Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΜΑΓΕΙΑΣ - ΜΑΝΤΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ, ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Του συνεργάτη μας Ιγνατίου Ε. Γ

Ο μάγος Ελύμας και ο Απόστολος Παύλος

Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΜΑΓΕΙΑΣ - ΜΑΝΤΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΙ  ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ [Πρ 13: 6 «Διελθόντες δε όλην την νήσον άχρι Πάφου εύρον άνδρα τινά μάγον ψευδοπροφήτην Ιουδαίον ώ όνομα Βαριησού». ]. Μέρος Β΄ : Παύλος και Ελύμας

    

Είδαμε στο πρώτο άρθρο μας, «Η σύγκρουση μαγείας - μαντικής τέχνης και χριστιανισμού, μέρος πρώτο» τι σημαίνει για τον πολίτη των Ελληνιστικών χρόνων αλλά και των Αρχαίων η μαντική τέχνη, όπως και ποια ήταν όντως η αξιοπιστία   και η δύναμη των μάντεων ως προς την απόδοση των Χρησμών. Στο παρόν άρθρο  θα δούμε πως περιγράφει τη σύγκρουση μαγείας και Χριστιανισμού ο Λουκάς μέσα από τους εκπροσώπους  των, του Ελύμα και του Παύλου αντίστοιχα. Κύρια πρόσωπα της διηγήσεως είναι ο Βαριησούς ο οποίος ως μάγος και ψευδοπροφήτης Ιουδαίος αντιδρά στο κήρυγμα του Ευαγγελίου. Μετά από την διαλεκτική αντιπαράθεση ακολουθεί η δυναμική, της σύγκρουσης, μαγείας και του Άγιου Πνεύματος, στα πρόσωπα του Ελύμα και του Απ. Παύλου με αποτέλεσμα την τύφλωση του Μάγου. Εν πρώτοις θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε ένα  πολύ βασικό ερώτημα : για ποιό λόγο ο Ελύμας ο Μάγος ήταν δίπλα στον Ανθύπατο της Κύπρου Σέργιο και τι είδους υπηρεσίες προσέφερε σ’ αυτόν;....

Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΜΑΓΕΙΑΣ - ΜΑΝΤΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ, ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

Του συνεργάτη μας Ιγνατίου Ε. Γ

Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΜΑΓΕΙΑΣ - ΜΑΝΤΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΙ  ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ [Πρ13,6 - Πρ 16,16].

Μερος Α΄ : «πνεύμα πύθωνος »

 

Μέσα στην  ιεραποστολή του Απ. Παύλου για τη διάδοση του Ευαγγελίου στα Έθνη,  κατά το ημερολόγιο του συγγραφέα που συνέταξε τα «ημείς - εδάφια», ήταν  και η  συνάντηση των Αποστόλων με την Μαντική τέχνη [1a], συνάντηση- σύγκρουση  η οποία ήταν αναπόφευκτη.  

Η πρώτη περίπτωση όπου συναντάται- συγκρούεται η Μαγεία - Μαντεία με τον  Χριστιανισμό  ήταν στην Κύπρο  «Πρ 13:6 Διελθόντες δὲ την νήσον άχρι Πάφου εύρον τινα άνδρα μάγον ψευδοπροφήτην Ιουδαίον ώ όνομα Βαριησούς,» όπου ο Μάγος εδώ ήταν στην υπηρεσία  του  Ανθυπάτου της Κύπρου Σεργίου.  

Η δεύτερη περίπτωση ήταν στο (Πρ16:16) όπου μια παιδίσκη  συγκεκριμένα είχε «πνεύμα πύθωνος», «Πρ16:16 Εγένετο δε πορευομένων ημών εις προσευχὴν παιδίσκην [1b] τινὰ έχουσαν πνεύμα πύθωνος απαντήσαι ημίν, ήτις εργασίαν πολλὴν παρείχε τοις κυρίοις αυτής μαντευομένη» το οποίο πνεύμα κατείχε την ίδια και οι κύριοί της με τη σειρά τους επωφελούνταν βγάζοντας χρήματα από αυτή την κατάσταση αφού μέσω της μαντείας της, η παιδίσκη,  προσέφερε «εργασία». Αυτή η εργασία ήταν η μαντική τέχνη....

