Η «ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ» ΤΟΥ ΚΑΝΟΝΑ ΤΗΣ ΚΑΙΝΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ

Πολλοί πιστοί είτε από άγνοια, είτε από λάθος πληροφόρηση είτε τέλος από αδιαφορία πρεσβεύουν πως τα Ευαγγέλια καθώς και τα υπόλοιπα βιβλία της Καινής Διαθήκης γράφτηκαν και έγιναν αποδεκτά από τους Χριστιανούς στα πρώτα μόλις χρόνια της ίδρυσης του Χριστιανισμού.

Κάτι αντίστοιχο περίπου – εκ του πονηρού βέβαια – υποστηρίζουν και τα μέλη διάφορων αιρετικών ομάδων Μάρτυρες του Ιεχωβά, Πεντηκοστιανοί, Ευαγγελικοί κ.λ.π. και αυτό γιατί δέχονται μόνο την Αγία Γραφή και απορρίπτουν την Ιερά Παράδοση. Στην ουσία δηλαδή δέχονται πως πρώτα γράφτηκε η Καινή Διαθήκη και έπειτα έγινε η Εκκλησία! Και πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά αφού σχεδόν όλες οι νεοφανείς αιρέσεις στηρίζονται στον ιδρυτή του Προτεσταντισμού Μαρτίνο Λούθηρο, ο οποίος για να πολεμήσει την Δυτική Εκκλησία, προσπάθησε να σχετικοποιήσει την αυθεντία του Πάπα και της Δυτικής Εκκλησίας, δεχόμενος πως ΜΟΝΟ η Αγία Γραφή περιέχει ΟΛΗ τη διδασκαλία και την αλήθεια του Χριστιανισμού...

Η ΣΦΑΓΗ ΤΩΝ ΝΗΠΙΩΝ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΓΙΑΧΒΕ

Όπως η Θεά Κάλι του Ινδουϊσμού διψάει για αίμα και ανθρωποθυσίες, παρόμοια και η Οργάνωση "Σκοπιά" περιμένει κάτι ανάλογο από τον Ιεχωβά

Μετά τις τραυματικές εμπειρίες που έζησε στα δίχτυα της Οργάνωσης των Μαρτύρων του Ιεχωβά «Σκοπιά» και τις οποίες έχει περιγράψει στα άρθρα του «Κατάθεση ψυχής από πρώην Μάρτυρα του Ιεχωβά», «Τα Πέτρινα παιδικά χρόνια ενός πρώην Μάρτυρα του Ιεχωβά» και «Η σκληρή εφηβεία ενός πρώην Μάρτυρα του Ιεχωβά, στο ανελεύθερο και καταπιεστικό περιβάλλον της «Σκοπιάς» ο Ονήσιμος Ελευθεριάδης συνεχίζει την εξιστόρηση της αυτοβιογραφίας του με μία ακόμα τραυματική μα συνάμα και φρικιαστική εμπειρία που τον στοιχειώνει ακόμη και σήμερα. ΤΟΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΕΚΒΙΑΣΜΟ που υφίστατο σαν παιδί από τον πατέρα του αλλά και το περιβάλλον της «Σκοπιάς», να μην εγκαταλείψει την Οργάνωση για να μην σφαχτεί και καεί από τον Γιαχβέ όπως θα συνέβαινε με τα παιδιά που δεν ανήκαν στους Μάρτυρες του Ιεχωβά!

Ακολουθεί η παράθεση της τραυματικής εμπειρίας του πρώην Μάρτυρα της «Σκοπιάς» Ονήσιμου Ελευθεριάδη:..

ΤΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥΣ

Ο Ορφέας Χριστός

Η ανάγκη του ανθρώπου να επικοινωνήσει με το θείο, να το νιώσει κοντά του και να το ευχαριστήσει, υπάρχει από τη πρώτη στιγμή της ύπαρξης του και εκφράστηκε όχι μόνο μέσω της λατρείας και της προσευχής, αλλά και μέσω της τέχνης.
Έτσι ο άνθρωπος όλων των εποχών και όλων των θρησκειών, δημιούργησε έργα τέχνης άξια θαυμασμού, όπως τα τεράστια Ζιγκουράτ (είδος πυραμίδων) στην Αρχαία Μεσοποταμία, το Ναό του Σολομώντα στο Ισραήλ, το Παρθενώνα στην Αρχαία Ελλάδα, το Ταζ Μαχάλ στην Ινδία και έναν ακόμα ατέλειωτο κατάλογο κάθε μορφής και κάθε είδους τέχνης....

Η εσφαλμένη χρήση των όρων ‘φύση’ και ‘πρόσωπο’ ως αιτία αιρετικών αποκλίσεων

του Ιωάννη Πλεξίδα

Όταν επρόκειτο να δημοσιεύσουμε «Το κόμμα Ιωάννου», εκφράσαμε τους φόβους μας στον αγαπητό φίλο και συνάδελφο Κωνσταντίνο Μπαλωμένο, το κατά πόσο δηλαδή, θα μπορούσε να γίνει κατανοητό από το ευρύ αναγνωστικό κοινό του «Αντιαιρετικού» ένα δύσκολο και μάλλον «δύσπεπτο» άρθρο. Και αυτός με την γνωστή οξυδέρκεια που τον διακρίνει και την μοναδική δομή του λόγου που κατέχει, μας είπε το εξής αμίμητο που παραμένει πάντα χαραγμένο στην μνήμη μας: «Χρήστο, ανάμεσα στα άλλα άρθρα σου θα λάμπει και ένα μικρό διαμάντι».Ένα ανάλογο διαμάντι, πολύ μεγαλύτερου βεληνεκούς βέβαια, έχουμε την τιμή να φιλοξενούμε σήμερα στις σελίδες του «Αντιαιρετικού». Μας το διέθεσε - και τον ευχαριστούμε γι' αυτό - ο κ. Ιωάννης Πλεξίδας, Διδάκτορας Δογματικής Θεολογίας και Διδάκτορας Φιλοσοφικής Ανθρωπολογίας ο οποίος έχει δημιουργήσει τις Εκδόσεις «Λογείον» www.logeionbooks.blogspot.com Ο πλήρης τίτλος του είναι «Η εσφαλμένη χρήση των όρων ‘φύση’ και ‘πρόσωπο’ ως αιτία αιρετικών αποκλίσεων. Η κριτική του Boethius στο Νεστόριο και στον Ευτύχιο». Βέβαια οφείλουμε να ομολογήσουμε πως δεν είναι προσιτό στον καθένα. Αλλά όποιος θελήσει να το εντρυφήσει θα χαρεί την γοητεία του και την μοναδική λάμψη του. Άλλωστε όπως έλεγαν και οι αρχαίοι πρόγονοί μας «ου παντός πλειν ες Κόρινθον»....

ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΙΣΘΟΔΟΣΙΑ ΤΩΝ ΙΕΡΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ

Κατά καιρούς και με διάφορες αφορμές, είτε αυτές είναι οικονομική κρίση είτε σκάνδαλα Ιερέων υπαρκτά ή ανύπαρκτα, επανέρχεται συχνά – πυκνά στην επικαιρότητα η εκκλησιαστική περιουσία και η από το κράτος μισθοδοσία των Ιερέων.

Έτσι εμφανίζονται διάφοροι «ειδήμονες» στα μέσα μαζικής ενημέρωσης κραυγάζοντες για το πως είναι δυνατόν η Πολιτεία να ανέχεται την Εκκλησία να διαθέτει τεράστια ακίνητη περιουσία και να μην την κατάσχει προς όφελος των πολιτών. Ή πως ανέχεται εξίσου η Πολιτεία να αμοίβει αυτή τους Ιερείς αντί να το πράττει αυτό η Εκκλησία από την τεράστια κατ’ αυτούς περιουσία της. Και το κερασάκι στην τούρτα από τους παραπάνω κραυγάζοντες «ειδήμονες». Ο χωρισμός Εκκλησίας και κράτους.

