ΤΑ ΟΡΑΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥΣ

Επιμέλεια: '' ΑΝΤΙΧΙΛΙΑΣΤΙΚΟΣ ''

ΕΣΕΙΣ ΛΟΙΠΟΝ ΠΛΑΝΙΕΣΤΕ ΠΟΛΥ

Όταν ομιλούμε με αιρετικούς περί αθανασίας της ψυχής, τους παρουσιάζουμε πολλά εδάφια που αποδεικνύουν την ύπαρξη της αθανάτου ψυχής και μετά θάνατον!

Στο σημερινό μας άρθρο θα αναλύσουμε δύο χωρία ιδιαιτέρας σημασίας, τα οποία όταν τους τα παρουσιάζουμε ως επιχείρημα, τότε εκείνοι χρησιμοποιούν την λέξη ''όραμα'' για να μας

πουν με αυτό πως όσα περιγράφονται σε αυτά δεν είναι κυριολεκτικής σημασίας.

Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΜΕΓΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟ

Οι αόρατες δυνάμεις (άγγελοι), βρίσκονται σε ισόρροπη κατάσταση όσον αφορά την αρετή και την κακία, αφού η αγιότητα – που ανήκει αποκλειστικά και μόνο στον Τριαδικό Θεό – είναι εκτός της ουσίας τους, η δε τελείωσή τους επιτυγχάνεται, μόνο διά της επικοινωνίας με το Άγιο Πνεύμα και της ελεύθερης επιλογής και επιμονής τους (αυτεξούσιο) να παραμένουν στο καλό. Την αγιαστική αυτή προς τελείωση βοήθεια τού Αγίου Πνεύματος, αποποιήθηκε ο εκλεκτός αρχάγγελος του Θεού Εωσφόρος (= αυτός που φέρνει την αυγή, ο Αυγερινός), γεμίζοντας από υπέρμετρη υπερηφάνεια και φοβερό μίσος κατά του Θεού. Συνεπώς η ουσία τής πτώσης του συνίσταται στον αφανισμό τής αγάπης του προς τον Θεό δια της κακής χρήσης τού αυτεξούσιου, χάρισμα το οποίο είχε δοθεί από τον Θεό – λόγω αγάπης – σε όλα τα λογικά όντα. Ο διάβολος “εμίσησε πρώτον, ετραχηλίασε κατά Θεού παντοκράτορος, κατεφρόνησε Δεσπότου, ηλλοτριώθη του Θεού”. Την πτώση τού Εωσφόρου ακολούθησαν και τα πνεύματα που ήταν μαζί του...

Οι Ιερές Εικόνες και η προτεσταντική προπαγάνδα

του Παναγιώτη

… ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΛΛΟΣ ΑΘΕΟΣ;

Συχνά – πυκνά ακούγοντας ή βλέποντας διάφορους ιεροκήρυκες κληρικούς ή λαϊκούς να κατακεραυνώνουν από του άμβωνος κουνώντας μάλιστα και το δάχτυλο σε επίρρωση των λεγομένων τους ή σε επίδειξη συνετισμού, την αθεΐα και τους άθεους, αυθόρμητα μας γεννιέται η απορία και ένα ερώτημα ανεβαίνει στα χείλη μας: … και γιατί ρε παιδιά να μην είναι ο άλλος άθεος;

Άλλωστε η λέξη Θεός είναι τόσο αόριστη και αφηρημένη, που πολλοί άνθρωποι στις μέρες μας αναρωτιούνται αν αναφέρεται σε κάτι που έχει κάποιο νόημα ή τέλος πάντων που χρησιμεύει σε κάτι, μιας και ζούμε σε χρησιμοθηρική εποχή. Μάρτυρες έχουμε γίνει σχεδόν όλοι μας όταν διάφορες τηλεπερσόνες ή αναγνωρίσιμα πρόσωπα καλούνται σε δημοφιλείς εκπομπές και απαντώντας στην ερώτηση αν πιστεύουν στον Θεό, τον ταυτίζουν με μια “ανώτερη δύναμη” κάτι σαν το Azax ή το Skip, θυμίζοντας μια παλιά διαφήμιση του καθαριστικού για τα τζάμια forte “η δύναμη που κάνει τα τζάμια αόρατα!”. Τουλάχιστον θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος το forte χρησιμεύει να καθαρίζει τα τζάμια, ο Θεός σε τι χρησιμεύει;