ΠΑΤΑΝΕ ΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ; ΟΧΙ ΓΙΑΤΙ ΤΙΣ ΚΑΙΝΕ!

   ‘Όπως είναι γνωστό οι παροιμίες και τα γνωμικά είναι αποστάλαγμα της σοφίας του κάθε λαού. Μέσα σε μια πρόταση ο σοφός λαός, σου λέει τόσα πράγματα, που πιθανόν κάποιος για να σου τα αναφέρει θα χρειάζονταν σελίδες ολόκληρες.

    Μια λοιπόν από τις πιο γνωστές παροιμίες της σοφίας του λαού μας είναι και η περίφημη «δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά», η οποία υποδηλώνει πως κάτι πιθανόν υπάρχει, όταν ακούγεται μια φήμη για κάποιον – ους ή για κάτι.

     Έτσι λοιπόν, πολλές φορές είχαμε γίνει και στο παρελθόν αλλά και στο παρόν κοινωνοί διαφόρων φημών για την άσχημη συμπεριφορά των Μαρτύρων του Ιεχωβά απέναντι στις εικόνες λόγω του μίσους τους προς αυτές, αλλά δεν θέλαμε να τις υιοθετήσουμε και να τις πιστέψουμε, ακόμα και αν προέρχονταν από προσωπικές μαρτυρίες φιλικών προσώπων...

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΤΕ ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΕΥΚΟΛΑ ΤΟΥΣ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ

Σαν τους λαγούς θα τρέχουν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά μετά τον διάλογο μαζί σας

Το άρθρο αφιερώνεται με όλη μας την αγάπη στον Ονήσιμο Ελευθεριάδη που κατάφερε και ξέφυγε από τα νύχια της Οργάνωσης των Μαρτύρων του Ιεχωβά.

Λαμβάνοντας υπόψη το ενδιαφέρον και την αγωνία πολλών πιστών για την δυσκολία αντιμετώπισης των Μαρτύρων του Ιεχωβά είτε σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις είτε σε διάλογο στο διαδίκτυο (internet), αποφασίσαμε – λόγω της μακρόχρονης τριβής μας και ενασχόλησης μαζί τους – να γράψουμε άρθρο με το οποίο ο πιστός όχι μόνο θα αντιμετωπίζει εύκολα και απλά τον οποιοδήποτε Μάρτυρα του Ιεχωβά, αλλά θα τον τρέπει κυριολεκτικά σε φυγή, ακόμα και εκείνος ο πιστός ο οποίος έχει παντελή άγνοια της Αγίας Γραφής και της διδασκαλίας των Μαρτύρων του Ιεχωβά....

Τίνα με λέγουσιν οι άνθρωποι είναι;

Του Ιωάννη Πλεξίδα, Δρ Δογματικής Θεολογίας και Δρ Φιλοσοφικής Ανθρωπολογίας

Τίνα με λέγουσιν οι άνθρωποι είναι;[1]
Χριστολογικές προϋποθέσεις της ανθρωπολογίας στη σκέψη
του αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού.

