ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ: ΛΑΘΗ, ΨΕΜΑΤΑ, ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΤΟ «ΖΩΗΡΟΤΕΡΟ ΦΩΣ» ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ΣΚΟΤΑΔΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΡΩΣΣΕΛ

Του Γεωργίου  Διαμαντίδη

Σ’ αυτό το άρθρο, αγαπητοί, θα  δημοσιεύσουμε με ντοκουμέντα, φωτογραφίες,  μέσα από τα κείμενα της Εταιρείας «Σκοπιάς».

Θα δούμε σ’ αυτά τα κείμενα της Εταιρείας, ένα προς ένα, τις αντιφάσεις, τα ψέματα  και τις βλάσφημες κακοδοξίες της.  Αν κανείς ερευνήσει, τη διδασκαλία της «Σκοπιάς», από την εποχή του ιδρυτού της Κ. Ρώσσελ, μέχρι και σήμερα, θα δει το τραγέλαφο των αντιφάσεών της.

Μας λένε λοιπόν οι «ΜτΙ»: «Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά έχουν κάνει τέτοια επιμελή εξέταση. Γι’ αυτό και πιστεύουν ότι έχουν την αληθινή θρησκεία»  (Ξύπνα! Μάρτιος 2008, σελ. 9).

Είναι όμως αλήθεια, ότι έχουν την αληθινή θρησκεία;

Η προσεκτική ανάγνωση, θα δώσει  στον αντικειμενικό και απροκατάληπτο αναγνώστη, την ευκαιρία να βγάλει τα συμπεράσματά του. 

                           ΠΡΩΤΗ ΔΕΣΜΗ ΑΝΤΙΦΑΣΕΩΝ

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΩΣ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΚΑΙ ΩΣ ΣΩΤΗΡΙΑ: ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ «ΣΚΑΝΔΑΛΟ»

Ο π. Φιλόθεος Φάρος είχε την τύχη μετά τις σπουδές του στις Πολιτικές Επιστήμες στην Πάντειο Σχολή, στα Νομικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, στη Θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στη Ποιμαντική Ψυχολογία στις Η.Π.Α. και την χειροτονία του ως διακόνου και πρεσβυτέρου το 1962, να υπηρετήσει ως εφημέριος στις Η.Π.Α. Έτσι του δόθηκε η δυνατότητα να ξεφύγει από τον επαρχιωτισμό και την ομφαλοσκόπηση που διακρίνει πολλούς από εμάς, με αποτέλεσμα να θεωρούμε πως το Ελληνικό Έθνος και η Ελλαδική Εκκλησία είναι τα κέντρα του σύμπαντος και πως τυχόν απώλεια ενός εκ των δύο θα σημάνει το τέλος του πολιτισμού και της Ορθοδοξίας, παραβλέποντας πως ούτε πολιτισμό παράγουμε πλέον, ούτε βέβαια είμαστε το μοναδικό Ορθόδοξο Έθνος...

Τα «ευαγγέλια» της Νέα εποχής

υπό

του Αρχ. Γρηγορίου Κωνσταντίνου

Διδάκτορος Θεολογίας

Γενικά περί «ευαγγελίων της Νέας Εποχής»