Στη διαστροφή για το πρόσωπο του Θεού, συνέβαλε και η δημιουργία μιας θεολογικής παράδοσης που διέστρεψε την γνήσια και αυθεντική χριστιανική διδασκαλία, παρουσιάζοντας και κακοπαριστάνοντας τον Θεό σαν αιμοδιψή και αιματοπότη δυνάστη, τιμωρό, εκδικητικό, μνησίκακο και αίτιο του κακού και του θανάτου. Συνεπώς τι τον χρειαζόμαστε τέτοιο Θεό;

Αν όμως, ο Θεός είναι μια διαρκής απειλή, ένας άμεσος και αιώνιος κίνδυνος, ένας μόνιμος κατήγορος του ανθρώπου, ένας αιώνιος τύραννος και βασανιστής του, τότε σχεδόν όλοι ακόμη και αυτοί που αγωνίζονται σκληρά για να σωθούν από την οργή του και να του είναι αρεστοί, επιθυμώντας να ξεφύγουν από την εκδίκησή του, θα προτιμούσαν καλύτερα να μην υπάρχει. Αλλά ο Θεός της χριστιανικής αποκάλυψης είναι διαφορετικός. Για να δούμε λοιπόν αυτόν τον “διαφορετικό” Θεό που αγνοούσαμε μέχρι τώρα πως υπάρχει:

“φιλεύσπλαχνος και ελεήμων, αναβάλλει την εκδήλωση του θυμού του και – όντας τόσο συμπονετικός – μέχρι τέλους δεν θα εκδηλώσει καμιά οργή ούτε θα επιβάλλει τιμωρίες. Δεν μας πληρώνει τις ανομίες μας ούτε μάς ανταποδίδει τις αμαρτίες μας … Απομακρύνει τις συνέπειες των ανομιών μας όσο απέχει η ανατολή από τη δύση. Ο Κύριος συμπονάει όσους τον υπολογίζουν, όπως ο πατέρας συμπονάει τα παιδιά του˙ γιατί Εκείνος ξέρει από τι υλικό πλασθήκαμε και θυμάται ότι είμαστε χώμα” Ψαλμός 102

Άλλοι βλέποντας το κακό που υπάρχει στον κόσμο αδυνατούν να δεχθούν πως είναι δυνατόν ένας δίκαιος Θεός – αν όντως υπάρχει – να το ανέχεται και να μην τιμωρεί τους κακούς, ήδη από αυτή τη ζωή. Η σύγχυση αυτή προέκυψε και αφορά τη δικαιοσύνη του Θεού. Βάσει της νομικίστικης αντίληψης που έχει επικρατήσει μεταξύ των ανθρώπων και βασίζεται κατά κύριο λόγο στην ανθρώπινη αντίληψη και πραγματικότητα, ο Θεός για να είναι δίκαιος είναι αναγκασμένος να τιμωρήσει την παρακοή του ανθρώπου, να ανταμείψει τους καλούς και να τιμωρήσει τους κακούς στέλνοντάς τους στην κόλαση που γι’ αυτό το λόγο δημιούργησε.

Όμως στην Παλαιά και Καινή Διαθήκη, τα βιβλία που εκφράζουν το γνήσιο θέλημα του “διαφορετικού” αλλά ζωντανού Θεού η λέξη δικαιοσύνη σημαίνει έλεος, αγάπη, φιλανθρωπία . Κάτι που είναι ξένο και απωθητικό για τον άνθρωπο, γιατί θέλει να ικανοποιεί πάντα το ατομικό του εγώ. Τη δικαιοσύνη του “διαφορετικού” Θεού, μας την γνωρίζει ένας από τους μεγαλύτερους ασκητές της ερήμου, που είχε την ευτυχία να τον γνωρίσει. Και αυτός δεν είναι άλλος από τον Μέγα Αντώνιο. Λέει λοιπόν ο μεγάλος αυτός ασκητής:

