ΤΑ ΑΝΩΝΥΜΑ,
ΤΑ ΥΒΡΙΣΤΙΚ
Α
ΟΠ
ΩΣ ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΣΧΕΤΑ ΜΕ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΣΧΟΛΙΑ ΘΑ ΔΙΑΓΡΑΦΟΝΤΑΙ. ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ 19 - 12 - 2012 ΑΝΑΡΤΟΥΣΑΜΕ ΤΑ ΑΝΩΝΥΜΑ ΣΧΟΛΙΑ. ΑΠΟ ΚΕΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΑ ΔΙΑΓΡΑΦΟΥΜΕ.

Τελευταία Νέα του "Αντιαιρετικός"

Ευχαριστούμε όλες και όλους εσάς που αναδείξατε τον "Αντιαιρετικό" σε πεδίο ελεύθερης έκφρασης και διαλόγου. Ήδη τα σχόλια ξεπέρασαν τις 18.000!!!...ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ 19 - 12 - 2012 ΑΝΑΡΤΟΥΣΑΜΕ ΤΑ ΑΝΩΝΥΜΑ ΣΧΟΛΙΑ. ΑΠΟ ΚΕΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΑ ΔΙΑΓΡΑΦΟΥΜΕ.

3 Ιαν 2016

Μα γιατί δεν πιστεύεις τα θαύματα?

Της Tatiani Melidoni


«Ει Μωϋσέως και των προφητών ουκ ακούουσιν, ουδ' εάν τις εκ νεκρών αναστή πεισθήσονται» (Λουκάς ΙΣΤ’ 31).

Η απάντηση του Αβραάμ στον πλούσιο της παραβολής αποτελεί επίσης απάντηση στο ερώτημα που πολλοί Ορθόδοξοι διατυπώνουν για τους μη Ορθοδόξους: «Μα αφού έχουμε τόσα θαύματα και τα βλέπουν, γιατί δεν πιστεύουν?».

Το συγκεκριμένο ερώτημα, αν και εύλογο για τον πιστό, σηκώνει πολλή συζήτηση. Υπάρχουν αρκετοί λόγοι για το γιατί δεν πιστεύουν, συμπεριλαμβανομένης και της λανθασμένης στάσης των πιστών (π.χ. ψεύτικα θαύματα, φανατισμός). Εμείς πάντως θα μελετήσουμε μια πιο συγκεκριμένη περίπτωση: αυτή, του ανθρώπου που ισχυρίζεται ότι μπορεί να αποδείξει ότι τα θαύματα είναι ψεύτικα, γι’ αυτό και δεν τα δέχεται...

Ας πάρουμε μια απλή περίπτωση: τον Αγιασμό. Πριν από καιρό είχε γίνει θέμα όταν ο Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιώς είχε «προκαλέσει» τους παπικούς να συγκρίνουν τον αγιασμό τους με τον δικό μας για να αποδειχθεί ποιος έχει τις ιδιότητες που θα έπρεπε να έχει. Και βέβαια όλα τα «σκεπτόμενα» ΜΜΕ και blogs έσπευσαν να γελοιοποιήσουν με κάθε τρόπο το γεγονός, άσχετα με το αν ανήκε στη «δικαιοδοσία» τους ή όχι. Ξαναβγήκαν στην επιφάνεια απόψεις στερούμενες κάθε σοβαρότητας όπως «ο βασιλικός και το ασήμι είναι που κάνουν τον Αγιασμό να μην χαλάει», άποψη που παραβλέπει το γεγονός ότι πολλές φορές ο Αγιασμός τελείται χωρίς βασιλικό ή ασημένιο σκεύος, αλλά έχει και πάλι τις ίδιες ιδιότητες.

Ήταν όμως τελικά λανθασμένη η ιδέα της σύγκρισης? Ίσως, αλλά όχι για τους λόγους που αναφέραμε. Το μόνο λάθος, που μπορεί να βρει κανείς είναι το ότι κάτι τέτοιο θα υποχρέωνε την άλλη πλευρά να αποδεχτεί την αλήθεια της Ορθοδοξίας, κάνοντας έτσι την άρνησή τους να μεταστραφούν, ακόμα πιο βαριά αμαρτία.

Άλλωστε, ο καθένας που θα ήθελε να διαπιστώσει την αλήθεια θα μπορούσε να το κάνει πολύ εύκολα: να τελέσει Αγιασμό ο ίδιος –χωρίς βασιλικό ή ασημένια σκεύη-, να τον πάει και στο χημείο του κράτους -ώστε να είναι σίγουρος ότι περιέχει μόνο νερό- και να τον φυλάξει ώστε να δει αν χαλάει ή όχι. Γιατί λοιπόν δεν το κάνουν, αλλά ψάχνουν να βρουν δικαιολογίες?