Σήμερα η «Νέα Εποχή» ως θρησκευτικό Κίνημα[1] έχει καθιερωθεί στο λεξιλόγιο. Από την δεκαετία του 1970 τα κινήματα που ξεπήδησαν άρχισαν ν’ αποκτούν μια δημόσια αναγνώριση και πολλοί άνθρωποι αναζήτησαν σε αυτά μια πνευματική ολοκλήρωση. Η αναβίωση του πνευματισμού και η είσοδος των ανατολικών πνευματικών αναζητήσεων δεν είναι βέβαια νέο. Η «Νέα Εποχή» μέσα στην δεκαετία του 1960 στην απόρριψη των παραδοσιακών ηθικών αξιών, την  υλιστική κοινωνία, την επανεξέταση των δυτικών μοντέλων σκέψης και ορισμένα πολεμικά γεγονότα, όπως του Βιετνάμ, αποτελούσαν τις βασικές αιτίες που συνέβαλαν στην έναρξη μιας αλλαγής και ενός άλλου ευαγγελίου. Αυτό το «ευαγγέλιο», η καλή είδηση υποστηρίζει ότι η απόλυτη και αιώνια ευτυχία εξαρτάται από την μυστικιστική σχέση με το θείο που βρίσκεται μέσα στον άνθρωπο. Η σωστή εμπειρία της σχέσεως αυτής και δυνατότητας, οδηγεί τον άνθρωπο να βρει την ταυτότητα ή την θεία αρχή που διέπει το σύμπαν. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να είναι ο ίδιος ο άνθρωπος μέρος της παγκόσμιας κοσμικής τάξης...

Απάντηση στο άρθρο «Η ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ ΚΑΡΟΛΟΥ Τ. ΡΩΣΣΕΛ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΙΜΑΧΟ ΧΩΡΙΟ Β ΙΩΑΝΝΟΥ 7», του κ Ευστάθιου Παπανικόλα

Παναγιώτης Μακρής

Ο κ. Ευστάθιος έκανε τον κόπο να γράψει και δεύτερο άρθρο εδώ: http://pistisaklonitos.blogspot.gr/2014/10/7.html, ως απάντηση στα όσα γράψαμε σχετικά με την ερμηνεία του χωρίου της Β΄ Ιωάννου 7 από τον πατέρα των Μπρουκλινιστών (αυτοαποκαλούμενων ως «Μαρτύρων του Ιεχωβά»), Κάρολο Ρώσσελ.

Ισχυριστήκαμε στο άρθρο μας τα εξής: «Το λάθος του Ρώσσελ είναι εμφανέστατο, αντί να βασιστεί στην Γραμματική και Συντακτική ανάλυση του χωρίου, μπερδεύει τις περιπτώσεις του ρήματος «έρχομαι» που υπάρχουν στην Αγία Γραφή και με βάση διάφορους συλλογισμούς προσπαθεί να εξάγει το συμπέρασμα που θα υποστηρίζει το πιστεύω του», καθώς και «Το λάθος είναι ότι αναγάγει το ζητούμενο σε δεδομένο και το δεδομένο σε ζητούμενο. Αντί να βγάλει τα συμπεράσματά του με βάση τη Συντακτική και Γραμματική ανάλυση του χωρίου (αν δηλαδή θα είναι η Δευτέρα Παρουσία εν σαρκί ή όχι), δέχεται το πιστεύω του ως δεδομένο (δηλαδή η Δευτέρα Παρουσία δεν θα είναι εν σαρκί) και κάνει το δεδομένο (την ερμηνεία του «ερχόμενον») ζητούμενο (πως θα αποδώσουμε το «ερχόμενον»;)»...

Προς τους Μάρτυρες του Ιεχωβά:Δεν είμαστε λέμινγκ*!

Αλεξία Κρηνίτη

Η ελευθερία είναι ένα δώρο του Θεού στον άνθρωπο. Ο Χριστός σεβάστηκε απόλυτα αυτή την ελευθερία και όπως λέει ο Ντοστογιέφσκι με το στόμα του Μέγα Ιεροεξεταστή: «Δεν είπες τάχα τόσες φορές : “Θέλω να σας καταστήσω ελεύθερους”»!

Ταυτόχρονα, η ελευθερία είναι κάτι που κατακτάται. Το αποδεικνύουν οι σκληροί αγώνες στην υπερχιλιετή ιστορία της ανθρωπότητας, που συνεχίζονται ακατάπαυστα μέχρι σήμερα. Το αποδεικνύουν ακόμη και οι πολυάριθμες συζητήσεις, η νομική μέριμνα, τα φιλοσοφικά κείμενα που συνεχώς αυξάνονται και εξελίσσονται, ακολουθώντας την εξέλιξη των κοινωνιών, για να προστατεύσουν την ελευθερία...