“Ο Θεός είναι αγαθός, απαθής και αμετάβλητος. Αν, λοιπόν, κάποιος θεωρεί εύλογο και αληθινό ότι ο Θεός δεν υπόκειται σε μεταβολή, όμως δεν καταλαβαίνει πως χαίρεται με τους αγαθούς αλλά αποστρέφεται τους κακούς, οργίζεται με τους αμαρτωλούς και εξευμενίζεται με τη λατρεία, απαντάμε ότι ο Θεός ούτε χαίρεται ούτε οργίζεται˙ η χαρά και η λύπη είναι πάθη˙ ούτε καλοπιάνεται με δώρα, γιατί αυτό θα σήμαινε ότι η ευχαρίστηση που προκαλούν τα δώρα θα τον νικούσε˙ δεν είναι σωστό να θεωρούμε ότι τα ανθρώπινα μεταβάλλουν την κατάσταση του Θεού προς το καλύτερο ή το χειρότερο. Εκείνος, λοιπόν, είναι αγαθός και μόνο ωφελεί, ποτέ δεν βλάπτει, αφού αυτές είναι οι ιδιότητές Του˙ εμείς πάλι, όταν μένουμε αγαθοί, ενωνόμεθα μαζί Του επειδή Του μοιάζουμε˙ όταν γινόμαστε κακοί, χωριζόμεθα από Εκείνον επειδή εκλείπει η ομοίωση … Όταν απαλλασώμεθα από τις αμαρτίες μας με προσευχές και αγαθές πράξεις, δεν είναι ότι εξευμενίζομε τον Θεό και του αλλάζουμε διάθεση, αλλά μάλλον ότι θεραπεύομε την κακία μας με τις πράξεις μας και με την επιστροφή σ’ Εκείνον και έτσι μπορούμε πάλι να απολαύσουμε της αγαθότητάς Του˙ αυτό το ίδιο διατυπώνεται με άλλο τρόπο όταν λέμε ότι ο Θεός αποστρέφει το πρόσωπό Του από τους κακούς και ότι ο ήλιος κρύβεται από εκείνους που δεν μπορούν να δουν”.

Αλλά και το παράδειγμα που δείχνουν στον εν δυνάμει άθεο και στον κόσμο οι θρησκείες και οι θρησκευόμενοι είναι άραγε το καλύτερο; Αφού όπως βλέπουμε και βιώνουμε στη μεγάλη πλειονότητά τους δεν είναι φορείς αγάπης όπως επαγγέλλονται, αλλά μίσους, επίκρισης, μισαλλοδοξίας και φανατισμού.

Ιδιαίτερα εμείς οι Χριστιανοί είμαστε κυρίως υπεύθυνοι για το ότι σπάνια ο σύγχρονος άνθρωπος γεύεται την αγάπη του Θεού στο πρόσωπο ιδιαίτερα του Χριστού, αφού είμαστε εκείνοι που με τις επιλογές μας και τον τρόπο ζωής μας αποδεικνύουμε το αντίθετο. Και δεν φτάνει μόνο αυτό, αλλά οι περισσότεροι από εμάς αυτοανακηρυσσόμενοι ως ηθικοί και δίκαιοι, εξαπολύομαι ένα “πογκρόμ” θρησκευτικού φανατισμού, τύφλωσης και δίωξης αντιμετωπίζοντας με την ηθική ή την συναισθηματική εξόντωση, την κατάκριση, τον διασυρμό και την απόρριψη όλους εκείνους που διαπράττουν το κακό. Δεν αντιλαμβανόμαστε όμως πως στην ουσία αντιμετωπίζουμε το κακό με το κακό.

Ο Χριστός όμως μας δίδαξε κάτι άλλο, που συνήθως το ξεχνάμε επειδή δεν μας βολεύει:

“Αγαπάτε τους εχθρούς σας, ευεργετείτε όσους σας μισούν, ευλογείτε όσους σας καταριώνται και προσεύχεσθε γι’ αυτούς που σας προσβάλλουν. Αν κάποιος σε χαστουκίσει, πρόσφερε και την άλλη παρειά και μην προσπαθήσεις να κρατήσεις το ιμάτιό σου όταν κάποιος σου παίρνει τον χιτώνα˙ δίνε σε όποιον σου ζητάει και μην ζητάς πίσω τα δικά σου από όποιον σ’ τα αφαιρεί … Αγαπάτε τους εχθρούς σας και κάνετέ τους το καλό … και μην αποβλέπετε σε τίποτα” Κατά Λουκά 6:27 – 35.