Βέβαια όπως αποδείξαμε με αδιάσειστα και κάθε άλλο παρά Εκκλησιαστικά ντοκουμέντα στο άρθρο μας «Βατοπαίδι και Εκκλησιαστική Περιουσία» , η Εκκλησία μόνο τεράστια ακίνητη περιουσία δεν διαθέτει.

Κατ’ όμοιο τρόπο λοιπόν και στο παρόν άρθρο με σπάνια ντοκουμέντα θα απομυθοποιήσουμε όλα αυτά τα κακόβουλα που ακούγονται για την μισθοδοσία των Ιερέων από το κράτος...

ΤΟ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΚΟ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ

Του συνεργάτη μας Ιγνατίου Ε.Γ.

Οι πρωτόπλαστοι έτοιμοι να γευτούν τον απαγορευμένο καρπό - με την προτροπή του Σατανά - από το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού

Στο παρόν άρθρο θα επιχειρήσουμε να παρουσιάσουμε την Πατερική Θέση περί του κακού και του Αγαθού. Το θέμα είναι μεγάλο και δεν μπορεί να αναλυθεί σε ένα άρθρο. Σκοπός μας εδώ είναι να δώσουμε μια σφαιρική αντίληψη και επιλεκτική ανάλυση του κακού σε σχέση με το αγαθό αλλά και να τονίσουμε την απόλυτη ελευθερία του ανθρώπου να επιλέξει όποιο από τα δύο θέλει να πράξει...

Το Αγαθό δεν είναι κάτι απρόσωπο όπως είναι το κακό αλλά είναι ο ίδιος ο Θεός και κατά συνέπεια η αρετή του ανθρώπου και η πράξη του αγαθού προκύπτει από τον Θεό. Υπάρχει πάντοτε το αγαθό σε σχέση με το Θεό επειδή αυτός είναι το πλήρωμα των αγαθών ενώ ο άνθρωπος που είναι κατ’ εικόνα Θεού είναι μέτοχος του πληρώματος αυτού[1]. Ο Θεός ως μόνος αγαθός[2] ή ως «το πρώτον και κυρίως αγαθόν» που έχει ως φύση την αγαθότητα[3] δεν βρίσκεται μόνο έξω από τον κόσμο αλλά και μέσα σε αυτόν. Προσφέρεται εξίσου το αγαθό σε όλους τους ανθρώπους γιατί όλοι είναι δημιουργήματα «κατ’ εικόνα» και «καθ’oμοίωσιν[4]» Θεού και η οικείωση του γίνεται αιτία για την ολοκλήρωση τους όπως επίσης και για τη σύνδεση μεταξύ τους...
Ο άνθρωπος ως δημιούργημα του Θεού φέρει τη σφραγίδα της θείας αγαθότητας και έχοντας αρχή υπόκειται σε τροπή γιατί η ίδια η αρχή είναι η πρώτη τροπή[5α]. Αυτός «η των όλων αιτία (ο Θεός)» είναι και παραμένει κατά φύσιν ο μόνος άτρεπτος και αναλλοίωτος[5β] γιατί είναι αδημιούργητος ενώ ο άνθρωπος που είναι κτιστός και «φύσει τρεπτός[5γ]» μπορεί να μεταβάλλεται.
Ο Θεός ως ο μόνος αγαθός και πηγή κάθε αγαθού βρίσκεται πάνω από τη διάκριση αγαθού και κακού. Η φύση του Θεού είναι αγαθή[5δ]. Δεν υπάρχει τίποτε «εναντίον» στη φύση του Θεού όπως δεν υπάρχει τίποτε εναντίον στην αγαθότητά του.
Έτσι το αγαθό δεν είναι ιδέα αλλά πραγματικότητα.
Η απόδοση του όρου αγαθός στο Θεό έχει αποφατική έννοια και έτσι τοποθετείται πάνω από κάθε ανθρώπινη έννοια ή αγαθότητα του Θεού.