Σε προηγούμενο κείμενό μας[2] «Η εσφαλμένη χρήση των όρων «φύση» και «πρόσωπο» ως αιτία αιρετικών αποκλίσεων» επιχειρήσαμε να παρουσιάσουμε τον τρόπο σύστασης της υπόστασης στην ανθρώπινη εκδοχή της. Μέσα από μία σειρά συλλογισμών δείξαμε ότι η έννοια της υπόστασης, η οποία ταυτίζεται τόσο με την έννοια του προσώπου, όσο και με την έννοια του ατόμου[3], συνιστά την επιμέρους υπαρκτική φανέρωση της φύσης, η οποία διαστέλλει το συγκεκριμένο [τον τίνα και το τόδε τι] από το κοινό, και φανερώνει το «…άμα τη του δακτύλου ανατάσει δεικνύμενον»[4]. Τα συμβεβηκότα, τα οποία ονομάζονται και επουσιώδεις διαφορές, διαφοροποιούν τις ομοούσιες και ομοειδείς υποστάσεις και συστήνουν κάθε φορά τον συγκεκριμένο άνθρωπο[5]. Η υπόσταση, δηλαδή, αποτελείται από ουσία και συμβεβηκότα. Ο ιερός συγγραφέας δίνοντας τον ορισμό της υπόστασης θα υποστηρίξει: «…και γαρ την υπόστασιν ορίζονται ουσίαν μετά συμβεβηκότων. Ώστε το κοινόν μετά του ιδιάζοντος έχει η υπόστασις»[6]. Η έννοια της υπόστασης ή του προσώπου, συνιστά το πηδάλιο της ορθόδοξης σκέψης, καθώς αποτελεί μια προσπάθεια να συλληφθεί το αληθινά υπαρκτό και πραγματικό, η συγκεκριμένη υπαρκτική πραγματοποίηση της φύσης, η οποία συνοψίζει τη φυσική ομοείδεια και συγχρόνως την εκφράζει με τρόπο μοναδικό, ανόμοιο και ανεπανάληπτο[7].

ΚΡΑΥΓΗ ΑΓΩΝΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ

Είναι κοινό χαρακτηριστικό των περισσοτέρων ανθρώπων με αφορμή κάποια τυχαία γεγονότα να απλουστεύουν και να γενικεύουν τα πράγματα ώστε να καταλήγουν στο επιθυμητό γι’ αυτούς αποτέλεσμα που δεν είναι άλλο από την κατάκριση και την αποποίηση προσωπικών ευθυνών....

ΕΡΩΤΑΠΟΚΡΙΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ

Του Ευθύμιου Αχείλα

Συνέλευση Μαρτύρων του Ιεχωβά ή Χιλιαστών

Κατ’ επανάληψη έχουμε ερωτηθεί από δεκάδες πιστούς όλα αυτά τα χρόνια που τυχαίνει να ασχολούμαστε με τα ζητήματα της Θρησκείας για το τι είναι και τι πρεσβεύουν οι αιρέσεις. Και επειδή οι ερωτήσεις που δεχόμαστε είναι λίγο – πολύ όμοιες σκεφτήκαμε να τις απαντήσουμε υπό μορφή άρθρου, το οποίο για να είναι πιο κατανοητό και εύληπτο, του δώσαμε την μορφή ερωταποκρίσεων.

Ερώτηση: Τι είναι αίρεση;
Απάντηση: Η λέξη αίρεση παράγεται από το αρχαίο ρήμα αιρέω – ώ, το οποίο σημαίνει διαλέγω, προτιμώ. Μερικοί Χριστιανοί δηλαδή, αίρεσαν = διάλεξαν να φύγουν από την ορθή διδασκαλία της Εκκλησίας μας και να δημιουργήσουν δική τους διδασκαλία. Πίστεψαν πως η Εκκλησία έχει απομακρυνθεί από την σωστή διδασκαλία του Χριστού και των Αποστόλων, γι’ αυτό και πρέπει να βγουν και να πουν την κατά την γνώμη τους σωστή διδασκαλία του Χριστιανισμού.
Ονομάζονται επίσης και αιρετικοί επειδή αιρούν = διαλέγουν χωρία (κομμάτια) από την Αγία Γραφή – αυτά που τους συμφέρουν βέβαια – για να αποδείξουν πως έχουν δίκαιο αυτοί και όχι η Εκκλησία.