Βέβαια τα παραπάνω λόγια του Χριστού φαντάζουν ουτοπικά, και στην ουσία δυστυχώς έτσι είναι, αφού εμείς με τη ζωή μας, τις επιλογές μας και τις πράξεις μας αυτό διακηρύττουμε, πως είναι δηλαδή αφελής ρομαντισμός και ουτοπία να αντιμετωπίζουμε το κακό αγαπώντας εκείνον που το κάνει.

Συνεπώς, αντί να κουνάμε όλοι εμείς οι πιστοί; το δάχτυλό μας από του άμβωνος, μήπως είναι καιρός να αναρωτηθούμε: … και γιατί ρε παιδιά να μην είναι ο άλλος άθεος;

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: Σε αρκετά σημεία του άρθρου μας στηριχτήκαμε στο έξοχο βιβλίο του π. Φιλόθεου Φάρου, “Η διαχείριση της αγάπης”, Εκδόσεις “Αρμός”, 2^η Έκδοση 2010

 

 

 

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Προσοχή! Χωρίς όνομα ή κάποιο ψευδώνυμο δεν γίνεται δημοσίευση σχολίου. Επίσης δεν πρέπει να είναι υβριστικό και άσχετο με το θέμα του άρθρου. 

ΕΠΙΔΕΙΞΗ ΓΝΩΣΕΩΝ ΚΑΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΑΓΕΝΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ

Επιμέλεια: '' ΑΝΤΙΧΙΛΙΑΣΤΙΚΟΣ ''

Το άρθρο που ακολουθεί δεν γράφτηκε για να προσβάλει την πίστη των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Αν άθελά μας με τα γραφόμενά μας αγγίξουμε κάποιες ''ευαίσθητες χορδές'', ζητούμε ταπεινά συγνώμη και τις προσευχές σας.

Είναι δυο συμπεριφορές που ίσως περνούν απαρατήρητες, αλλά ευτυχώς εμείς τις προσέξαμε και σκεφτήκαμε με αφορμή το άρθρο που ακολουθεί να σας δώσουμε την ιδέα να τις παρατηρήσετε κι εσείς...

ΟΙ ΙΔΙΟΜΟΡΦΙΕΣ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΤΗΣ ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ

Όπως είναι ευρέως γνωστό, σχεδόν στους περισσότερους, και τα 27 βιβλία που αποτελούν την Καινή Διαθήκη είναι εξ’ ολοκλήρου γραμμένα στην Ελληνική γλώσσα. Πιο συγκεκριμένα είναι γραμμένα, στην μετεξέλιξη της αρχαίας «αττικής γλώσσας» σ’ αυτή που ονομάστηκε «κοινή» ελληνική. Αυτό συνέβη λόγω της συνένωσης των πόλεων – κρατών της Ελλάδας από τον Μέγα Αλέξανδρο και τις μετέπειτα κατακτήσεις του, που είχαν ως αποτέλεσμα την εξάπλωση του ελληνικού πολιτισμού και της ελληνικής γλώσσας, αλλά και τη συνένωση των διαλέκτων, σ’ όλο τον τότε γνωστό κόσμο...

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΙ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ, ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

του

αρχιμ. Γρηγορίου Κωνσταντίνου

Διδάκτορος Θεολογίας

Η παρούσα διάλεξη έγινε από τον π. Γρ. Κων/νου στις 05.12.2016 προσκληθείς από το Σωματείο «Μακεδονικός Παρατηρητής», στη Θεσσαλονίκη σε στελέχη προετοιμαζόμενα για τον αντιαιρετικό αγώνα. Κατόπιν λοιπόν παρακλήσεως προς τον π. Γρηγόριο μας παραχώρησε την άδεια να το αναρτήσουμε στο Ιστολόγιο μας προς ενημέρωση των αναγνωστών μας. Λόγω λοιπόν του μήκους του κειμένου θα αναρτηθεί σε δυο μέρη.