Ας δούμε μια ακόμα πιο χαρακτηριστική περίπτωση: το Άγιο Φως. Πόσα και πόσα δεν έχουμε ακούσει κάθε Μεγάλη Εβδομάδα από «επιστήμονες» του άθεου χώρου που προσπαθούν –μάταια- να αποδείξουν ότι είναι ψέμα. Και βέβαια όλοι αυτοί οι «επιστήμονες» ξεχνούν ότι η επιστήμη δεν μπορεί να εξηγήσει πράγματα που δεν άπτονται της επιστήμης, αλλά της πίστης.

Τι και αν το Άγιο Φως βγαίνει μόνο για τον Ορθόδοξο Πατριάρχη, παρά τις διαμαρτυρίες των άλλων δογμάτων? Τι και αν ερευνάται τόσο ο Πανάγιος Τάφος όσο και ο Πατριάρχης πριν εισέλθει? Τι και αν το γεγονός γίνεται με τρόπο τόσο εντυπωσιακό που κανένας δεν θα μπορούσε να το σκηνοθετήσει, χωρίς να τον καταλάβουν? Τι και αν έχουμε επιπλέον θαύματα που μαρτυρούν το γεγονός -όπως το 1549 μ.Χ. όπου το Άγιο Φως βγήκε από την κολόνα, έξω του Τάφου, ύστερα από την άρνηση των Αρμενίων να επιτρέψουν στον Πατριάρχη να εισέλθει-, θαύματα που ακόμα και οι άπιστοι τα αποδέχονται?

Όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα για όσους δεν θέλουν να πιστέψουν. Αντίθετα αναλώνονται σε παιδαριώδεις θεωρίες, όπως το «με ποια χημικά αλείφει ο Πατριάρχης τις λαμπάδες του για να ανάψουν μόνες τους», λες και τα άλλα δόγματα, που τόσο καιρό ψάχνουν μανιωδώς να βρουν κάτι τέτοιο, αποτελούνται από βλάκες, που δεν μπορούν να σκεφτούν. Πάλι καλά που έχουμε τους άθεους να μας το εξηγούν! Και βέβαια κανείς τους δεν έκανε το πιο απλό: να πάει μέχρι εκεί και να διαπιστώσει μόνος του αν είναι αλήθεια ή όχι.

Άλλη παρόμοια περίπτωση είναι τα άγια λείψανα. Εκεί και αν ευδοκιμεί η φαντασιοπληξία! Έχω ακούσει ιστορίες για το πώς τα σκηνώματα ορισμένων αγίων διατηρούνται άφθαρτα, μεταξύ των οποίων εξέχουσα θέση κατέχει η άποψη ότι «φυλάσσονται σε αεροστεγείς λάρνακες για να μη διαλυθούν», παρά το γεγονός ότι συχνά εκτίθενται με ανοιχτή τη λάρνακα για να προσκυνήσουν οι πιστοί. Άλλοι πάλι ισχυρίζονται ότι χρησιμοποιείται φορμόλη, παρά το γεγονός ότι ένας οποιοσδήποτε ειδικός θα μπορούσε να τους εξηγήσει ότι κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει.

Γιατί λοιπόν, ενώ είναι ξεκάθαρο ότι υπάρχουν πράγματα που ξεπερνούν το φυσικό κόσμο, οι άπιστοι αρνούνται να πιστέψουν? Η απάντηση δυστυχώς είναι απλή: δεν θέλουν να πιστέψουν. Αν δεχτούν ότι η Εκκλησία έχει δίκιο, αυτό θα σημαίνει παραδοχή των λαθών, που έκαναν μέχρι εκείνη τη στιγμή και αλλαγή του τρόπου ζωής τους. Κάτι τέτοιο όμως είναι πολύ άβολο γι’ αυτούς, οπότε και επιλέγουν να κλείσουν τα μάτια τους και να αρνούνται να δουν μια πραγματικότητα που τους ξεπερνά.

Σε αυτές τις περιπτώσεις δεν έχει νόημα να επιχειρηματολογεί κανείς προσπαθώντας να αποδείξει το σφάλμα τους. Το πιθανότερο είναι ότι η άρνησή τους να δεχτούν κάτι το οφθαλμοφανές, σε συνδυασμό με τα απλοϊκότατα επιχειρήματα που θα επικαλούνται ξανά και ξανά, θα εκνευρίσουν τελικά και τον πιο καλοπροαίρετο Ορθόδοξο. Η καλύτερη λύση είναι αυτή που ο απόστολος Παύλος προτείνει: «αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού» (Τίτον Γ’ 10).

2 σχόλια:

Ιωάννης Ένοχος είπε...

Πολύ καλό το άρθρο σου Τατιανή. Καλή χρονιά, εν Κυρίω χαίρειν και υγιάινειν.