Η ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΕΝΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΘΕΜΑ

Του Γεωργίου Διαμαντίδη

Πηγή φωτογραφίας http://svouranews.blogspot.com/

Σ’ αυτό το άρθρο μας, θα ασχοληθούμε με την αυτοκτονία και τους τρόπους αντιμετώπισής της.

Δυστυχώς, υπάρχουν άνθρωποι,  στις ημέρες μας που αυτοκτονούν για διάφορους λόγους. Είτε είναι ενήλικοι, είτε ανήλικοι. Δεν  βρίσκουν διέξοδο στο  πρόβλημα τους και έτσι βάζουν  τέλος στη ζωή τους. Τι πραγματικά όμως φταίει, που  βάζουν τέλος στη ζωή τους;  Πάνω από όλα, λοιπόν,  είναι η έλλειψη  πίστεως και η εμπιστοσύνη στο Θεό. Η οικονομική κρίση, τα λεφτά που χάθηκαν στα καζίνα, η ερωτική απογοήτευση, τα παιδιά που δεν πέρασαν στις πανελλήνιες εξετάσεις κ.λ.π., δεν είναι όλα αυτά  δικαιολογίες ενώπιον του Θεού. Η αυτοκτονία είναι μεγάλη αμαρτία. Δεν την  θέλει και ο Θεός! Αυτός που έχει την εξουσία του θανάτου και της ζωής είναι  o Κύριος ημών Ιησούς Χριστός. Διαβάζουμε στην Αποκάλυψη, 1:18. «…και έχω τας κλεις του θανάτου και του άδου»...

Περί του εδαφίου της Β΄ Ιωάννου 7. Aπάντηση στο ανούσιο κείμενο του ακολούθου της Σκοπιάς Ευστάθιου Παπανικόλα («TheTrumpetSeventh»).

Του Παναγιώτη Μακρή

Στις 28 Σεπτεμβρίου έγινε η ανάρτηση του κειμένου με τίτλο «ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΠΟΥ ΔΙΕΞΗΧΘΗ ΜΕ ΤΟΝ “ΦΙΛΟΛΟΓΟ” ΤΗΣ ΣΚΟΠΙΑΣ “THETRUMPETSEVENTH” ΚΑΙ ΟΙ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΣΥΝΑΡΤΗΣΙΕΣ ΤΟΥ “ΑΠΟΛΟΓΗΤΗ” ΤΟΥ ΜΠΡΟΥΚΛΙΝ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΟ ΕΠΙΜΑΧΟ ΕΔΑΦΙΟ Β΄ ΙΩΑΝ. 7» (για όποιον ενδιαφέρεται εδώ: http://antiairetikos.blogspot.gr/2014/09/thetrumpetseventh-7.html), στο οποίο εξεταζόταν η ερμηνεία του επίμαχου χωρίου της δευτέρας επιστολής του Ευαγγελιστού Ιωάννου 7...

Η ΨΕΥΤΟΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ, ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΧΟΜΟ ΤΗΣ ΧΙΛΙΕΤΟΥΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ΤΟ 1925

Του Γεωργίου Διαμαντίδη

Ο Χριστός ως Βασιλιάς. Από το έντυπο των Μαρτύρων του Ιεχωβά «Η Κυβέρνηση που θα φέρει τον Παράδεισο»