Στο πρώτο μέρος της διάλεξής μας για «την προσευχή και τον διαλογισμό» που μπορείτε να βρείτε στο ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΙ   ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ, ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ ασχοληθήκαμε με 1. Τι είναι προσευχή 2. Προϋποθέσεις προσευχής 3. Τα είδη της προσευχής 4. Τι  είναι διαλογισμός Στο δεύτερο μέρος θα ασχοληθούμε με 1. Τις Κατηγορίες διαλογισμού και 2. Το κριτικό ερώτημα, Διαλογισμός ή προσευχή;

ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΙ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ, ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

του

αρχιμ. Γρηγορίου Κωνσταντίνου

Διδάκτορος Θεολογίας

Η παρούσα διάλεξη έγινε από τον π. Γρ. Κων/νου στις 05.12.2016 προσκληθείς από το Σωματείο «Μακεδονικός Παρατηρητής», στη Θεσσαλονίκη σε στελέχη προετοιμαζόμενα για τον αντιαιρετικό αγώνα. Κατόπιν λοιπόν παρακλήσεως προς τον π. Γρηγόριο μας παραχώρησε την άδεια να το αναρτήσουμε στο Ιστολόγιο μας προς ενημέρωση των αναγνωστών μας. Λόγω λοιπόν του μήκους του κειμένου θα αναρτηθεί σε δυο μέρη.

Εισαγωγικά

Ποια σχέση θα μπορούσε να υπάρξει ανάμεσα στην Προσευχή και στον Διαλογισμό; Την απάντηση θα την λάβουμε όταν δούμε αναλυτικά τι είναι και τι προσφέρει η καθεμιά από αυτές χωριστά. Μπορώ να διαλογίζομαι και να προσεύχομαι; είναι το ίδιο; εάν όχι ποιες είναι οι διαφορές; Είναι μερικά ερωτήματα που αναρωτιόμαστε. Στην καθημερινή μας ζωή έχουμε σχέση με την προσευχή και συγχρόνως με την «διαφήμιση» του διαλογισμού, ενός τρόπου προσευχής που μας έρχεται από την Κίνα και την Ινδία. Για την κατανόηση της διαφοράς ανάμεσα στην προσευχή και τον διαλογισμό, πρέπει να δούμε τι είναι οι δύο αυτοί πνευματικοί τρόποι, που ο άνθρωπος αναφέρεται στο Θεό και το πόσο πνευματικά και σωματικά επικίνδυνο είναι για τον καθένα μας...

Μ.Τ.Ι: ΤΟ ΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΗΤΟ ΥΠΟ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ ΚΙΝΟΥΜΕΝΟ!

Επιμέλεια : ¨ ΑΝΤΙΧΙΛΙΑΣΤΙΚΟΣ ¨

Όσο κι αν ακούγεται τρελό, όσο κι αν ξαφνιάζει τον αναγνώστη, είναι πράγματι αλήθεια πως οι Μάρτυρες του Ιεχωβά διδάσκονται από την Οργάνωσή τους ότι ο φωτεινός αστέρας που οδήγησε τους τρεις Μάγους στο Θείο Βρέφος, ήτο υπό του Διαβόλου κινούμενος.

Όπως μας είναι γνωστό από την Παλαιά Διαθήκη ο Δημιουργός των αστέρων είναι ο Κύριός μας.

«Και είπε ο Θεός:

Ας γίνουν φωστήρες στο στερέωμα του ουρανού, για να διαχωρίζουν την ημέρα από τη νύχτα· κι ας είναι για σημεία, και καιρούς, και ημέρες, και χρόνους·

και ας είναι για φωστήρες στο στερέωμα του ουρανού, για να φέγγουν επάνω στη γη. Και έγινε έτσι.

Και έκανε ο Θεός τούς δύο φωστήρες τους μεγάλους, τον φωστήρα τον μεγάλο για να εξουσιάζει επάνω στην ημέρα, και τον φωστήρα τον μικρότερο για να εξουσιάζει επάνω στη νύχτα· και τα αστέρια·»

Π. Διαθήκη Βιβλίο ΓΕΝΕΣΗ, Κεφ. 1, Στίχοι 14-16.

Στον ¨ ΑΝΤΙΧΙΛΙΑΣΤΙΚΟ ¨ δεν γίναμε ποτέ προκλητικοί και ούτε πρόκειται να γίνουμε.

Θα θέλαμε όμως μίαν υπεύθυνη απάντηση από πλευράς των Μαρτύρων του Ιεχωβά στα απλά εξής ερωτήματα:

-Λέει πουθενά στην Αγία Γραφή ότι ο Διάβολος κατασκεύασε δικούς του αστέρες;

-Λέει πουθενά στην Αγία Γραφή ότι έδωσε ο Θεός εξουσία στον Διάβολο να μετακινεί τους αστέρες;

Εάν είχε δοθεί μια τέτοια εξουσία στον Διάβολο είμαστε σίγουροι ότι όχι απλώς θα μετακινούσε ένα άστρο αλλά το μίσος του για το ανθρώπινο γένος θα τον οδηγούσε στο να καταστρέψει ολόκληρο τον πλανήτη μας.