Το κακό κατά τον Ωριγένη[6] και κατά τους Πατέρες γενικότερα δεν είναι παράγωγο του αγαθού Θεού αλλά και δεν προέρχεται από κάποιον άλλο Θεό πονηρό επειδή η διαρχία δεν υφίσταται. Δεν έχουμε δύο Θεούς έναν αγαθό και έναν πονηρό αλλά έναν Θεό αγαθό. Αλλά και ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός γράφει «Την δε κακίαν, ουκ ουσίαν αλλά συμβεβηκός φησιν, έννοιάν τινα και λόγον και πράξιν παρά τον νόμον του Θεού εν τω εννοείσθαι και λέγεσθαι και πράττεσθαι την ύπαρξιν έχουσαν και άμα τω παύσασθαι αφανιζομένην[7]».

Η επιθυμία του αγαθού είναι έμφυτη στον άνθρωπο[8]. Αυτό αποδεικνύεται από την αποστροφή που αισθάνεται κάποιος προς το κακό.
Το αγαθό είναι πάντοτε ωραίο ενώ το κακό είναι άσχημο[9].
Η άρνηση του αγαθού είναι το κακό. Η κακία δεν είναι κάποια ιδιαίτερη ουσία ή ιδίωμα ουσίας[9α] αλλά εναντίωση στη αρετή και εκτροπή από το «καταφύσιν» στο «παραφύσιν».

Αυτό υποστηρίζει και ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός ότι η απομάκρυνση του ανθρώπου από την αρετή και το αγαθό που είναι ο Θεός τον οδηγεί στο παραφύσιν που δεν είναι άλλο από το κακό: «Διότι μία αρχή του αγαθού υπάρχει, η οποία είναι ελεύθερη από κάθε κακία. Αλλά, ρωτούν, αν συμβαίνει αυτό, από πού προέρχεται το κακό; Διότι είναι αδύνατο να δημιουργηθεί το κακό από το αγαθό. Λέμε, λοιπόν, ότι το κακό δεν είναι τίποτε άλλο παρά στέρηση του αγαθού και παρεκτροπή από τη φυσική κατάσταση στην παρά φύση· διότι κανένα κακό δεν αποτελεί φυσική κατάσταση. Όλα, δηλαδή, όσα ο Θεός δημιούργησε είναι πολύ καλά, σύμφωνα με το δημιουργικό τους σκοπό. Αν, λοιπόν, παραμένουν έτσι, όπως δημιουργήθηκαν, «είναι πολύ καλά»· αν όμως απομακρυνθούν με τη θέλησή τους από τη φυσική κατάσταση και έλθουν στο παρά φύση καταλήγουν στο κακό. [9β]»

Ενώ το αγαθό ενοποιεί και συνέχει τα διηρημένα το κακό διαιρεί και φθείρει τα ενωμένα[10]. Το κακό με τη σειρά του κατά τη διδασκαλία της Εκκλησίας δεν έχει οντολογική αρχή δεν έχει υπόσταση[10α] αλλά είναι η έλλειψη του αγαθού. Αν και δεν έχει οντολογική αρχή προκαλεί όμως διάστροφες οντολογικές καταστάσεις επειδή εκτρέπει τα όντα στο μη ον. Το κακό όμως πολλές φορές εμφανίζεται στον κόσμο ως πιο δυνατό από το αγαθό και έτσι φαίνεται να παραμερίζεται το καλό και να θριαμβεύει το κακό. Κατά τον Άγιο Συμεών όταν όμως επιλεγούν τα αιώνια αγαθά το φως και η ζωή τότε το σκοτάδι υποχωρεί και εξαφανίζεται και κάνει το κακό να φαίνεται ανυπόστατο[10β]. Αυτός είναι και ο λόγος ότι δεν υπάρχει πουθενά από μόνο του αλλά πάντοτε παρουσιάζεται με το σώμα του αγαθού που διαβρώνει. Η εγκατάλειψη του αγαθού από τον άνθρωπο επιφέρει το κακό το οποίο είναι η έλλειψη του αγαθού και οφείλεται στην προαίρεση του ανθρώπου.