Πρόσφατα είχα μια συζήτηση, με έναν «Μάρτυρα του Ιεχωβά», σ’ ένα ζαχαροπλαστείο. Μιλούσαμε για διάφορα θέματα. Φυσικά δεν συμφώνησε σε τίποτα μαζί μου. Μετά από  την πολύωρη συζήτηση που είχαμε,  φτάσαμε στο θέμα των  ημερομηνιών «σταθμών» για την Οργάνωση των «Μαρτύρων του Ιεχωβά», «Σκοπιά», δηλαδή για το «1874», «1914»και το «1925».  Όταν όμως του εξήγησα, για τις ημερομηνίες αυτές, τι ακριβώς είχε πει η Οργάνωση του πως θα συνέβαινε, δήλωσε άγνοια. Όμως εγώ επέμενα, ότι πράγματι αυτά που υποστήριζα τα είχε πει η «Σκοπιά». Κάποια στιγμή θύμωσε, άρχισε να μου φωνάζει και να με αποκαλεί ψεύτη. Τον ρώτησα, που ακριβώς  λέω ψέματα και γιατί φωνάζει;  Η απάντησή  του  ήταν:

«ΞΕΡΕΙΣ ΕΓΩ ΧΤΥΠΑΩ, ΤΣΕΚΟΥΡΩΝΩ»!!!...

ΓΛΥΠΤΙΚΗ ΚΑΙ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΤΕΧΝΗ ΤΩΝ ΝΑΩΝ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ

Ο ναός του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό

ΓΛΥΠΤΙΚΗ

Σε αντίθεση με την Βυζαντινή γλυπτική των ναών που είναι καθαρά διακοσμητική, αφού αναπαριστά κλήματα με σταφύλια, κιονόκρανα με ανεμιζόμενα φύλλα, ακανθώδη φύλλα κ.λ.π., στους Δυτικούς ναούς η γλυπτική γίνεται μνημειακή, κατά παρόμοιο τρόπο που υπήρχε και στην αρχαία κλασσική εποχή. Αυτό σημαίνει, πως δεν περιορίζεται και δεν ικανοποιείται στο απλό ανάγλυφο, αλλά καταφεύγει στα περίοπτα. Ο γλυπτικός διάκοσμος κυριαρχεί στους ναούς, στην δε γοτθική περίοδο και οι εξωτερικοί κίονες των ναών γίνονται αγαλματόμορφοι. Μια «γεύση» του είδους αυτού παίρνουμε από την παρακάτω εικόνα. Είναι η πρόσοψη της Παναγίας των Παρισίων, ναός γοτθικού ρυθμού, όπου είναι εμφανής ο γλυπτικός διάκοσμος, ο οποίος αποτελείται όπως διακρίνεται καθαρά από ικανό αριθμό αγαλμάτων...

Ο ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΑΠΕΛΛΗΣ ΚΑΙ Ο Κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ: Η ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑ ΤΩΝ «ΑΝΤΙ – ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ»

Με την είσοδο του 20^ου αιώνα και συγκεκριμένα το 1902 ο τότε Πατριάρχης της Κων/λης Ιωακείμ ο Γ΄, απεύθυνε ένα κείμενο στους επικεφαλής των Ορθοδόξων Εκκλησιών, στο οποίο τους προέτρεπε να αναπτύξουν διάλογο με τις ετερόδοξες εκκλησίες.

Στην απάντησή τους οι Ορθόδοξες Εκκλησίες τόνισαν την ανάγκη ενότητας, αλλά επεσήμαναν και τις δυσκολίες που υπήρχαν. Η Ελλαδική Εκκλησία, μάλιστα, πρόσθεσε πως και στο παρελθόν είχαν γίνει παρόμοιες προσπάθειες αλλά είχαν αποτύχει.

Τον Ιανουάριο του 1920 το Οικουμενικό Πατριαρχείο απεύθυνε μια εγκύκλιο επιστολή «προς τις Εκκλησίες του Χριστού σ’ όλο τον κόσμο», στην οποία τις καλούσε στην ίδρυση μιας «κοινωνίας» των Εκκλησιών, κατά τα πρότυπα της «Κοινωνίας των Εθνών» (του σημερινού ΟΗΕ).

Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία το 1923 αρνήθηκε κάθε προσπάθεια του διαλόγου, κάτι όμως που αναίρεσε αργότερα αφού στη δεκαετία του ’60 ξεκίνησε μια προσπάθεια διαλόγου ανάμεσα στις δύο εκκλησίες...