Ας δούμε όμως πώς δικαιολογούν τη διδασκαλία τους!

Δεν είναι δυνατόν -μας λένε-, το Άστρο να ήταν εκ του Θεού, διότι αυτό οδήγησε τους τρεις Μάγους στον Βασιλιά Ηρώδη.

Σκοπός του Σατανά ήταν να εντοπιστεί το σημείο της γέννησης και να θανατωθεί το βρέφος, όπως έγινε δηλαδή στα άλλα βρέφη, με εντολή του Βασιλιά Ηρώδη.

Ο Σατανάς –διδάσκουν-, προσπάθησε δια μέσω των Μάγων να οδηγήσει τον Βασιλιά Ηρώδη στον εντοπισμό του βρέφους με σκοπό να το θανατώσει.

Για το λόγο αυτό οι τρεις Μάγοι δεν βρήκαν αμέσως το σημείο της γέννησης του Χριστού αλλά μέσω του Αστέρα, τους οδήγησε ο Σατανάς στο παλάτι του Βασιλιά Ηρώδη με σκοπό αυτός να το μάθει για να θανατώσει το Θείο Βρέφος.

                     (''κλικ'' στην εικόνα για να ανοίξει)

ΣΚΟΠΙΑ 15 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1998 Σελίδα 9..

«Επομένως, το «άστρο» θα πρέπει να αποτελούσε επινόηση του εχθρού του Θεού, του Σατανά, ο οποίος θα έκανε τα πάντα προκειμένου να βλάψει τον Μεσσία.»

Αξίζει να αναφέρουμε στο σημείο αυτό ότι από τις Γραφές δεν προκύπτει μια τέτοια ερμηνεία, ούτε και η Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας μας επιβεβαιώνει κάτι τέτοιο.

Συνεπώς πρόκειται για παρερμηνεία και πλάνη.

Αν και υπάρχει μια παγίδα εδώ που αν κάποιος δεν την προσέξει μπορεί να βρει και το μπελά του διότι με βάση το φυλλάδιο της Οργάνωσης που παραθέτουμε, η Οργάνωση κατά κάποιο τρόπο βγαίνει καθαρή διότι τι λέει;

«..πρέπει να αποτελούσε επινόηση του Διαβόλου..»

Πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί να μας κατηγορήσει ακόμη και για παραπληροφόρηση διότι κατά αυτόν τον τρόπο που είναι καταγραμμένη η πλάνη τους στο φυλλάδιο φανερώνει ότι:

..εμείς δεν είπαμε ότι το άστρο ήταν από τον Διάβολο σώνει και καλά, απλώς μια υπόθεση κάναμε – θα μπορούσαν κάλλιστα να μας πουν..

Μόνο που οι οπαδοί δεν διδάσκονται με βάση τα:

«Μπορεί, ίσως, πιθανόν,..» της Οργάνωσης αλλά ότι πράγματι το άστρο ήτο υπό του Διαβόλου κινούμενο.

Ρωτήστε όποιον οπαδό της Οργάνωσης θέλετε και θα το διαπιστώσετε.

Οριζοντίως και καθέτως υποστηρίζουν ότι το άστρο ήταν του Διαβόλου.

Σε αυτή την περίπτωση βέβαια μπορείτε να τους φανερώσετε το φυλλάδιο της Οργάνωσης και να τους επισημάνετε ότι η Οργάνωση (με βάση το συγκεκριμένο φυλλάδιο) δεν είναι απόλυτη σε αυτή τη διδασκαλία και να τους ρίξετε από τα σύννεφα!

ΠΩΣ ΜΑΣ ΤΟ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ;

«Πού είναι αυτός που γεννήθηκε, ο βασιλιάς των Ιουδαίων;

Επειδή, είδαμε το αστέρι του στην ανατολή, και ήρθαμε για να τον προσκυνήσουμε.» 
Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, Κεφ. 2, στίχοι 1 – 2..

Οι Μάγοι που ήξεραν να «διαβάζουν» τα άστρα επιβεβαιώνουν τίνος είναι το αστέρι που είδαν και ο Ευαγγελιστής το επιβεβαιώνει αυτό με τον γραπτό του λόγο.

