιεύσει τρία μέρη της επιστολής  αυτής το «Περί ειδικού ιερατείου στην πρώτη (αποστολική) Εκκλησία», το «Η χιλιετής βασιλεία και η πρώτη ανάσταση» και το «Για την αιώνια κόλαση (και όχι αφανισμό) εκείνων που δε θα σωθούν». Θα ακολουθήσουν και άλλα τμήματα της τόσο ενδιαφέρουσας  και αξιόλογης επιστολής αυτής.

Ακολουθεί η παράθεση του άρθρου:

Βιβλική κατοχύρωση για το ότι η Εκκλησία οφείλει να προσεύχεται για το βασιλιά (πολιτικές αρχές):

α) όταν ο βασιλιάς είναι άπιστος: «παρακαλώ ουν πρώτον πάντων ποιείσθαι δεήσεις, προσευχάς, εντεύξεις, ευχαριστίας, υπέρ πάντων ανθρώπων, υπέρ βασιλέων και πάντων των εν υπεροχή όντων, ίνα ήρεμον και ησύχιον βίον διάγωμεν εν πάση ευσεβεία και σεμνότητι. τούτο γαρ καλόν και απόδεκτον ενώπιον του σωτήρος ημών Θεού, ος πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν» (Α΄ Τιμ. 2, 1-4)!!! [το ανωτέρω δείχνει και ότι η Εκκλησία μεν προσεύχεται, αλλά ο Θεός ακούει όταν και όπως θέλει – εκτός αν και η αποστολική Εκκλησία ήταν αποστατική – συνεπώς, το ότι δεν επικρατεί παγκόσμια ειρήνη, παρά τις καθημερινές προσευχές της Εκκλησίας γι’ αυτό, δεν «αποδεικνύει» ότι η Εκκλησία αποστάτησε, όπως ισχυριστήκατε!]...

ΠΟΙΑ ΗΤΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ Η ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ;

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

     

Πηγή εικόνας, http://proionta-tis-fisis.blogspot.com

    Χωρίς αμφιβολία οι αρχαίοι μας πρόγονοι υπήρξαν ξεχωριστός λαός του αρχαίου κόσμου. Δημιούργησαν έναν ανεπανάληπτο πολιτισμό, ο οποίος προκαλεί το θαυμασμό όλων των ανθρώπων, όλων των εποχών. Κανένας τομέας του ανθρωπίνου πνεύματος, της επιστήμης και της ευγενούς δραστηριότητας δεν έμεινε έξω από την καλλιέργεια των σοφών Ελλήνων. Κανένας, εκτός από έναν, τη θρησκεία! Αυτή κατά τρόπο παράδοξο και ανεξήγητο, συγκρινόμενη με τα άλλα επιτεύγματα του αρχαιοελληνικού θαύματος, παρέμεινε χονδροειδής ειδωλολατρική πίστη, γεμάτη αστειότητες, ανηθικότητες και αθλιότητες, πραγματικά ασυμβίβαστη με το κατά τα άλλα καλλιεργημένο πνεύμα των προγόνων μας. Ο συγγραφέας Ν. Βασιλειάδης τόνισε πως «Η θρησκευτική αθλιότης των προγόνων μας ήρχετο εις τρομεράν αντίφασιν με το μεγαλείον, το οποίον παρουσίαζον η φιλοσοφία, η τέχνη και η ποίηση των αρχαίων Ελλήνων» (Ν. Βασιλειάδη, Ο Ανθρωπισμός του Χριστιανισμού, Αθήναι 1986, σελ.85)...

ΟΙ ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΤΩΝ ΜΟΡΜΟΝΩΝ, ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

του Αρχιμανδρίτου

Γρηγορίου Κωνσταντίνου

                          Διδάκτορος Θεολογίας

Μορμόνοι Ιεραπόστολοι

1. Ο κόσμος των πνευμάτων μετά την ενσάρκωσή τoυς

Οι Μορμόνοι πιστεύουν ακόμη και σήμερα πως η  απομάκρυνση των πρωτοπλάστων από τον παράδεισο, ήταν μέσα στο σχέδιο του Θεού, με σκοπό τη σωτηρία τους. Μετά το τέλος της δοκιμασίας τους ελευθερωμένοι από τα υλικά τους σώματα δια του θανάτου, τα πνεύματά τους  γύρισαν και πάλι στο δικό τους χώρο. Ο χώρος συγκέντρωσης των πνευμάτων για τους Μορμόνους είναι ένας τόπος αναμονής, εργασίας, εκπαίδευσης, και αναπαύσεως από τις λύπες και τις φροντίδες. Στον χώρο αυτό τα πνεύματα θα παραμείνουν ως την τελική  ανάσταση. Στη συνέχεια κάθε υλικό σώμα θα ενωθεί και πάλι με το πνεύμα του για να λάβει το βαθμό δόξας που απέκτησε...