Ο άνθρωπος είναι ελεύθερος να πράξει είτε το αγαθό είτε το κακό. Το γεγονός λοιπόν ότι υπάρχει ο άνθρωπος ως αυτεξούσιο ελεύθερο ον με προαίρεση, του δίνει τη δυνατότητα να αρνηθεί το αγαθό. Έτσι το κακό που είναι ανύπαρκτο όσο ο άνθρωπος πράττει το αγαθό, τώρα με την άρνηση του αγαθού το κακό φανερώνεται και αποκτά ύπαρξη στα αυτεξούσια όντα.
Ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός εξαίρει τη δύναμη του αυτεξουσίου θέλοντας να πει ότι η ελευθερία του ανθρώπου προξενεί και το κακό όπως δημιουργεί το καλό. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μετά την ελεύθερη κίνηση προς την εκτροπή ο άνθρωπος δεν υποδουλώνεται στο Διάβολο και δεν γίνεται θύμα του όπως το δέχεται η γενική γραμμή της Πατερικής θεολογίας κατά την οποία άλλωστε η σατανική επιρροή εξασθενίζει τη βούληση και την αντίσταση του ανθρώπου.





Η ΣΚΛΗΡΗ ΕΦΗΒΕΙΑ ΕΝΟΣ ΠΡΩΗΝ ΜΑΡΤΥΡΑ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ, ΣΤΟ ΑΝΕΛΕΥΘΕΡΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΙΕΣΤΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΤΗΣ «ΣΚΟΠΙΑΣ»

Μετά την «Κατάθεση ψυχής από πρώην Μάρτυρα του Ιεχωβά» και «Τα Πέτρινα παιδικά χρόνια ενός πρώην Μάρτυρα του Ιεχωβά», συνεχίζουμε το νήμα της αυτοβιογραφίας του πρώην Μάρτυρα του Ιεχωβά Ονήσιμου Ελευθεριάδη, με τις τραυματικές εμπειρίες του από την εφηβική του ηλικία. Όπως δεν κάναμε καμία μα καμία παρέμβαση στα δύο προηγούμενα άρθρα του Ονήσιμου Ελευθεριάδη, το ίδιο πράξαμε και τώρα. Άλλωστε όταν πρόκειται για αυτοβιογραφία, η επικοινωνία του συγγραφέα με τον αναγνώστη είναι τόσο δυνατή και άμεση που πιστεύουμε πως περιττεύουν οι γραμματικοί και συντακτικοί κανόνες.

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ, ΤΟ ΠΙΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΑΣ ΣΥΜΒΟΛΟ

Από πολύ νωρίς οι Χριστιανοί χρησιμοποίησαν διάφορα σύμβολα είτε για να τιμήσουν τον Χριστό και τους Αγίους είτε για να δηλώσουν την Χριστιανική τους Πίστη είτε τέλος να στολίσουν με τα σύμβολα αυτά τις κατακόμβες όπου μαζεύονταν για να τελέσουν την Θεία Λειτουργία, αφού η Εκκλησία και η Πίστη τότε βρίσκονταν σε κατάσταση διωγμού. Έτσι ζωγράφιζαν ένα ψάρι (ΙΧΘΥΣ) που η ακροστιχίδα του εννοεί τον Ιησού Χριστό, ένα μυθικό πουλί τον φοίνικα που συμβολίζει την αθανασία της ψυχής, μια άγκυρα που συμβολίζει την ελπίδα κ.λ.π. Ξεχωριστή θέση όμως ανάμεσα στα σύμβολα αυτά κατείχε βέβαια το σύμβολο του Σταυρού. Από τότε λοιπόν όπου και αν κοιτάξουμε είτε μέσα στην Εκκλησία είτε εκτός αυτής, αυτόν θα συναντήσουμε. Υπάρχει στα λειτουργικά κείμενα, στο λειτουργικό χώρο, συνοδεύει κάθε ιερή ακολουθία και κάθε ατομική προσευχή των πιστών.