Φυσικά και πρωτίστως δεν θέλουν να πιστέψουν. Για αυτό και παρατηρούμε ότι καταπιάνονται με μίζερες σχολαστικές θεωρίες, μηχανορραφώντας και κάνοντας τα πάντα ώστε να αποτρέψουν από τη ζωή τους το θέμα της πίστης. Εφευρίσκουν δικαιολογίες, προβάλλουν λογικοφανή, και όχι λογικά, επιχειρήματα. Βασικά αυτό που συμβαίνει είναι στρεβλή πνευματική λειτουργία και είναι η εξής: όταν πρόκειται για την πίστη, τότε ασυνείδητα και αυτόματα το εσωτερικό τους εγώ προβάλλει ακόμη παραπάνω τα πάθη μέσω των ενοχικών βιωμάτων που έχει αποκτήσει ο κάθε άνθρωπος λόγω της αμαρτητικής του κατάστασης μετά την πτώση και το προπατορικό αμάρτημα, ώστε να μην μπορούν να δεχτούν την πίστη. Κι εκεί αρχίζει πλέον να χάνεται η επαφή με την πίστη για αυτούς. Αντί δηλαδή να δεχτούν την «καλή αλλοίωση» και να μετανοήσουν για τις αμαρτίες τους οδηγούμενοι στο καθ΄ομοίωσιν, κάνουν ακριβώς το αντίθετο, υψώνουν μεσότοιχο, εμμένουν με εγωιστικό τρόπο στην αμαρτητική τους κατάσταση, προσπαθώντας παράλληλα να σβήσουν και να θέσουν εκτός της συνειδήσεώς τους τα ενοχικά τους βιώματα. Να τα κάνουν να ξεχαστούν. Ο μεσότοιχος αυτός είναι η πλαστή ιδεατή εικόνα, ανάμεσα στην μεταπτωτική ανθρώπινη φύση από τη μία και στην όντως κατ΄εικόνα του Θεού ανθρώπινη φύση από την άλλη, η οποία οδηγεί στην τελείωση του καθ΄ομοίωσιν. Η δημιουργία της πλαστής ιδεατής εικόνας που υπερασπίζεται ο άνθρωπος προκειμένου να αρνηθεί την πίστη είναι το δημιούργημα των παθών και της πτώσης του προπατορικού αμαρτήματος και θεωρείται εωσφορικό. Δημιουργούν έτσι ψευδή και λογικοφανή επιχειρήματα πάνω στα οποία αντανακλούν μία ψευδή εικόνα για τον εαυτό τους κι έτσι καταντούν να πιστεύουν σε παράλογα και ολέθρια για την ψυχή τους πράγματα, χωρίς πολλές φορές να το αντιλαμβάνονται. Πάνω σε αυτή την ιδεατή εικόνα μπορεί και δρα ο διάβολος. Διότι αυτή η εικόνα υπερασπίζεται πάντα το δικό της ίδιον θέλημα και δε συμβιβάζεται με το θέλημα του Θεού. Κι όλα αυτά για να αποφύγουν την πίστη στον Ιησού Χριστό, η οποία με τη σειρά φέρνει τον προσωπικό έλεγχο για τις αμαρτίες του εκάστοτε προσώπου.

Πάνω κάτω, αυτό που μόλις περιέγραψα, συμβαίνει πρακτικά και με τους ομοφυλόφιλους, μιας και είναι το θέμα των ημερών. Ο ομοφυλόφιλος πάσχει από ένα πάθος. Ο ίδιος όμως ούτε που καταλαβαίνει ότι πάσχει από αυτό το πάθος. Διότι η αμαρτία του έχει ριζώσει στην ιδεατή εικόνα, έχει γίνει πλέον «δεύτερη φύση». Με αυτήν την ιδεατή εικόνα που έχει ο ομοφυλόφιλος κατασκευάσει μέσα του (το λεγόμενο μεσότοιχο), επιμένει πεισματικά και υπερασπίζεται πάντοτε το ίδιον θέλημα, δηλαδή την ομοφυλοφιλία, θεωρώντας την ως φυσιολογική λειτουργία του οργανισμού και έτσι αρνείται να παραδεχτεί την αμαρτία του, οδηγούμενος στην μετάνοια.


Έτσι δε μένει χώρος για την πίστη στον έσω άνθρωπο. Διότι η πίστη σημαίνει και αλλαγή στάσης ζωής και παραδοχή λαθών όπως σωστά λες, μέσω της μετάνοιας. Η πίστη στα πρώτα της στάδια απαιτεί θλίψεις και συντριβή της καρδίας. Αυτό θέλουν να αποφύγουν και για αυτό αναβάλλουν επ΄αόριστον και με όποια μέσα μπορούν τον παράγοντα πίστη, δημιουργώντας μία ιδεατή εικόνα περί του εαυτού τους, η οποία και στέκεται εμπόδιο της μετανοίας και της πίστεως κωλύοντας τη σωτηρία του ανθρώπου.

ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΣ ΧΛΩΡΟΣ είπε...

Συγχαρητήρια !!!!!
Έυστοχη η παρατήρηση !!!
και πολυ ενδιαφερον ολο το αρθρο!!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...