«Είδαμε το αστέρι του βασιλιά των Ιουδαίων!»

-Το κυριότερο είναι πως όλα αυτά μας τα περιγράφει ο μαθητής και Ευαγγελιστής του Χριστού ο Ματθαίος.

-Αν ο Ματθαίος γνώριζε ότι το άστρο δεν ήταν του Θεού αλλά του Διαβόλου, δε θα άφηνε κάποια σημείωση;

-Δε θα εξηγούσε πως οι Μάγοι νόμιζαν ότι είδαν το άστρο του βασιλιά των Ιουδαίων;

Κάτι τέτοιο όμως όχι μόνο ο Ματθαίος δεν έγραψε, αλλά ούτε και οι άλλοι Ευαγγελιστές ισχυρίστηκαν κάτι ανάλογο, ούτε δε στις Πράξεις των Αποστόλων βρίσκουμε έστω και μία αναφορά.

Εδώ λοιπόν έχουμε να κάνουμε με μια επικίνδυνη πνευματικά περίπτωση, αφού δοξάζεται κατά κάποιον τρόπο ο Διάβολος αντί του Θεού.

Η Αγία Γραφή δεν ερμηνεύεται με εικασίες… όπως γίνεται στην ¨Σκοπιά¨ όπου γράφουν:

"θα πρέπει να ήταν από τον Διάβολο.."

ΓΙΑ ΠΙΟ ΛΟΓΟ ΟΙ ΜΑΓΟΙ ΠΗΓΑΝ ΠΡΩΤΑ ΣΤΟ ΠΑΛΑΤΙ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ ΗΡΩΔΗ;

Το γεγονός ότι οι Μάγοι επισκέφτηκαν πρώτα το παλάτι του βασιλιά Ηρώδη και ύστερα κίνησαν να βρουν την ακριβή τοποθεσία της γεννήσεως, ερμηνεύεται απλά και μάλιστα χωρίς «σενάρια» περί συμμετοχής του Σατανά.

-Το Άστρο ανήκε στον βασιλιά των Ιουδαίων.

-Πού αλλού θα πήγαιναν να βρουν το βασιλιά που μόλις γεννήθηκε;

-ΣΤΟ ΠΑΛΑΤΙ ΦΥΣΙΚΑ!!!

-Δεν συνηθίζεται οι βασιλιάδες να γεννιούνται σε στάβλους όπως έγινε στην μοναδική περίπτωση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

-Το παράλογο θα ήταν μάλλον αν οι Μάγοι βλέποντας το Άστρο του βασιλιά που γεννήθηκε δεν άφηναν στάβλο για στάβλο που να μην τον είχαν ψάξει..

-Μιας και οι οπαδοί της Οργάνωσης των Μαρτύρων του Ιεχωβά ισχυρίζονται ότι πιστεύουν μόνον όσα λέει στην Αγία Γραφή, περιμένουμε να μας υποδείξουν και ένα ανάλογο εδάφιο από την Αγία Γραφή διαφορετικά η διδασκαλία τους είναι άκυρη και επιπλέον αντι-Γραφική.

-Πού λέει στην Γραφή ότι το Άστρο ήταν του Διαβόλου;

Ο Θεός να μας προστατεύει από την πλάνη των αιρέσεων!

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Προσοχή! Χωρίς όνομα ή κάποιο ψευδώνυμο δεν γίνεται δημοσίευση σχολίου. Επίσης δεν πρέπει να είναι υβριστικό και άσχετο με το θέμα του άρθρου.

ΜΙΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΜΑΤΙΑ ΣΤΟΝ ΗΡΩΔΗ ΤΟΝ ΜΕΓΑ, ΤΟΝ ΣΦΑΓΕΑ ΤΩΝ ΝΗΠΙΩΝ

Ακούγοντας οι περισσότεροι το όνομα Ηρώδης τους δημιουργείται άμεσα μια αποστροφή και απέχθεια εξαιτίας της χριστιανικής παιδείας τους και αγωγής, αλλά και της πληροφορίας των Ευαγγελίων (κατά Ματθαίον 2:16 – 18) για την σφαγή αθώων νηπίων στην Ιουδαία κατά διαταγή του, την περίοδο της γέννησης του Χριστού...