Τέλος δεν είναι λίγοι από εμάς που νοιώθουμε τιμή να τον έχουμε επάνω μας, όχι λόγω μόδας, αλλά για την ζωογόνο δύναμή που διαθέτει με την οποία νικά τις σκοτεινές δυνάμεις και το θάνατο.

ΕΙΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΧΑΤΖΗ ΧΑΛΙΛ ΕΦΕΝΤΗ

Όσο υπάρχουν ψυχές σαν τον Χατζή Χαλίλ εφέντη το «παιχνίδι» για την ανθρωπότητα δεν έχει χαθεί και η φλόγα «της αγάπης προς τον εχθρό» θα παραμένει άσβεστη.

«Δεν θα μπει στην βασιλεία των ουρανών καθένας που μου λέει “Κύριε, Κύριε ” αλλά εκείνος που κάνει το θέλημα του Πατέρα μου του επουρανίου. Πολλοί θα μου πουν εκείνη την ημέρα “Κύριε, Κύριε δεν προφητεύσαμε στο όνομά σου και στο όνομά σου δεν βγάλαμε δαιμόνια και στο όνομά σου δεν κάναμε πολλά θαύματα; ” Και τότε θα τους ομολογήσω, “Ποτέ δεν σας γνώρισα, φύγετε από εμένα εσείς οι εργάτες της ανομίας ”.» Κατά Ματθαίο Ευαγγέλιο, κεφάλαιο 7, στίχοι 21 – 23.

Τα επαναστατικά αυτά λόγια του Χριστού με τα οποία καταδικάζει κάθε απόπειρα αποκλειστικότητας της Χριστιανικής πίστης, γεγονός που δυστυχώς παρατηρείται σε πολλούς πιστούς ανά τους αιώνες, μας ήρθαν στο νου καθώς πλησιάζει η ημέρα της 25ης Μαρτίου, ημέρα που είθισται να εορτάζεται η Παλιγγενεσία του Έθνους μας.

Σκεφτήκαμε λοιπόν το σημερινό μας άρθρο – που πιθανόν σε πολλούς θα φανεί προκλητικό - να το αφιερώσουμε σε ένα άγνωστο πρόσωπο της εποχής εκείνης, στο οποίο όμως χρωστάμε κατά πολύ την ύπαρξή μας. Ένα πρόσωπο που κάθε άλλο παρά Χριστιανός ήταν – με την στενή έννοια του όρου – αποδείχτηκε όμως με την ηρωϊκή πράξη του και το μαρτυρικό του θάνατο πιο Χριστιανός από πολλούς από εμάς σήμερα οι οποίοι αυτάρεσκα δηλώνουμε Χριστιανοί.

Το άρθρο μας αυτό ας αποτελέσει ένα είδος μνημοσύνου προς αυτόν και μεγίστης τιμής προς το πρόσωπό του, κάτι που δεν αξιώθηκε να κάνει ποτέ το Ελληνικό κράτος. Για τον απλό λόγο πως δεν συμφέρει την καθεστηκυία νοοτροπία και τον φανατισμό της πλέμπας κάθε χώρας – και όχι μόνο της Ελλάδας – να τιμάται ένα πρόσωπο που ανήκει στους προαιώνιους εχθρούς.

Η ΠΕΡΙ ΕΣΧΑΤΩΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ

Η θρυλική φοράδα Burak με το ανθρώπινο πρόσωπο οδηγεί τον Προφήτη Μωάμεθ στο Παράδεισο

Είναι γνωστό – γεγονός που δεν αρνούνται ούτε και οι ίδιοι οι Μουσουλμάνοι – πως το θρησκευτικό υπόβαθρο της διδασκαλίας του Μωαμεθανισμού είναι καθαρά Βιβλικό δηλαδή Ιουδαϊκό – Χριστιανικό.
Έτσι λοιπόν δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση και η περί εσχάτων διδασκαλία του Ισλάμ η οποία βρίθει εσχατολογικών ιδεών από την Βιβλική παράδοση...