ΟΙ ΘΥΣΙΕΣ ΣΤΟΝ ΑΡΧΑΙΟ ΙΣΡΑΗΛ ΠΡΟΤΥΠΩΣΗ ΤΗΣ ΘΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Του συνεργάτη μας Ιγνατίου Ε. Γ

Πολλά γεγονότα και πράξεις στην ιστορία της Παλαιάς Διαθήκης προτύπωσαν και συμβόλισαν γεγονότα και πράξεις της ιστορίας της Καινής Διαθήκης παίρνοντας όχι μόνο διαφορετικό νόημα αλλά και υψηλό πνευματικό περιεχόμενο. Έτσι π.χ. η διάβαση από τους Ιουδαίους της Ερυθράς Θάλασσας που τους οδήγησε από την γη της δουλείας στην γη της ελευθερίας συμβολίζει στον Χριστιανισμό το βάπτισμα που είναι το πέρασμα από το «κράτος» του διαβόλου στο «κράτος» των τέκνων του Θεού. Ή το «μάνα» η τροφή που έτρωγαν οι Ισραηλίτες στην έρημο συμβολίζει την Θεία Ευχαριστία που είναι τροφή αθανασίας.

Κατά παρόμοιο τρόπο και οι θυσίες στον Αρχαίο Ισραήλ προτυπώνουν και συμβολίζουν την ύψιστη θυσία που έγινε ποτέ στον κόσμο. Αυτή του Θεού (Χριστού) για την σωτηρία του πλάσματός του.

Αξίζει λοιπόν να παρακολουθήσουμε το είδος, τον τρόπο και τον σκοπό που γίνονταν αυτές στον Αρχαίο Ισραήλ, γεγονός που θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε πιο βαθιά την ύψιστη θυσία του Χριστού.

ΑΠΟΡΙΕΣ, ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ

Του Ευθύμιου Αχείλα

Οι πρώτοι Χριστιανοί συνήθιζαν να κλείνουν την προσευχή τους με την ευχή «μαράν αθά» δηλαδή «Κύριε έρχου», προσμένοντας την ταχεία έλευση της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου μας.
Με τα χρόνια ατόνησε η προσμονή αυτή και επανέρχεται μόνο, όταν συμβαίνουν φυσικές καταστροφές ή διάφορα οριακά γεγονότα, που πολλοί πιστοί τα εκλαμβάνουν ως προμηνύματα της Δευτέρας Παρουσίας. Επειδή όμως τα προμηνύματα αυτά μπερδεύονται με άσχετα πράγματα και απλοϊκές δοξασίες, συσκοτίζουν παρά διαφωτίζουν το θέμα γύρω από την επάνοδο του Κυρίου μας. Έτσι σκεφτήκαμε να ασχοληθούμε με το τεράστιο αυτό θέμα και να δώσουμε τις πρέπουσες απαντήσεις.
Οι απαντήσεις αυτές δεν θα είναι προσωπικές, ούτε του συρμού και των λαϊκών αντιλήψεων οι οποίες όπως είπαμε συσκοτίζουν παρά διαφωτίζουν το θέμα, αλλά θα απαντηθούν μέσα από την Αγία Γραφή και την Ιερή Παράδοσή μας...

ΕΝΑΣ ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΜΑ ΤΙ... «ΠΡΟΦΗΤΗΣ»!

Όπως είναι γνωστό, ο Κύριος μιλώντας στους μαθητές του για την ένδοξη Δευτέρα Παρουσία του, τους προειδοποίησε πως στην διάρκεια των αιώνων, θα εμφανιστούν πολλοί ΨΕΥΤΟΠΡΟΦΗΤΕΣ οι οποίοι θα ορίσουν την ημέρα και την ώρα της Παρουσίας του αυτής. Όπως είναι εξίσου γνωστό, ένας από τους ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥΣ ΨΕΥΤΟΠΡΟΦΗΤΕΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ, αναδείχτηκε η Οργάνωση των Μαρτύρων του Ιεχωβά «Σκοπιά» που έγινε η αιτία να γελάσει κάθε πικραμένος, με τις αλλεπάλληλες προβλέψεις και βέβαια τις αντίστοιχες διαψεύσεις.

Είπε λοιπόν κατά καιρούς η Εταιρία “Σκοπιά”:

Ο Χριστός θα έρθει το … 1878, ω συγνώμη το … 1914 εννοούσαμε, χμ … δεν ακούσατε καλά το … 1925 είπαμε, και βεβαίως – βεβαίως όταν λέμε 1925 σίγουρα εννοούμε το … 1975...